Φόρτωση Text-to-Speech…
Ο Οζγκιούρ Οζέλ είναι ο ηγέτης της αξιωματικής αντιπολίτευσης, μέχρι να τον φυλακίσει κι αυτόν το σύστημα Ερντογάν. Προχθές ήταν καταπέλτης αναφερόμενος στην εξωτερική πολιτική της Τουρκίας και στα πεπραγμένα του Τούρκου προέδρου. Την ομιλία του θα μπορούσε η ελληνική κυβέρνηση να την κοινοποιήσει στην αποκαλούμενη «πατριωτική» αντιπολίτευση μήπως και αυτή αλλάξει ρεπερτόριο. Αλλωστε, κάποιοι που ανήκουν σε αυτόν τον χώρο θαυμάζουν τον Ταγίπ Ερντογάν για τις επιτυχίες του στην εξωτερική πολιτική – ενώ ο δικός μας…
Ο Οζέλ παραδέχθηκε πως το τουρκολιβυκό μνημόνιο όχι μόνον δεν το αναγνώρισε καμιά χώρα, αλλά, αντιθέτως, συσπείρωσε απέναντί του όλα τα αμέσως ενδιαφερόμενα κράτη. Μια διαπίστωση η οποία αναμφίβολα θα πρέπει να προβλημάτισε τους εγχώριους μονίμως ανησυχούντες για τον «ενδοτισμό» της ελληνικής κυβέρνησης. Μίλησε και για τα εξοπλιστικά ο Οζέλ. Και τι δεν είπε! Για τα F-35 που ενώ πληρώθηκαν ποτέ δεν πήγαν στην Τουρκία, για το ότι τα τουρκικά μαχητικά πετούν στα τυφλά λόγω παλαιότητος των ραντάρ, για τους ξακουστούς κινητήρες ΚΑΑΝ οι οποίοι αγνοούνται. Επιγραμματικά δήλωσε: «Ούτε κινητήρες για τα ΚΑΑΝ ούτε F-35». Ενώ υπενθύμισε πως ο Ερντογάν, για να συναντήσει τον Ντόναλντ Τραμπ, παρήγγειλε 250 Boeing και αγόρασε ακριβό LNG. Εδωσε, χωρίς να πάρει τίποτα. Ηταν ίσως το πιο καυστικό σημείο της ομιλίας του Οζέλ. Να υπενθυμίσω πως τότε η εικόνα του Ερντογάν στον Λευκό Οίκο είχε προκαλέσει τα εγχώρια αρνητικά σχόλια για τον δικό μας «απόντα» πρωθυπουργό.
Την ομιλία του θα μπορούσε η ελληνική κυβέρνηση να την κοινοποιήσει στην αποκαλούμενη «πατριωτική» αντιπολίτευση μήπως και αυτή αλλάξει ρεπερτόριο.
Τελικά, κάποια πράγματα τα αντιλαμβανόμαστε καλύτερα όταν τα ακούμε από τρίτους και μάλιστα από τους απέναντι. Οι δικές τους αποτυχίες εν τινι μέτρω οφείλονται και στις δικές μας επιτυχίες. Φυσικά οι αστοχίες του Ταγίπ Ερντογάν, ιδίως μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα, είναι σημαντικές και τον ακολουθούν μέχρι σήμερα. Το κύριο μέλημα της εξωτερικής πολιτικής της Τουρκίας, εδώ και καιρό, είναι να τρέχει να διορθώνει τα δικά της λάθη. Δαπανά φαιά ουσία και εργατοώρες προσπαθώντας όχι να προωθήσει θέσεις της, αλλά να ανακτήσει χαμένα διπλωματικά εδάφη.
Ανοίγει καινούργια μέτωπα τα οποία βρίσκεται σε προφανή αδυναμία να υποστηρίξει, όπως συμβαίνει στη Συρία, παρά την απροκάλυπτη βοήθεια του Τομ Μπάρακ. Καμιά «διαιτητική παράγκα» –σαν αυτήν του Αμερικανού πρέσβη στην Τουρκία– δεν μπορεί να βοηθήσει μια ομάδα, αν αυτή αδυνατεί να σταθεί αξιοπρεπώς μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Βεβαίως και η Τουρκία είναι μια μεγάλη χώρα, αλλά από το σημείο αυτό μέχρι να ονειρεύεται την ανασύσταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας η απόσταση είναι τεράστια. Μπορεί ο Ερντογάν, με τον «Αποκαλυπτικό» λόγο του, να πιστεύει ότι συνομιλεί με την Ιστορία, μέχρι στιγμής όμως φαίνεται πως η Ιστορία δεν συνομιλεί μαζί του.
Οι θέσεις στην εξωτερική πολιτική κτίζονται μακριά από μαξιμαλισμούς, μικρομεγαλισμούς και οραματικές διακηρύξεις, και με μεθοδική δουλειά και κυρίως με την οικοδόμηση συμμαχιών.