Φόρτωση Text-to-Speech…
«Η κόλαση έχει χειροπιαστά χαρακτηριστικά, μπορώ να την περιγράψω». Με αυτά τα λόγια, ο Μάθιου Πέρι μιλούσε για την εμπειρία της αποτοξίνωσης σε τηλεοπτική συνέντευξή του στο ABC, το 2022, με αφορμή την κυκλοφορία της αυτοβιογραφίας του. Μια διαδικασία που χρειάστηκε να περάσει ξανά και ξανά, σε μια ζωή που σημαδεύτηκε από τη μακρά μάχη με τον εθισμό.
Την παραμονή της τρίτης επετείου του θανάτου του Πέρι, το ντοκιμαντέρ του Netflix «Αυτό με τον Μάθιου Πέρι» (The One About Matthew Perry) επιστρέφει στην ιστορία του, φωτίζοντας την απόσταση μεταξύ του Τσάντλερ από «Τα Φιλαράκια» (Friends) και του ανθρώπου που πάλευε επί δεκαετίες με τους προσωπικούς του δαίμονες.
Με τη σκηνοθετική ματιά της Μάρι Ρόμπερτσον, το ντοκιμαντέρ ξετυλίγει σε τρία ωριαία επεισόδια την ιστορία του Πέρι μέσα από τις αναμνήσεις των ανθρώπων που βρέθηκαν κοντά του, αλλά και μέσα από προσωπικές φωτογραφίες, συνεντεύξεις και βίντεο που αποκαλύπτουν στιγμές της ζωής του μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Η αδελφή του, Μία Πέρι Μπόουικ, ψυχοθεραπεύτρια, οι φίλοι του και πρώην σύντροφοί του συνθέτουν σταδιακά ένα πορτρέτο που δεν περιορίζεται στον σταρ του «Friends».
Το ντοκιμαντέρ ακολουθεί τον Πέρι από τα παιδικά του χρόνια και την απουσία του πατέρα του, στα πρώτα βήματα στην υποκριτική και τις παρέες που διαμόρφωσαν τη ζωή του μέχρι την τεράστια επιτυχία μέσα από τον ρόλο του Τσάντλερ Μπινγκ, που τον έκανε παγκοσμίως αναγνωρίσιμο. Στη συνέχεια, περνά από τους επαγγελματικούς σταθμούς που ακολούθησαν, από τη συμμετοχή του στη σειρά «Studio 60 on the Sunset Strip» του Ααρον Σόρκιν έως το «Mr. Sunshine», που συνδημιούργησε και στο οποίο πρωταγωνίστησε.
Η επαγγελματική του πορεία διασταυρώνεται διαρκώς με την προσωπική του ζωή, τις σχέσεις του, τις περιόδους κατά τις οποίες προσπαθούσε να απεξαρτηθεί και τις επαναλαμβανόμενες επιστροφές στη χρήση. Μέσα από μαρτυρίες των ανθρώπων που τον γνώρισαν, αλλά και την αναδρομή σε κομβικές στιγμές της ζωής του, τα επεισόδια σκιαγραφούν μια ζωή όπου η επαγγελματική επιτυχία δεν συμβαδίζει απαραίτητα με την προσωπική ευτυχία.
Ο εθισμός και η οικειότητα
Το ερώτημα που διατρέχει την αφήγηση είναι τι κρυβόταν πίσω από τον άνθρωπο που έκανε εκατομμύρια θεατές να γελούν. Ο ίδιος είχε μιλήσει ανοιχτά για τον εθισμό του, ωστόσο οι μαρτυρίες των δικών του ανθρώπων αποκαλύπτουν πλευρές μιας διαδρομής που δεν ήταν πάντα ορατές ούτε καν σε κοντινά του πρόσωπα.
Η πρώτη του επαφή με τα παυσίπονα συνδέθηκε με έναν τραυματισμό κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας «Fools Rush In». Στα χρόνια που ακολούθησαν, η εξάρτηση επηρέασε τις σχέσεις του και τη δυνατότητά του να διατηρήσει μια σταθερότητα στη ζωή του, ακόμη κι όταν η επαγγελματική του πορεία συνεχιζόταν. Η ιστορία του αποκτά κατά στιγμές διαστάσεις θρίλερ, καθώς οι εμπειρίες που περιγράφονται δύσκολα συμβιβάζονται με την εικόνα του αγαπημένου τηλεοπτικού σταρ.
Πίσω από τον εθισμό, το ντοκιμαντέρ αναζητά και τον πρόσωπο που δυσκολευόταν να βρει την οικειότητα που επιθυμούσε. «Η οικειότητα ήταν η μεγαλύτερη επιθυμία και ο μεγαλύτερος φόβος του», λέει μία από τις πρώην συντρόφους του, ενώ η αδελφή του συνοψίζει τον διαρκή αγώνα του λέγοντας ότι «προσπαθούσε να ανέβει ένα βουνό σε όλη του τη ζωή». Η μαρτυρία της αδελφής του αποκτά ιδιαίτερο βάρος όταν περιγράφει την ανακούφιση που ένιωσε βλέποντας τη σωματική και συναισθηματική του κατάσταση να βελτιώνεται, χωρίς ωστόσο να γνωρίζει τι πραγματικά συνέβαινε.
Το φιλμ δεν ωραιοποιεί την πορεία του Πέρι ούτε τον παρουσιάζει ως έναν άνθρωπο που κατάφερε τελικά να νικήσει τους προσωπικούς του δαίμονες. Αναδεικνύει, ωστόσο, την προσπάθειά του να αξιοποιήσει όσα είχε βιώσει για να βοηθήσει άλλους ανθρώπους που αντιμετώπιζαν τον εθισμό.
Η «αποστολή»
Μέσα από την αυτοβιογραφία του, «Friends, Lovers and the Big Terrible Thing», αλλά και τη δημόσια δράση του, επιχείρησε να μιλήσει για το τίμημα της εξάρτησης και να κάνει όσους υπέφεραν να αισθανθούν λιγότερο μόνοι. Αυτή ήταν η «αποστολή» του. Και οι δικοί του άνθρωποι θέλουν να συνεχίσουν αυτή την προσπάθεια, κρατώντας ζωντανή όχι μόνο τη μνήμη του ηθοποιού, αλλά και την επιθυμία του να προσφέρει βοήθεια.
Το ντοκιμαντέρ αφήνει μια επίγευση βαθιάς θλίψης, όχι μόνο για τον πρόωρο θάνατό του, αλλά και για όσα ο Πέρι δεν κατάφερε να βρει εν ζωή. Ηθελε να κάνει τους άλλους να γελούν. Ονειρευόταν την αναγνωρισιμότητα, ελπίζοντας ότι θα κάλυπτε το κενό που ένιωθε μέσα του. Οταν τελικά έφτασε στην κορυφή, διαπίστωσε ότι η επιτυχία δεν έφερε την ευτυχία που περίμενε, καθώς τα προβλήματα που τον βασάνιζαν εξακολουθούσαν να βρίσκονται εκεί. Η ιστορία του Πέρι είναι ωμή, από πολλές όψεις σκληρή, αλλά και ακριβώς γι’ αυτό αληθινή.