Φόρτωση Text-to-Speech…
To μήνυμα 112 από την Πολιτική Προστασία ήταν σαφές: «Πυρκαγιά στην περιοχή Αγίου Ιωάννη Ρέντη. Οι καπνοί κατευθύνονται στην περιοχή σας. Παραμείνετε σε εσωτερικούς χώρους, κλείστε πόρτες και παράθυρα». Σίγουρα όχι αυτό που θέλει κανείς όταν ετοιμάζεται να «δοκιμάσει» ένα ολοκαίνουργιο Ford Puma, το οποίο υπόσχεται οδήγηση «χωρίς χέρια» στη διαδρομή Αθήνα-Κόρινθος-Αθήνα, έχοντας ως αφετηρία το Νέο Φάληρο. Δεν μπήκα όμως σε διαδικασίες υπερανάλυσης· δεν με άφησε η ανυπομονησία μου. Πάτησα το start engine, έχοντας ήδη πάρει την απόφασή μου: δεν θα έμπλεκα Παρασκευή απόγευμα με τη λεωφόρο Κηφισού, η οποία θα ήταν σίγουρα μποτιλιαρισμένη λόγω της φωτιάς. Εμπρός, λοιπόν, για τη λεωφόρο Σχιστού, με την ελπίδα να μη βιώνει –και αυτή– ένα ατέλειωτο μποτιλιάρισμα.
Η πρώτη επαφή με το Puma με ξύπνησε για τα καλά. Έχοντας, κατά λάθος, βάλει την επιλογή S (σπορ λειτουργία) στο Powershift (αυτόματο κιβώτιο επτά σχέσεων), το αυτοκίνητο έβγαλε «νύχια» στο πρώτο πάτημα του γκαζιού. Οι 125 ίπποι της έκδοσης hybrid χίμηξαν μπροστά. Τα χρειάστηκα, αφού δεν ήμουν έτοιμος για τέτοιες συγκινήσεις. Έβαλα κατευθείαν D (κανονική λειτουργία), σαν παιδί που το έπιασαν να κάνει ζαβολιά. Ευτυχώς, η διαδρομή μέσα από τις γειτονιές του Πειραιά μού έδωσε την ευκαιρία να συνηθίσω το νέο μοντέλο της Ford – και, κατά κάποιον τρόπο, να συνηθίσει και εκείνο εμένα.
Επόμενη στάση: Εθνική Οδός
Γραφικές γειτονιές, χαμηλά σπίτια που μοιάζουν να τα έχει ξεχάσει ο χρόνος, λεωφόροι δίπλα στη θάλασσα και στο λιμάνι: Ο Πειραιάς είναι πάντα μια ευχάριστη έκπληξη, ιδιαίτερα όταν βρίσκεσαι πίσω από το τιμόνι ενός τόσο πρακτικού αλλά και διασκεδαστικού αυτοκινήτου. Από την πρώτη στιγμή, το Puma σού δίνει να καταλάβεις ότι είναι εδώ για να ξεκουράσει – χωρίς όμως να γίνει βαρετό, αφού στον δρόμο είναι όσο νευρικό πρέπει, «πατώντας» παράλληλα άριστα πάνω στις στροφές. Πρόκειται, άλλωστε, για το best-seller μοντέλο της Ford στην Ευρώπη. Πρόσφατα, μάλιστα, το εκατομμυριοστό Puma βγήκε από τη γραμμή παραγωγής του εργοστασίου στην Κραϊόβα.
