Φόρτωση Text-to-Speech…
Και λάθη και ολιγωρία μπορεί κάποιος να προσάψει σε πολλούς στη διάρκεια πολλών ετών σε ό,τι αφορά τη σχέση μας με τη Λιβύη. Εάν είχαμε υπογράψει συμφωνία οριοθέτησης με την Αίγυπτο και τη Λιβύη πριν από περισσότερα από είκοσι χρόνια, δεν θα ήμασταν σήμερα εδώ. Αλλά οι χαμένες ευκαιρίες είναι, δυστυχώς, μόνιμο χαρακτηριστικό της πατρίδας μας και σε άλλα μείζονος σημασίας θέματα.
Δεν κινηθήκαμε με διορατικότητα και ταχύτητα όταν έπρεπε και όταν οι συνθήκες ήταν καλύτερες, επαναπαυθήκαμε, δεν προλάβαμε κινήσεις άλλων, είναι πολλά τα αρνητικά. Υπάρχει πολύς χώρος ακόμη και για καλόπιστη και εμπεριστατωμένη κριτική και την επίρριψη ευθυνών.
Το ζητούμενο τώρα, ωστόσο, είναι η αποτροπή των σοβαρών συνεπειών και η άντληση διδαγμάτων για το μέλλον. Ετσι, πέρα από τη δικαιολογημένη κριτική που ασκείται από την αντιπολίτευση, συμπεριλαμβανομένης της εσωκομματικής, καλό είναι να δούμε και τη θετική πλευρά, η οποία συχνά χάνεται στη μετάφραση της κομματικής αντιπαράθεσης. Στη συγκεκριμένη περίπτωση του τουρκολιβυκού μνημονίου, πρέπει να επισημανθεί ο ρόλος της ελληνοαμερικανικής κοινότητας η οποία συνέβαλε καθοριστικά σε μια σημαντική ανατροπή της θέσης του Στέιτ Ντιπάρτμεντ υπέρ της Ελλάδας με την παρέμβαση του Συμβουλίου Ελληνοαμερικανικής Ηγεσίας προς τον Μάρκο Ρούμπιο, που απέκτησε αυξημένη αξία και από το γεγονός ότι ο τελευταίος μόλις πριν από λίγες εβδομάδες είχε επισκεφθεί την Αθήνα. Εδώ η συνεργασία της ελληνικής ομογένειας με την εβραϊκή κοινότητα της Αμερικής λειτουργεί πολλαπλασιαστικά.
Η συνεργασία της ελληνικής ομογένειας με την εβραϊκή κοινότητα της Αμερικής λειτουργεί πολλαπλασιαστικά.
Φυσικά, έπαιξε ρόλο και η στρατηγική συνεργασία με το Ισραήλ, το οποίο είναι βέβαιο ότι δεν παρέμεινε ουδέτερος παρατηρητής των εξελίξεων. Επίσης, η στοχευμένη κινητοποίηση –εκ των υστέρων, αλλά υπήρξε– προς την αιγυπτιακή πλευρά.
Τη δική της αξία έχει προφανώς η ισότιμη συμμετοχή μας στην Ε.Ε. –κάποιες αντιπολιτεύσεις ζητούσαν κάποτε να μην ενταχθούμε σε αυτήν– και στο πλαίσιο αυτό η άμεση αντίδραση των επικεφαλής της Κομισιόν, του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και του Ευρωκοινοβουλίου. Συμπληρωματικά όλων αυτών των διπλωματικών προσπαθειών, όπως και της ενεργοποίησης της ελληνοαμερικανικής κοινότητας, λειτούργησαν και οι κινήσεις των αμερικανικών ενεργειακών κολοσσών που δραστηριοποιούνται στην περιοχή πέριξ της Κρήτης και, όπως είναι φυσικό, το τελευταίο που θα ήθελαν θα ήταν να πληγούν τα εμπορικά τους συμφέροντα.
Και εδώ το σύνθετο παζλ έχει οικοδομηθεί σε βάθος χρόνου – θα μπορούσε κάποιος να ανατρέξει στη συγκυβέρνηση Ν.Δ. – ΠΑΣΟΚ και στις κινήσεις του τότε υπ. Ενέργειας Γιάννη Μανιάτη. Αν, παρά την ολιγωρία, αποτρέψουμε τελικά μια εξαιρετικά αρνητική εξέλιξη για τα εθνικά μας συμφέροντα, αυτό θα είναι απόρροια πολλών θετικών δράσεων, που αρχίζουν με τη διακομματική συνέπεια και συνέχεια της τελευταίας δεκαπενταετίας –κυβερνήσεις Παπανδρέου, Σαμαρά, Τσίπρα, Μητσοτάκη– στις σχέσεις με τις ΗΠΑ, το Ισραήλ και την Αίγυπτο, τον ρόλο της ομογένειας, και την, έστω και εκ των υστέρων, και φέρει σημαντική ευθύνη για την ολιγωρία, έντονη κινητοποίηση της σημερινής κυβέρνησης.