Ο Κενυάτης Σεμπάστιαν Σάουε έγραψε ιστορία πριν από λίγες ημέρες ως ο πρώτος μαραθωνοδρόμος που έτρεξε τα 42,195 χλμ. σε κάτω από δύο ώρες. Το έκανε με ειδικά παπούτσια που ζυγίζουν μόλις 96 γρ. το ένα και του έδωσαν φτερά, με τον ίδιο να προαναγγέλλει ότι η θρυλική επίδοση θα πέσει κι άλλο τα επόμενα χρόνια. Ο Στέλιος Κυριακίδης, 80 χρόνια πριν, έτρεξε με δανεικά παπούτσια, υπέγραψε υπεύθυνη δήλωση ότι αναλαμβάνει πλήρως την ευθύνη σε περίπτωση που πεθάνει στη διάρκεια της κούρσας, λόγω της κάκιστης κατάστασης της υγείας του, αλλά παρ’ όλα αυτά θριάμβευσε στον περίφημο μαραθώνιο της Βοστώνης. Και το έκανε γιατί είχε ιερό σκοπό, αφού δεν ζήτησε χρήματα και βραβεία για τον ίδιο, αλλά ανθρωπιστική βοήθεια για την πληγωμένη Ελλάδα, η οποία προσπαθούσε να μαζέψει τα κομμάτια της μετά τη γερμανική κατοχή και τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο ίδιος βρέθηκε κάποτε προ του εκτελεστικού αποσπάσματος, αλλά η συμμετοχή του σε Ολυμπιακούς Αγώνες τον έσωσε και, υπό την ιδιότητα του αθλητή, έκρυβε συμμάχους στο υπόγειο του σπιτιού του, κάτω από τη μύτη των Γερμανών. «For Greece», φώναξε την ώρα που έκοβε το νήμα ο γεννημένος στην Πάφο δρομέας και παιδί αγροτών, ο οποίος έσπασε το ρεκόρ του Σπύρου Λούη. «Παιδί μου Στέλιο, να τρέχεις πάντα, γιατί εμείς οι Έλληνες γεννηθήκαμε για να τρέχουμε. Μόνο έτσι καταφέραμε να ζήσουμε τόσους αιώνες», του είπε κάποτε ο θρυλικός μαραθωνοδρόμος, με τους δύο να τιμώνται με άγαλμα που βρίσκεται στη Βοστώνη και τους αναπαριστά να τρέχουν προς την αιωνιότητα.
Εθνικός ήρωας
Προς τιμήν της νίκης του στη Βοστώνη, χάρη στην οποία έγινε δεκτός στον Λευκό Οίκο από τον Αμερικανό πρόεδρο Χάρι Τρούμαν, το ελληνικό κράτος φωταγώγησε την Ακρόπολη για πρώτη φορά μετά τον πόλεμο. Χάρη στις προσπάθειες του Κυριακίδη, συγκεντρώθηκαν 250.000 δολάρια και έξι καράβια με ρούχα και τρόφιμα, τα οποία έφτασαν εβδομάδες αργότερα στην Ελλάδα και έμειναν γνωστά ως «το πακέτο Κυριακίδη». Όταν ο ίδιος ο αθλητής έφτασε στη χώρα, έγινε δεκτός από ένα εκατομμύριο συμπατριώτες του, οι οποίοι είχαν επιτέλους έναν λόγο για να χαμογελάσουν, για να νιώσουν ξανά περήφανοι. «Ήρθα να τρέξω για επτά εκατομμύρια πεινασμένους Έλληνες», είχε πει κατά την άφιξή του στις Ηνωμένες Πολιτείες, ένα ταξίδι που μπόρεσε να κάνει πουλώντας όλα τα υπάρχοντά του και με τη βοήθεια της Ηλεκτρικής Εταιρείας (μετέπειτα ΔΕΗ), στην οποία εργάζονταν, συνδυάζοντας τη δουλειά με το πάθος του για το τρέξιμο, το οποίο τον κράτησε ζωντανό στις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής του.