Το Μιλάνο είναι η πόλη στην οποία θέλει να μετακομίσει η διάσημη τραγουδίστρια Ντούα Λίπα, αλλά οι κάτοικοί της αναγκάζονται να φύγουν.
Μία από τις πόλεις που φιλοξενούν τους περισσότερους εκατομμυριούχους στον κόσμο, είναι γεμάτη με ουρανοξύστες σχεδιασμένους από γνωστούς αρχιτέκτονες, για να στεγάσουν τους εύπορους ξένους που προσελκύονται από τον flat tax των 300.000 ευρώ που προσφέρει η Ιταλία από το 2017. Αλλά σε αυτή την πόλη της πολυτέλειας, του πολιτισμού και της μόδας, η ζωή γίνεται απλησίαστη για όλο και περισσότερους. Η αγορά μιας κατοικίας κοστίζει σήμερα 57% περισσότερα σε σύγκριση με πριν από μία δεκαετία, ενώ η ενοικίαση είναι 70% ακριβότερη απ’ ό,τι το 2018, γράφει η El Pais.
Πίσω από την εικόνα της λάμψης και της πολυτέλειας κρύβεται μια πόλη που διχάζεται από τις ανισότητες.
Η αναλογία μεταξύ μισθών και κόστους στέγασης είναι πλέον χειρότερη από ό,τι στο Λονδίνο, σύμφωνα με τους Financial Times. Στην Ιταλία, οι μισθοί παραμένουν στάσιμοι εδώ και 25 χρόνια, ενώ στις υπόλοιπες χώρες του ΟΟΣΑ έχουν αυξηθεί κατά 35%.
Πρόκειται, βέβαια, για προβλήματα που προκαλούν κοινωνική αναταραχή σε διάφορες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Σε αυτή την πόλη του 1,3 εκατ. κατοίκων, όμως, οι εντάσεις φουντώνουν στα περίχωρα, όπου «εξορίζονται» όσοι δεν μπορούν να αντέξουν το κόστος της ζωής στην μητροπολιτική περιοχή. Εκεί διαβιούν πλέον 1,8 εκατομμύρια άνθρωποι.
Οι περίπου 2.000 νέοι που συμμετείχαν στις ταραχές σπάζοντας βιτρίνες καταστημάτων και κλέβοντας εμπορεύματα το περασμένο Σαββατοκύριακο στο κέντρο του Μιλάνου δεν ήρθαν από το πουθενά. Εκαναν μία ώρα δρόμο με το τρένο από το Ρο, το Σαν Ντονάτο ή το Λέκο. Πολλοί από αυτούς δεν σπουδάζουν αλλά ούτε και δουλεύουν, προέρχονται από οικογένειες με προβλήματα και έχουν ήδη μπλεξίματα με τον νόμο στο ενεργητικό τους.
Ο Mάριο Καλαμπρέζι, δημοσιογράφος και συγγραφέας, που μόλις ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του για τη δημαρχία του Μιλάνου, περίμενε ότι κάτι θα συνέβαινε, αν και όχι με τόσο βίαιη μορφή. «Ηδη από τον Σεπτέμβριο είχα πει ότι έχουμε δύο πόλεις, μια λαμπερή, σαν βιτρίνα καταστήματος, και μια άλλη που μοιάζει αόρατη, με λιγότερο φως. Είχα πει ότι έπρεπε να επουλώσουμε αυτό το ρήγμα, διότι διαφορετικά κάποιος θα έσπαγε αυτή τη βιτρίνα», λέει.
Ενα ακόμη ζήτημα που έρχεται στην επιφάνεια είναι η ενσωμάτωση των μεταναστών. «Η μετανάστευση άρχισε να καταφθάνει στα μέσα της δεκαετίας του 1990. Πρόκειται για την πρώτη μας “δεύτερη γενιά”, είναι ένα νέο πρόβλημα για εμάς», εξηγεί ο Καλαμπρέζι.
Για πολλούς, ένα μέρος της εξήγησης βρίσκεται στο Brexit. Πολλοί επιχειρηματίες και στελέχη που έφυγαν από το Λονδίνο εγκαταστάθηκαν στο Μιλάνο. Το ίδιο συνέβη και με τους φοιτητές. Μια πόλη με πολλά ιδιωτικά πανεπιστήμια προσελκύει φοιτητές με υψηλότερη αγοραστική δύναμη. Πριν από δέκα χρόνια υπήρχαν 150.000 φοιτητές στο Μιλάνο, ενώ σήμερα ο αριθμός τους ανέρχεται σε 230.000. Σε αυτούς, προστέθηκαν οι τουρίστες και οι βραχυχρόνιες μισθώσεις.
Το αποτέλεσμα είναι ότι τα ενοίκια είναι πια απλησίαστα για τους απλούς εργαζομένους. Το δικαστικό μέγαρο του Μιλάνου ανακοίνωσε 94 κενές θέσεις για δικαστικούς υπαλλήλους, αλλά γνωστοποίησε ότι καλύφθηκαν μόλις πέντε, καθώς τα επίπεδα των ενοικίων δεν μπορούν να καλυφθούν με μισθούς της τάξης των 1.500 έως 1.600 ευρώ.