Φόρτωση Text-to-Speech…
Η οδός Φειδίου, στο κέντρο της Αθήνας, είναι γεμάτη ιστορίες. Στοιχειώνει τη φαντασία των παλιών Αθηναίων με τα όσα κτίρια άφησε εκεί ο 19ος αιώνας, αλλά ακόμη και αυτό το σημερινό ανακάτεμα εποχών, ανθρώπων και τρόπων ζωής έχει κάτι ελκυστικό, αφήνει ένα ίχνος που γεννάει επιθυμία για κάτι περισσότερο. Οσες φορές και να έχει περπατήσει κανείς προς την οδό Φειδίου δεν είναι αρκετές εάν θέλει να χαθεί στις σκέψεις του και να προεκτείνει την ονειροφαντασία του στις προσόψεις των σπιτιών… Κατεβαίνοντας από Ακαδημίας και την εκκλησία της Ζωοδόχου Πηγής ή ανεβαίνοντας από Χαριλάου Τρικούπη ερχόμενος από Πανεπιστημίου, είναι βέβαιον ότι θα συναντήσει δύο από τα πιο συγκινητικά ως προς την παλαιότητα και τον σκοπό τους κτίρια της νεοκλασικής Αθήνας, το κάποτε ονομαστό «Ελληνικό Ωδείο» και το περίλαμπρο μέγαρο του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου.
Και είναι η επί μακρόν οφειλόμενη αποκατάσταση του παλαιού κτιρίου του «Ελληνικού Ωδείου», στη Φειδίου 3, που χωρίς αμφιβολία οδηγεί τα βήματα σε αυτό το ιστορικό σημείο της Αθήνας, δεμένο από την εποχή του Οθωνα με τα πρώτα βήματα του αστικού κόσμου σε αυτήν την πόλη. Μοιάζει σαν ψέμα η επαναφορά στη ζωή αυτού του οθωνικού κτίσματος, που αν και ακόμη κάτω από σκαλωσιές ψιθυρίζει την υπόσχεση μιας νέας ζωής. Περπατώντας από τη Γενναδίου προς τη Φειδίου, το παλιό «Ελληνικό Ωδείο» (από το 1919), που άρχισε την αθηναϊκή ζωή του ως οικία του Αντον Πρόκες φον Οστεν, πρεσβευτή της Αυστρίας στην Ελλάδα (1834-1849), γεμίζει το οπτικό πεδίο, πλημμυρίζει το κάδρο του βλέμματος.
Υπάρχει αδημονία για τη νέα μορφή, τη νέα ζωή του. Οι εργασίες προχωρούν γοργά. Οταν ολοκληρωθούν (από το ΥΠΠΟ) θα στεγάσει το Αρχείο Χορού στην Ελλάδα και τη Βιβλιοθήκη της Κρατικής Σχολής Ορχηστικής Τέχνης. Θα συνδεθεί και πάλι με την τέχνη και, χωρίς αμφιβολία, ο ρυθμός της οδού Φειδίου θα αλλάξει προς το καλύτερο. Ηδη, υπάρχουν αλλαγές σε μεταπολεμικά κτίρια του δρόμου. Η όψη του παλιού «Ελληνικού Ωδείου», συνδεδεμένου με τον Μανώλη Καλομοίρη και άλλες μορφές της μουσικής ζωής, είναι αυτή που προέκυψε μετά την προσθήκη αριστερά και δεξιά στον όροφο γύρω από την κεντρική προεξοχή. Η παλαιά μορφή συνδέεται με τον 19ο αιώνα, όταν το σπίτι αυτό (μέσα σε μια ερημιά στις δεκαετίες 1830 και 1840) ήταν ένα κοσμικό σαλόνι της Αθήνας, που συγκέντρωνε Βαυαρούς, Ελληνες και ξένους διπλωμάτες και παροικούντες. Από το ταρατσάκι έβλεπε κανείς το ανάγλυφο της Αττικής…
Δίπλα, στη γωνία με τη Χαριλάου Τρικούπη, το Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο μάς υπενθυμίζει τη δράση του Σλήμαν και του Τσίλλερ. Το οικόπεδο ανήκε στον Ερρίκο Σλήμαν, όπως και το μεγάλο γωνιακό στην Πανεπιστημίου (Μέγαρο Σλήμαν-Μελά). Το 1887-88, ανεγείρεται αυτό το θαυμάσιο οικοδόμημα που συμπυκνώνει το αισθητικό λεξιλόγιο του Τσίλλερ με τις ερυθρές μετόπες, τους κύκνους, τη διάρθρωση σαν ένα αστικό παλάτσο. Στέκεται κανείς και σήμερα να σκεφτεί πάνω στις δυνάμεις της ομορφιάς, της ευφυΐας και της πίστης. Στα σχέδια συμμετείχε και ο Γουλιέλμος Ντέρπφελντ και εντέλει το γερμανικό κράτος αγόρασε αυτό το κομμάτι γης από τους κληρονόμους του Σλήμαν το 1899. Πιο κάτω στη Φειδίου, έχουν μείνει δύο ακόμη αξιόλογα κτίρια της παλιάς Αθήνας. Αλλά, βεβαίως, όταν στέκεται κανείς στη Χαριλάου Τρικούπη και ατενίζει τη Φειδίου, δεν μπορεί να μη σκεφτεί ότι εκεί όπου υπάρχει το εμπορικό κέντρο σωζόταν ώς το 1979 η Γαλλική Σχολή του Σαιν Ζοζέφ, οι Καλόγριες, ένα σημείο αναφοράς της γαλλικής παιδείας στην Αθήνα. Αυτοί οι ατμοί της Ιστορίας δίνουν υπεραξία σε κάθε περίπατο στην πόλη. Την οδό Φειδίου θα την περπατήσουμε ξανά και ξανά…