Φόρτωση Text-to-Speech…
Κάποτε οι κουβέντες για τον καιρό σε έβγαζαν από τη δύσκολη θέση. Τις επιστράτευες σε οικογενειακά τραπέζια, σε τυχαίες συναντήσεις στον δρόμο και σε αμήχανες τηλεφωνικές συνομιλίες. «Σήμερα, αυτό αλλάζει, δεν κάνει κανείς small talk για τον καιρό, είναι πλέον ο πρωταγωνιστής στις ζωές μας», υποστηρίζει ο Τεό Τριανταφυλλίδης, ο οποίος προσφάτως απέσπασε το Frieze London Artist Award με το «Feral Metaverse (Spider)»: μια μνημειακών διαστάσεων υφασμάτινη αράχνη.
Στην πρώτη μας συζήτηση αμέσως μετά τη λήξη της διοργάνωσης παραδέχεται ότι ήταν μια σημαντική στιγμή για το έργο, που έδωσε ορατότητα στη δουλειά του και δημιούργησε νέες προοπτικές. Ομολογεί, ωστόσο, ότι αισθανόταν άβολα μένοντας δίπλα στο έργο όλες τις ημέρες, καθώς τον ενδιέφερε να παρακολουθεί τις αντιδράσεις των επισκεπτών. «Πάντα κάνω μια εκτίμηση πού θα οδηγηθούν τα πράγματα, τελικά, όμως, η πραγματικότητα με ξεπερνάει. Κάποιοι γελούσαν σαν να είναι στην οθόνη του σπιτιού τους, άλλοι ούρλιαζαν, πολλοί ήθελαν να ξαναδοκιμάσουν». Βλέπετε, η αράχνη με τα μυώδη πόδια, τα ψηλοτάκουνα μποτίνια και τα sneakers δεν ήταν απλώς ένα εντυπωσιακό γλυπτό, αλλά και η είσοδος σ’ ένα multiplayer game στο οποίο έξι παίκτες έπρεπε να συνεργαστούν για να αποδράσουν από μια σπηλιά.
Τα σημάδια του καιρού
Θα υπάρχει σχέση του κοινού και στο νέο ψηφιακό έργο του; Το «Funny Weather» είναι μια ζωντανή προσομοίωση για οθόνη, η οποία θα παρουσιαστεί στο Factory International στο Μάντσεστερ (11/11 – 6/12/2026, 19/1 – 26/3/2027), αλλά εικάζω ότι θα κρατήσει το ενδιαφέρον μας περισσότερο από ένα δελτίο καιρού. «Λίγο μαντείο Δελφών, λίγο fortune cookies, λίγο κάρτες ταρώ, το έργο προσφέρει κάθε πέντε έως επτά λεπτά ένα νέο χρησμό, προειδοποιώντας για το μέλλον της ανθρωπότητας. Σκέψου το σαν μια πρόγνωση καιρού για έναν κόσμο που αλλάζει πιο γρήγορα από όσο μπορεί κάποιος να προβλέψει», εξηγεί.
Το ιδιότυπο μαντείο του Τριανταφυλλίδη λειτουργεί συνδυάζοντας δεδομένα καιρού σε πραγματικό χρόνο, πληροφορίες από πτήσεις και παρατηρήσεις πουλιών από την εφαρμογή ebird. Διαβάζει, λοιπόν, τα «σημάδια» του ουρανού και μιλάει με καταιγιστικό ρυθμό και αμφίσημο τρόπο για όσα ακολουθούν. «Κάποιες φράσεις είναι αστείες και άλλες περισσότερο σκοτεινές», σημειώνει, προσθέτοντας ότι αυτό εξαρτάται και από τα δεδομένα που συλλέγει το σύστημα κάθε στιγμή και με το αν βλέπει το ποτήρι μισογεμάτο ή μισοάδειο. O ίδιος έχει σχεδιάσει το εικαστικό κομμάτι του έργου, από τα σύννεφα και τα σμήνη πουλιών που διασχίζουν τον ουρανό μέχρι τις σημαίες και τους χαρταετούς που κινούνται με τον άνεμο, καθώς και τους κανόνες που καθορίζουν τον τρόπο με τον οποίο συνδέονται και μεταβάλλονται τα στοιχεία της σύνθεσης. Εχει ορίσει επίσης το ύφος της γραφής, αλλά δεν επηρεάζει καθόλου το περιεχόμενο των χρησμών. «Αυτά που λέει το έργο είναι τελείως δικά του. Οσο προχωράει η δουλειά μου, τόσο περισσότερο καταλήγω να σχεδιάζω συστήματα που αυτοσχεδιάζουν. Δεν έχει τόσο σημασία να καθορίσω το τελικό αποτέλεσμα, όσο το να δημιουργήσω ενδιαφέρουσες συνθήκες μέσα στις οποίες μπορεί να προκύψουν διαφορετικά αποτελέσματα».
Η λογική αυτή διατρέχει και το «Feral Metaverse (Spider)», ένα έργο από το οποίο ο κόσμος δεν μπορούσε να ξεκολλήσει στην πρόσφατη Frieze. «Για μένα, το χιούμορ είναι σημαντικό, γιατί ανατρέπει τον τρόπο με τον οποίο έχουμε μάθει να στεκόμαστε απέναντι στην τέχνη. Συχνά θεωρούμε ότι πρέπει να την κοιτάζουμε από απόσταση, χωρίς να την αγγίζουμε, με μια σοβαρότητα που δεν αφήνει πολλά περιθώρια για παιχνίδι». Τον ρωτάω αν υπήρχε από την πρώτη ημέρα τόσο μεγάλη διάθεση του κόσμου να συμμετάσχει στο βίντεο γκέιμ. «Τις δύο πρώτες ώρες υπήρχε δισταγμός, αλλά από τη στιγμή που ανέβηκαν οι πρώτοι, λειτούργησε σαν χιονοστιβάδα. Εβλεπες παρέες, αλλά και αγνώστους κάθε ηλικίας, να σκαρφαλώνουν και να προσπαθούν να συντονιστούν». Η αρχική αμηχανία για την οποία μιλάει ο Τριανταφυλλίδης ήταν στα μάτια μου απολύτως δικαιολογημένη, αφού είναι σαν να σε ανεβάζουν στη σκηνή, όλα τα μάτια είναι πάνω σου, γίνεσαι μέρος του έργου, μέρος της εμπειρίας, κρίνεσαι κι εσύ.
«Ηταν πρόθεση του έργου να θίξει τον τρόπο με τον οποίο συνυπάρχουμε στον ψηφιακό κόσμο· συνήθως είσαι μπροστά σε μια οθόνη μόνος σου ή σε ένα καφέ και πάλι όμως οι οθόνες είναι παραταγμένες στη σειρά, συγκεντρώνεσαι στο δικό σου παιχνίδι. Εδώ τους τοποθετήσαμε έτσι ώστε να έχουν βλεμματική επαφή και διάδραση».