Φόρτωση Text-to-Speech…
Η Μαίρη Λίντα δε μένει πια εδώ, αλλά η αηδονόλαλη ερμηνεία της θα μας συντροφεύει παντοτινά, ομορφαίνοντας τις μικρές και μεγάλες μας στιγμές. Μικρή η γνωριμία μου μαζί της, όμως είχαμε ανταμωθεί μερικές φορές και μου είχε χαρίσει αλήθειες της. Μεγάλη, όμως, και η ουσιαστική, η σύνδεσή μου με τον Θανάση Βασιλά, τον βιρτουόζο του μπουζουκιού, μαέστρο και συνθέτη, ο οποίος ήταν «δικός της» άνθρωπος. To 1993, σχεδόν 20χρονος, τη συντρόφευσε με το μπουζούκι στα «9/8» στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας, γράφοντας ιστορία. Όλοι μιλούσαν εγκωμιαστικά για τον νεαρό που απέδιδε με αξιώσεις τα παιξίματα του τρανού Μανώλη Χιώτη, στο πλευρό του οποίου η Λίντα έζησε τις κορυφογραμμές της.
Κόσμος και ντουνιάς απόλαυσε το «ένθετό» τους (στο πρόγραμμα μετείχαν ακόμη η Άννα Χρυσάφη και ο Μιχάλης Γενίτσαρης) αλλά και όλη η καλλιτεχνική πιάτσα, που συνέρρεε για να θαυμάσει τη μεγάλη κυρία και τον ταλαντούχο μπουζουξή. Μάλιστα, οι εμφανίσεις τους αυτές αποτυπώθηκαν και σε έναν ζωντανά ηχογραφημένο δίσκο με τον τίτλο «Η Μαίρη Λίντα Στα Εννέα Όγδοα».
Έκτοτε, μεταξύ τους αναπτύχθηκε μια έντονη συνεργασία και, παράλληλα, μια ζεστή οικογενειακή σχέση, που έφτασε μέχρι και τις μέρες μας. Ο Βασιλάς συντροφεύει, με τη Λαϊκή Ορχήστρα «Μίκης Θεοδωράκης», τη Μαίρη Λίντα στις 29 και 30 Σεπτεμβρίου 2007 στο Ηρώδειο, στις συναυλίες για τους Πυροπαθείς της Ηλείας. O ίδιος, μαζί με τον Μανώλη Καραντίνη, την πλαισιώνει το 2014 στον ίδιο χώρο στα «60 της χρόνια», που επίσης καταγράφηκαν δισκογραφικά. Ο λόγος στον πρώτο:
«Στα Εννέα Όγδοα η επιτυχία μας υπήρξε πολύ μεγάλη. Θυμάμαι είχε έρθει η Μαρινέλλα και ήταν τόσος πολύς ο κόσμος, που αναγκάστηκε να μας παρακολουθεί απ’ τις σκάλες. Εκεί στο τέλος, όπως συνηθιζόταν ακόμη στα μαγαζιά, καθόμασταν όλοι οι συντελεστές του σχήματος και τρώγαμε. Μου έκανε εντύπωση το γεγονός πως η Μαίρη, παρότι ούτε κάπνιζε, ούτε έπινε, ζητούσε μια παγωμένημπίρα. Αυτό το έζησα και αργότερα. Χειμώνα καλοκαίρι, στο φινάλε κάθε παράστασης, σε οποιοδήποτε χώρο, έπρεπε να υπάρχει μία παγωμένη μπίρα. Μετά τα Εννέα Όγδοα συνεχίσαμε στον Διογένη μαζί με τις Καίτη Γκρέυ, Πόλυ Πάνου και Κωνσταντίνα. Κάθε βραδιά, έξι μέρες την εβδομάδα, επικρατούσε το αδιαχώρητο. Στο τέλος της σεζόν, τη θερινή περίοδο, το ίδιο ακριβώς σχήμα, ταξιδέψαμε στη Θεσσαλονίκη, στο Remember, που βρισκόταν κοντά στο αεροδρόμιο. Εμείς οι μουσικοί μέναμε στην Περαία, η Μαίρη αλλού. Παρότι τελειώναμε αργά, εκείνη ξύπναγε νωρίς. Βέβαια ξεκουραζόταν λίγο και τα μεσημέρια. Κατά τη μία χτυπούσε το τηλέφωνο… Για μένα ήταν νωρίς, αλλά είχαμε μεγάλη αγάπη μεταξύ μας, οπότε καταλήγαμε παρέα στα ταβερνάκια της Περαίας. Αδυναμία της ήταν το ψάρι και τα όστρακα. Ψάρια, κυρίως μεγάλα και ψητά, αλλά και μικρότερα τηγανητά. Απόσυναγρίδα, σφυρίδα και τσιπούρα μέχρι μαριδάκι.Μύδια αχνιστάτις περισσότερες φορές και όχι μόνο, κυδώνια, αχιβάδες, γυαλιστερές.Καλαμάρικαιχταπόδισε μικρότερη κλίμακα. Αυτό ήταν το μενού σε καθημερινή βάση. Το ίδιο και όταν κάποιες φορές πήγαμε και σε ταβέρνες της Επανομής, όπου είχε έρθει μαζί μας και η Πόλυ Πάνου. Ακόμη, της άρεσε η ντομάτα στα τέσσερα κομμένη, όπως και “τριαντάφυλλο”. Έπρεπε όμως να είναι καθαρισμένη».
Και συνεχίζει και καταλήγει ο Θανάσης Βασιλάς:
«Αμέσως μετά, το Σεπτέμβρη του 1994 εμφανιστήκαμε πάλι στον “Διογένη”, αυτή τη φορά με τον Γιάννη Πάριο και τους Στέφανο Κορκολή και Αλέξια. Πλέον με τη Μαίρη είχαμε γίνει οικογένεια, και έτσι παραμείναμε μέχρι τη φυγή της. Δεν μαγείρευε τακτικά, είχε μια κυρία στο σπίτι της που ετοίμαζε το φαγητό. Οι συνήθειές της όμως, γύρω από την ψαροφαγία, δεν άλλαξαν. Δεν λέω ότι δεν έτρωγε και κάτι άλλο, αλλά αυτό ήταν το κυρίως πιάτο. Θέλω ακόμη να τονίσω τη γενναιοδωρία της. Πάντοτε στα εστιατόρια, απ’ τα πιο ταπεινά έως και τα πιο κοσμικά, θα παράγγελνε τα καλύτερα και θα κερνούσε όλη την παρέα».