Οι δρόμοι του Πειραιά, βέβαια, δεν προσφέρονται πάντα για οδηγικές συγκινήσεις, ενώ σίγουρα το Puma πρέπει να δυσανασχέτησε μαζί μου στην αρχή: ξεπαρκάρισμα που, παρά τις ηχητικές προειδοποιήσεις, ήρθε κοντά με το άλλο σταθμευμένο όχημα, απότομα φρεναρίσματα με πόδι βαρύ και συνηθισμένο σε πιο «αναλογικά» αυτοκίνητα, μικρο-υπερβάσεις των ορίων ταχύτητας που το ανάγκαζαν να με επαναφέρει στην τάξη χρησιμοποιώντας ένα χαρακτηριστικό «μπιπ», συχνές κινήσεις του δεξιού χεριού για να αλλάξει ταχύτητες – κάτι εντελώς περιττό σε ένα αυτόματο αυτοκίνητο. Όπως, όμως, έχει συνηθίσει κανείς. Προσωπικά, έμαθα να οδηγώ σε ένα Lada Niva της μητέρας μου, όπου τίποτα δεν ήταν ηλεκτρικό∙ ούτε καν τα παράθυρα. Η απόσταση από τα τέλη των ’90s είναι χαώδης. Πώς να συγκρίνεις ένα αναλογικό κουτί που μοιράζεται πολλά κοινά με τα σοβιετικά τανκς με ένα «έξυπνο» αυτοκίνητο, όπως το Ford Puma, το οποίο φροντίζει να σου τραντάζει ελαφρά το τιμόνι κάθε φορά που πατάς λανθασμένα πάνω στις γραμμές του δρόμου; Όχι βέβαια ότι εκείνες οι περιπετειώδεις μέρες δεν είχαν τη χάρη τους…
Σαν τρένο πάνω σε ράγες
Φτάνοντας στη λεωφόρου Σχιστού, αυτή δεν με απογοήτευσε. Υπήρξε αντάξια της… φήμης της: τρομερά μποτιλιαρισμένη, με ογκώδη φορτηγά, παρατεταγμένα το ένα πίσω από το άλλο, να θυμίζουν κομβόι από τεράστια αργοκίνητα πλάσματα. Θα έπρεπε να περιμένω λίγο ακόμα μέχρι να ενεργοποιήσω το BlueCruise της Ford, το σύστημα δηλαδή που υπόσχεται hands-free οδήγηση και πολύ πιο ξεκούραστα ταξίδια στους ευρωπαϊκούς αυτοκινητόδρομους.
Όταν επιτέλους, και μετά από τεράστιες αναμονές, κατάφερα να βγω στο ρεύμα της Εθνικής Οδού προς Κόρινθο, δεν ήξερα τι ακριβώς να περιμένω. Θα μπορούσα άραγε να αφήσω το τιμόνι, να τραβήξω τα πόδια μου από τα πεντάλ και να χαζέψω –όπως συνήθως κάνω– το κινητό μου; Πάτησα ένα κουμπί, ενεργοποίησα το σύστημα, πάτησα άλλο ένα και επέλεξα την απόσταση από το προπορευόμενο όχημα, πάτησα ένα τρίτο και όρισα τη σταθερή ταχύτητα.
Εκείνη τη στιγμή πήγαινα με 70 χλμ./την ώρα, παρακάτω όμως θα διαπίστωνα ότι το BlueCruise είναι αντίστοιχα αποτελεσματικό και σε μεγαλύτερες ταχύτητες (120 χλμ./την ώρα). Πράγματι, το Puma πήρε τον έλεγχο του εαυτού του και άρχισε να κινείται σε μια σταθερή τροχιά, σαν τρένο που μπήκε σε ράγες. Το τιμόνι έπαιρνε μόνο του ελαφρά κλίση ακολουθώντας τις καμπύλες του δρόμου, το αυτοκίνητο ελάττωνε ταχύτητα όταν μειωνόταν η απόσταση από τα προπορευόμενα οχήματα και, γενικά, παρουσίαζε μια «εξωπραγματική» σταθερότητα στον δρόμο.
