Φόρτωση Text-to-Speech…
Από την Κύπρο στον Παναθηναϊκό, στη συνέχεια στο εξωτερικό και επιστροφή και πάλι στους «πράσινους». Ο Θανάσης Πρωτοψάλτης, αρχηγός της ομάδας βόλεϊ, έχει κάθε λόγο να νιώθει υπερήφανος όταν φοράει τη φανέλα με το «τριφύλλι» καθώς, πριν από αυτόν, την ίδια φανέλα είχαν φορέσει και οι γονείς του. Τόσο ο πατέρας του, ο Σπύρος, όσο και η μητέρα του, η Αλεξία Ροτσίδου, είχαν σπουδαία καριέρα στο βόλεϊ του ΠΑΟ. Στα 33 του, ο Θανάσης, είναι έτοιμος να πάρει μέρος με το σωματείο του σε ακόμη ένα πρωτάθλημα το οποίο, όπως είπε στην «Καθημερινή», θα είναι «ιδιαίτερα ανταγωνιστικό καθώς όλες οι ομάδες είναι αξιόμαχες». Ο Παναθηναϊκός αντιμετωπίζει σήμερα στην Καλαμάτα την τοπική ομάδα ενώ πριν από λίγες ημέρες κατέκτησε το Super Cup.
«Από την πρώτη στιγμή αγάπησα το βόλεϊ», μας λέει ο Θανάσης Πρωτοψάλτης και ο τρόπος που αγωνίζεται μέσα στο γήπεδο το αποδεικνύει. Και, όμως, ο ακραίος του Παναθηναϊκού και της εθνικής Ελλάδος δεν άρχισε την καριέρα του από την πετοσφαίριση. Ασχολήθηκε με το στίβο, την κολύμβηση, πέρασε στο ποδόσφαιρο όπου έμεινε μέχρι τα 15 και, στη συνέχεια, δοκίμασε με το βόλεϊ. «Κατάλαβα ότι είναι το άθλημα που μου αρέσει. Ξεκίνησα από την Ανόρθωση, διότι γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Κύπρο, και, ύστερα, ήρθα στην Ελλάδα για τον Παναθηναϊκό», δήλωσε στην «Καθημερινή».
Με γονείς αθλητές, ο Θανάσης Πρωτοψάλτης βρίσκεται από τα παιδικά του χρόνια μέσα στα γήπεδα και από μικρό παιδί ήθελε να ακολουθήσει τα βήματά τους. Τελικά, κατάφερε να τους φτάσει και να τους ξεπεράσει. Αρχηγός και στην εθνική Ελλάδος έβαλε, πρόσφατα, στο βιογραφικό του και την επιστροφή του εθνικού μας συγκροτήματος, ύστερα από 21 χρόνια, σε παγκόσμιο πρωτάθλημα.
Οι άνθρωποι του βόλεϊ λένε ότι το εφετινό πρωτάθλημα θα είναι πολύ ανταγωνιστικό. Ποια είναι η άποψή σου;
«Το πρωτάθλημα μεγάλωσε καθώς οι ομάδες έγινα 12. Ανέβηκαν δύο ομάδες από την επαρχία, το Ρέθυμνο και ο Άρης. Αγωνιστικά θα είναι καλύτερο ως προς την ποιότητα. Πιστεύω ότι εκεί που οι δυνατές ομάδες ήταν 3-4, τώρα θα έχει 6-7 ενώ όλες θα είναι δυνατές μέσα στην έδρα τους. Αυτό το κάνει ανταγωνιστικό».
Όταν κατακτάς τίτλους με τον Παναθηναϊκό, ποιο είναι το συναίσθημα που κυριαρχεί;
«Είμαι άνθρωπος που κάνει γρήγορα «επαναφορά». Η χαρά κρατάει μέχρι το βράδυ και μετά σκέφτομαι το καλύτερο θα μπορούσε να γίνει. Σίγουρα όταν κατακτώ με την ομάδα έναν τίτλο γεμίζω με υπερηφάνεια γιατί καταφέρνω να κάνω κάτι που έκαναν οι γονείς μου. Αυτές οι στιγμές μου δίνουν εφόδια για τη συνέχεια».
Είσαι αρχηγός μιας ομάδας που κατακτά τίτλους. Οι προσδοκίες είναι υψηλές. Πως τις διαχειρίζεσαι ως αρχηγός;
«Οι προσδοκίες είναι πάντα ίδιες. Θέλουμε να μπαίνουμε δυνατά και να κερδίζουμε στο τέλος. Αυτή είναι η νοοτροπία μας. Βέβαια, κάποιες φορές το θέλω με αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι διαφορετικό».
