Φόρτωση Text-to-Speech…
Με ένα βαθιά ατμοσφαιρικό, σκοτεινό άλμπουμ, χωρίς να λείπουν και οι φωτεινές στιγμές, επέστρεψε η Αμερικανίδα τραγουδοποιός Φίμπι Μπρίτζερς λίγες ημέρες πριν γιορτάσει τα τριακοστά δεύτερα γενέθλιά της. Η τρίτη δισκογραφική δουλειά της, «Lost Weekend», που κυκλοφόρησε στις 14/8, έρχεται έξι χρόνια μετά το «Punisher», το άλμπουμ που αγάπησαν τα indie παιδιά μέσα στην καραντίνα εκτοξεύοντας τη δημοφιλία της, ενώ στο μεταξύ ηχογράφησε τη δική της εκδοχή του «Seize The Day» του Πολ Μακάρτνεϊ για το άλμπουμ «McCartney III Imagined», ίδρυσε τη δισκογραφική Saddest Factory Records, κέρδισε τα πρώτα της βραβεία Γκράμι ως μέλος του σούπερ γκρουπ Boygenius για το «The Record» του 2023 μαζί με τις Τζούλιεν Μπέικερ και Λούσι Ντρέικους, και άνοιξε ορισμένες από τις στάσεις της περιοδείας «Eras Tour» της Τέιλορ Σουίφτ. Σε προσωπικό επίπεδο, βίωσε ένα χωρισμό, την απώλεια του πατέρα της και το ξεκίνημα μιας νέας σχέσης, γεγονότα που ενέπνευσαν τη δισκογραφική επιστροφή της.
Ο θάνατος, ο έρωτας, η θλίψη και ο ενθουσιασμός, η διαπραγμάτευση και η αναπόφευκτη αποδοχή του τέλους, όλα έρχονται και επανέρχονται θεματικά στο «Lost Weekend», άλμπουμ αφιερωμένο στον πατέρα της, με τον οποίο είχε μια περίπλοκη σχέση, καθώς εκείνος αντιμετώπιζε ζητήματα εξάρτησης. Ισως γι’ αυτό η κεντρική αναφορά της, που δανείζει και τον τίτλο στον δίσκο, δεν είναι άλλη από το οσκαρικό ψυχολογικό δράμα του 1945 «The Lost Weekend» («Το χαμένο Σαββατοκύριακο») σε σκηνοθεσία Μπίλι Ουάιλντερ, που καταπιάνεται με το ζήτημα του αλκοολισμού και μία από τις πρώτες ταινίες του Χόλιγουντ που χρησιμοποίησαν το θέρεμιν, προκειμένου να αποδώσουν την αυτοκαταστροφική διάθεση του κεντρικού ήρωα, με τη δραματική μουσική επένδυση του συνθέτη Μίκλος Ρόζα.
Η Μπρίτζερς, που συνυπογράφει τις συνθέσεις, τους στίχους και την παραγωγή του δίσκου με μια πλειάδα συνεργατών, μεταξύ των οποίων ο περιζήτητος παραγωγός Τζακ Αντόνοφ, ήδη από το εναρκτήριο «The Outsider» μας μεταφέρει σε ένα ποιητικό, ονειρικό σύμπαν με απόκοσμα synths. Στο επίκεντρο βρίσκεται η κηδεία του πατέρα της, ενώ η ίδια διατηρεί μια απόσταση από όσα συμβαίνουν, την οποία δηλώνει τόσο στιχουργικά όσο και με τη χρήση του vocoder, που παραμορφώνει τη φωνή της. Το πρώτο αυτό κομμάτι δίνει και τον τόνο του άλμπουμ, που απλώνεται σε δεκαέξι κομμάτια, ενώ διαμορφώνεται μέσα από κινηματογραφικές υφές, ατμοσφαιρική παραγωγή και ενδιαφέρουσες ενορχηστρώσεις, δημιουργώντας άλλοτε ένα στοιχειωμένο και άλλοτε ένα πιο αισιόδοξο indie ποπ σύμπαν.
Το «Lost Weekend» μας μεταφέρει σε ένα ποιητικό, ονειρικό σύμπαν, που γεφυρώνει τον θάνατο με τον έρωτα.
Το πιο ραδιοφωνικό κομμάτι του δίσκου, το οποίο λειτούργησε και ως ο προπομπός του άλμπουμ, είναι και το λιγότερο χαρακτηριστικό του. Πρόκειται για το ευφορικό folk ποπ «Lost boys» με τις Boygenius συνεργάτιδές της στα φωνητικά, που συγκεντρώνει ήδη εκατομμύρια ακροάσεις στις πλατφόρμες και θεάσεις του βίντεο, ενώ οι στίχοι του είναι ανοιχτοί σε ερμηνείες, με πιο ενδιαφέρουσες αυτές που θέλουν να αναφέρεται στις δυσκολίες της ζωής των μουσικών, παρομοιάζοντάς τους με χαμένα παιδιά (lost boys), ή στους άνδρες με σύνδρομο Πίτερ Παν.
Δυνατές ενορχηστρώσεις
Οι πιο δυνατές στιγμές ωστόσο του «Lost Weekend» βρίσκονται στα αμέσως επόμενα κομμάτια. Το ρομαντικής υφής «Kill me» απευθύνεται στον νέο σύντροφο της Μπρίτζερς, Μπο Μπέρναμ, ο οποίος επίσης συμμετέχει στο άλμπουμ, ενώ η αλλαγή στη δυναμική που γίνεται στο τελευταίο λεπτό, και τα φωνητικά-έκπληξη του Κάμερον Γουίντερ, αφού στα credits εμφανίζεται με ψευδώνυμο, μας προετοιμάζουν για την εορταστική αποθέωση του έρωτα στο «Bobby» με μια ηχητική πανδαισία από κιθάρες, μπάντζο και φωνητικά. Παρεμβάλλεται όμως και το υπέροχο «Governor’s Waltz», ενώ αργότερα επανέρχεται σε πιο σκοτεινές περιοχές, με το «Still Standing» όπου επιστρατεύει μαντολίνο, βιολιά, κιθάρες και αιθέρια φωνητικά, αφηγούμενη δύσκολες στιγμές από την παιδική της ηλικία.
Εχει πολλές αρετές το «Lost Weekend», με τον ηχητικό σχεδιασμό του να είναι μία από αυτές, όμως ο τρόπος που η Μπρίτζερς συμφιλιώνει τον θάνατο με τον έρωτα, και τη διαχείριση μιας σοβαρής απώλειας με την αποδοχή της ως κομματιού της ζωής, λέγοντας στο κλείσιμο του άλμπουμ πως «όλα θα πάνε καλά για εμάς», κάνει αυτό το ατμοσφαιρικό μουσικό ταξίδι και την πολύχρονη αναμονή του νέου της δίσκου να αξίζουν πραγματικά τον κόπο.