Φόρτωση Text-to-Speech…
Αυτή είναι η κατάσταση στην πολιτική ζωή της πατρίδας μας. Ολοι εναντίον όλων, χωρίς ίχνος κάποιας σύγκλισης. Το κυβερνών κόμμα, ύστερα από σχεδόν οκτώ χρόνια στην εξουσία, είναι λογικό να δέχεται τα πυρά των πάντων. Μάλιστα, αυτά τα πυρά γίνονται πιο έντονα όσο αυτοί που τα εξαπολύουν διαπιστώνουν πως είτε είναι άστοχα είτε πέφτουν επάνω στο ισχυρό μπετόν αρμέ του 30%. Φυσικά, ουδείς από τους αντιπολιτευομένους διερωτάται για τη δική τους αστοχία και τις αντοχές των κυβερνώντων. Αν έβαζαν τον δάκτυλον επί τον τύπον των ήλων, ίσως η κατάσταση να ήταν διαφορετική.
Σε αυτές τις περιπτώσεις, όπου οι γέφυρες επικοινωνίας είναι ανατιναγμένες και οι συναινέσεις όνειρο απατηλό, κερδισμένο στο τέλος της ημέρας θα βγει το κόμμα το οποίο προσφέρει, με τρόπο ρεαλιστικό, την προοπτική της εξουσίας, για έναν απλό λόγο: διότι η χώρα θα πρέπει να κυβερνηθεί. Οποια παράταξη παρουσιάζει μια συμπαγή βάση, ένα συνεκτικό πρόγραμμα και κυρίως διαθέτει μια ηγετική προσωπικότητα που υπερτερεί εμφανώς των αντιπάλων, έχει σαφώς περισσότερες πιθανότητες να επικρατήσει. Αν πατήσετε το κλικ, θα δείτε τη φωτογραφία του νικητή.
Το ερώτημα είναι γιατί ΕΛΑΣ και ΠΑΣΟΚ προτιμούν να χάσουν ξεχωριστά, παρά να διεκδικήσουν τη νίκη ενωμένοι. Δεν θα μπω στις διαφορές και στις αντιπαραθέσεις που έρχονται από τα παλιά. Ούτε και στις προσωπικές φιλοδοξίες, αν και αυτός δεν είναι ένας αμελητέος παράγων. Ο Αλ. Τσίπρας δεν μεθόδευσε όλο αυτό το rebranding για να διαπραγματεύεται με τον Ν. Ανδρουλάκη. Ούτε ο Ν. Ανδρουλάκης φαίνεται διατεθειμένος να εκχωρήσει τα πρωτεία στον Αλ. Τσίπρα, ο οποίος κουβαλάει τις αμαρτίες της περιόδου που κυβέρνησε μαζί με τους ΑΝΕΛ. Ομως ο βασικότερος λόγος που δεν προχωρούν στη συνεργασία των κομμάτων τους είναι ο φόβος των αντιδράσεων που θα προκληθούν από αυτή τη συνεργασία, οι οποίες θα επιδράσουν αρνητικά στη συνοχή τους. Το μεν ΠΑΣΟΚ θα δει το κομμάτι του που δεν επιθυμεί τη συμπόρευση με τον Αλ. Τσίπρα να πηγαίνει προς την πλευρά της Νέας Δημοκρατίας και η ΕΛΑΣ θα δεχθεί πίεση από τα αριστερά της. Τούτων δοθέντων, μάλλον θα είναι ανέφικτη η εκλογική επικράτηση των δύο συνεργαζόμενων κομμάτων, ιδίως αν συνεκτιμήσω και την απώλεια του μπόνους των 50 εδρών που δεν δικαιούνται οι συνασπισμοί κομμάτων.
Ετσι, μέσα σε αυτό το πλαίσιο της ανυπαρξίας στοιχειώδους διαλόγου και με σοβαρό το ενδεχόμενο μιας Βουλής δέκα κομμάτων, ο ισχυρότερος πόλος θα αποτελέσει τον προτιμητέο παράγοντα σταθερότητας για όσους προσέλθουν στις κάλπες με αυτό το ζητούμενο.