Θα μπορούσα άραγε να αφήσω το τιμόνι, να τραβήξω τα πόδια μου από τα πεντάλ και να χαζέψω –όπως συνήθως κάνω– το κινητό μου;
Οι «έξυπνες», βέβαια, ιδέες που είχα για μια οδήγηση που θα μου επέτρεπε να χαζεύω το κινητό μου εξαφανίστηκαν μονομιάς: Το Puma σε «μαλώνει» κάθε φορά που είσαι απρόσεκτος και σου υπενθυμίζει τα πάντα. Αν αφαιρεθείς και κοιτάς αλλού, στο ηλεκτρονικό καντράν εμφανίζεται η φράση «watch the road». Αν συνεχίζεις να πατάς τις γραμμές παρά τις δικές του προειδοποιήσεις, εμφανίζεται μια κούπα καφέ και το αυτοκίνητο σου λέει σε άπταιστα αγγλικά πως «ο οδηγός είναι κουρασμένος και χρειάζεται διάλειμμα για ξεκούραση». Όσο για τα χέρια στο τιμόνι; Μπορείς να τα αφήσεις για 10 δευτερόλεπτα και να νιώσεις όπως ένιωθες μικρός φωνάζοντας πάνω στο ποδήλατο: «Κοίτα, μαμά, χωρίς χέρια!». Μετά, όμως, το Puma σε επαναφέρει στην πραγματικότητα λέγοντας «hands on the wheel».
Ο ήσυχος δρόμος της επιστροφής
Φτάνοντας στον Ισθμό της Κορίνθου μετά από ακριβώς 77 λεπτά και καταναλώνοντας χοιρινά καλαμάκια, όπως ορίζει το εθιμοτυπικό, είχα μια αίσθηση πως είχα αφήσει την τύχη μου στα χέρια κάποιας ψυχρής τεχνητής νοημοσύνης. Ίσως ο οδηγικός εγωισμός μου να είχε πληγωθεί. Δεν ήθελα να παραδεχθώ ότι τα πράγματα μπορεί να είναι τόσο εύκολα όσο τα κάνει το Ford Puma για σένα. Στον δρόμο της επιστροφής κατάλαβα πόσο ξεκούραστο μπορεί να είναι το ταξίδι στον 21ο αιώνα: χωρίς ασταμάτητες αλλαγές ταχυτήτων, χωρίς συνεχείς μικροδιορθώσεις στο τιμόνι, χωρίς απότομα φρεναρίσματα∙ αρκεί, μονάχα, να βρίσκεσαι σε κάποιο από τα 139.000 χιλιόμετρα αυτοκινητοδρόμων στην Ευρώπη που έχουν οριστεί ως Blue Zones (Μπλε Ζώνες).
Φυσικά, για έναν οδηγό όπως εγώ, που παραμένω προσκολλημένος στον αναλογικό κόσμο (όπως κάποτε ο πατέρας μου αρνιόταν πεισματικά να ανταλλάξει τις βιντεοκασέτες με τα DVD), όλες αυτές οι συνομιλίες με το αυτοκίνητο και όλη αυτή η υπερπληροφόρηση αρχικά ξενίζουν. Επιστρέφοντας, όμως, προς το Νέο Φάληρο και περνώντας την ώρα που σουρούπωνε από τον Άγιο Ιωάννη Ρέντη, με τον λευκό καπνό της πυρκαγιάς που είχε σβήσει να είναι ακόμα ορατός στον ουρανό, σκέφτηκα ότι παρά την κίνηση ήταν η πρώτη φορά που ένιωθα ξεκούραστος μετά από ταξίδι. Έβαλα το αυτοκίνητο στο πάρκινγκ και βγήκα έξω. Ανοίγοντας την πόρτα, ένα φως σχημάτισε ένα πούμα στην άσφαλτο, με τον ίδιο τρόπο που στα κόμικς της DC εμφανίζεται το σήμα του Μπάτμαν στον ουρανό. Χαμογέλασα ασυναίσθητα. Παρά τη δυσκολία μου να το παραδεχτώ, το Ford Puma είχε κερδίσει και εμένα∙ οι επίμονες προσπάθειές μου να μην προδώσω τον αναλογικό κόσμο που τόσο αγαπώ, είχαν πέσει στο κενό.