Υπάρχει κάποια στιγμή στον Παναθηναϊκό που, ακόμα και εάν έχουν περάσει χρόνια, την ανακαλείς με συγκίνηση;
«Το προπέρσινο πρωτάθλημα. Ήταν μία χρονιά με πίεση και είχαμε χάσει ευκαιρίες για τους άλλους τίτλους. Οπότε ήταν μονόδρομος να τελειώσουμε τη χρονιά με ένα τρόπαιο. Όταν κατακτήσαμε το πρωτάθλημα υπήρξε ένα… ψυχολογικό άδειασμα».
Ο Παναθηναϊκός είναι ένας σύλλογος με μεγάλη ιστορία στον αθλητισμό και απαιτητικούς φίλαθλους. Πως είναι για έναν αθλητή το «βάρος» μιας τέτοιας φανέλας;
«Το βάρος της φανέλας το ένιωθα στις αρχές που ήταν και πιο δύσκολα χρόνια. Τώρα ίσως νιώσω περίεργα εάν δεν έχω αυτό το βάρος. Μου φαίνεται οικείο να φοράω αυτή τη φανέλα με αυτό το βάρος. Θα μου φανεί ξένο εάν δεν το έχω».
Το ελληνικό βόλεϊ προκρίθηκε και πάλι σε παγκόσμιο. Τι χρειάζεται να αλλάξει για να πάψει να θεωρείται ένα άθλημα που βρίσκεται στη σκιά του ποδοσφαίρου και του μπάσκετ;
«Δύσκολο να βγει από τη σκιά των άλλων δύο τεράστιων αθλημάτων. Σημασία έχει να υπάρχει λίγο φως και σε αυτό. Θέλουμε να καταλάβει ο κόσμος ότι είμαστε και εμείς ένα ωραίο άθλημα. Αυτή τη χρονιά θα δείχνει η τηλεόραση αρκετά παιχνίδια ενώ τα υπόλοιπα θα μπορούν οι φίλαθλοι να τα δουν από το διαδίκτυο. Αυτό είναι πολύ καλό για τη δημοσιότητα του αθλήματος. Η εθνική ομάδα έχει ανοδική πορεία. Κάναμε βήματα που βάζουν τις βάσεις για τη γενιά που έρχεται. Η νοοτροπία είναι, πλέον, διαφορετική. Το ασημένιο μετάλλιο στους Μεσογειακούς, η πορεία μας στο ευρωπαϊκό και η πρόκριση στο παγκόσμιο δίνουν όλα τα εφόδια σε Ομοσπονδία και χορηγούς για να στηρίξουν τη νέα γενιά του αθλήματος. Τα παιδιά χρειάζονται αυτή τη στήριξη ώστε να νιώσουν ότι αυτή η ομάδα είναι αγαπητή».
Εάν είχες απέναντί σου τις ανώτατες αρχές του αθλήματός σου ή του αθλητισμού, π.χ., τον Υπουργό Αθλητισμού, τι θα του έλεγες;
«Θα του έλεγα να προσεχτούν οι Έλληνες βολεϊμπολίστες γιατί, καλώς ή κακώς, κάποιες επιλογές έχουν αντίκτυπο, όπως π.χ. αυτή με τη συμμετοχή πέντε ξένων σε μία ομάδα. Έτσι, μειώνεται ο χρόνος συμμετοχής των Ελλήνων και θα είναι δύσκολο μετά για να λειτουργήσει η εθνική. Με τη λογική ότι ακολουθεί το παγκόσμιο θα θέλαμε να έχουν παιχνίδια στα χέρια μας. Αυτή η απόφαση μειώνει τη συμμετοχή των Ελλήνων και πληγώνεται η εθνική ομάδα».
Αν αύριο σταματούσες το βόλεϊ, τι θα ήθελες να θυμάται ο κόσμος από τον Θανάση Πρωτοψάλτη;
«Θέλω ο κόσμος να θυμάται ότι αγαπούσα αυτό που έκανα. Μπήκα στον χώρο του βόλεϊ για το αγάπησα και εξακολουθώ να το αγαπώ, όπως την πρώτη ημέρα. Θέλω να τελειώσω την καριέρα μου όταν ξέρω ότι το σώμα μου δεν μπορεί να δώσει άλλο».