Ο Βασίλης Βλαχόπουλος γράφει για τη νίκη του Άρη επί της Καλαμάτας και τις τακτικές αποφάσεις που υποδήλωσαν τις πραγματικές σκέψεις του προπονητή
Ο προσδιορισμός μιας τακτικής απόφασης εξαρτάται από τον στόχο. Αν στο μυαλό του προπονητή κάθεται αναπαυτικά το ενδεχόμενο της ισοπαλίας ή όχι. Στην προκειμένη περίπτωση, με λόγια και πράξεις, αναδείχθηκε ότι στη σκέψη του Μιχάλη Γρηγορίου αυτό το ενδεχόμενο δεν είχε θέση. Υπήρχε μόνο η νίκη. Προφανώς για τους λόγους που εξήγησε κατά το παρελθόν και οριοθέτησε ως κύριο στόχο. Δηλαδή… «καλό ποδόσφαιρο και επιστροφή του κόσμου στη θέση του».
Το δε all-in των τελευταίων λεπτών δεν ήταν ρίσκο αλλά μια αναγκαία συνθήκη λόγω του προβαδίσματος του αντιπάλου αλλά και του αριθμητικού πλεονεκτήματος του Άρη. Αυτή ήταν η ευνοϊκή συνθήκη για τους «κίτρινους». Η αποβολή του Μπολίβαρ σε συνδυασμό με τις αποχωρήσεις των Βάργκας, Ροντρίγκες λόγω τραυματισμών.
Αντιθέτως, ρίσκο μπορεί να χαρακτηριστεί η τακτική προσέγγιση του αγώνα στο 0-0 και η σαφέστατη εντολή των ανεβασμάτων των πλάγιων full back. Γιατί η Καλαμάτα στηρίζεται στη δράση των δικών της winger’s καθώς έτσι όπως είναι δομημένο το παιχνίδι της βασίζεται είτε στο παιχνίδι επιθετικής μετάβασης είτε στην ατομική ποιότητα των Κένεθ Βάργκας, Μέντες Μορέιρα. Πριν δηλαδή πάρουν μέτρα οι Φαντιγκά, Πετρίς, κανείς εκ των δύο ακραίων δεν φάνηκε στο παιχνίδι. Από τη στιγμή που σε φάση επίθεσης ο Άρης έβαλε τον Μπασίρου τρίτο στόπερ και τους full back αρκετά ψηλά, τότε αναλήφθηκε το ρίσκο.
Θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι το δεύτερο γκολ της Καλαμάτας ήταν συνέπεια αυτού, τούτο όμως θα αδικήσει τις αποφάσεις του προπονητή. Ήταν αποτέλεσμα κακής συνεννόησης της αριστερής πλευράς και του ελλείμματος ανάσας του Φαντιγκά ο οποίος άφησε… δύο στρέμματα αφύλακτα.
Μένοντας στον Μπασίρου, η χρησιμοποίησή του στο βασικό σχήμα δεν ήταν ρίσκο. Ίσως έμεινε στο χορτάρι περισσότερο χρόνο απ’ όσο θα μπορούσε ν’ αντέξει. Μέσα από τα παιχνίδια έρχεται ο αγωνιστικός ρυθμός και ο Νιγηριανός ανήκει στη συνομοταξία των παικτών πάνω στους οποίους θα στηριχθεί ο Άρης της επόμενης χρονιάς. Ολοφάνερα πάτησε πάνω στην εμπειρία και τις παραστάσεις του και λιγότερο στις φυσικές δυνάμεις του.
Κακώς δεν χρησιμοποίησε την πείρα του στη φάση του δεύτερου τέρματος και καθώς είχε διαπιστώσει την αμυντική ισορροπία. Αντιθέτως, νωρίτερα το είχε κάνει ο Φαμπιάνο. Η κάρτα του Βραζιλιάνου προήλθε από την προσπάθεια κάλυψης ενός λάθους του Μπασίρου στον άξονα. Είδε την ανισορροπία, αντιλήφθηκε τον κίνδυνο και αποφάσισε να πάρει την κίτρινη.
Με πάσα ειλικρίνεια, χάρηκα πολύ που ο Φαμπιάνο αναδείχθηκε σε πρωταγωνιστής του αγώνα. Επί της περίπτωσης του Βραζιλιάνου μην περιμένετε να διαβάσετε αντικειμενική κρίση. Είναι αδυναμία, γιατί αποτελεί παράδειγμα επαγγελματία με πειστήριο τα λόγια όλων των προπονητών με τους οποίους συνεργάστηκε στον Άρη. Είναι παράδειγμα αφοσίωσης στην ομάδα και αυτοθυσίας για τους συμπαίκτες του. Στα τελευταία λεπτά του αγώνα, άφησε τη θέση του και διαδραμάτισε ρόλο δεύτερου φορ δίπλα στον Λορέν Μορόν. Λίγο πολύ ήξερε ότι η άμυνα της Καλαμάτας θα εστίαζε στον Ισπανό φορ κι έπαιξε με τις πιθανότητές του. Blackjack. Βέβαια, είχε περισσότερες τελικές προσπάθειες από τον Ράφα Μιρ, βάζοντας στην εξίσωση και τις δύο που προηγήθηκαν των αντίστοιχων στις φάσεις των γκολ.
Συνολικά ο Άρης πήρε αυτό που χρειαζόταν και ο τρόπος είναι από αυτούς που «φτιάχνουν» κλίμα στ’ αποδυτήρια ενισχύοντας την αυτοπεποίθηση του γκρουπ. Οι ανατροπές αναπτύσσουν εντονότερα κι εντονότερα το «πιστεύω» μιας ομάδας. Οι δε νίκες την κάνουν να νιώθει χαλύβδινη. Το «διπλό» επί της Καλαμάτας δεν διαγράφει φυσικά την πραγματικότητα. Σαν την ανάγκη ενσωμάτωσης κεντρικού αμυντικού και καλύτερης λειτουργίας στον άξονα.
Μέχρι στιγμής, ο καταπληκτικός Ούρος Ράσιτς παίζει για δύο. Το σπουδαιότερο για τον Σέρβο βρίσκεται στην ταύτισή του με την ομάδα. Στο τέλος ο Φαμπιάνο του «έκλεψε» τη δόξα και τον τίτλο του MVP, ολοφάνερα όμως, ο Ράσιτς το χάρηκε περισσότερο. Η φωτογραφία του, με τα γόνατα ακουμπισμένα στο χορτάρι, αξίζει όσο χίλιες λέξεις.
Καταλήγοντας, τελική κρίση για τον Άρη δεν μπορεί να κατατεθεί στις 23 Αυγούστου. Από Δευτέρα θα μπει… στη φάση ο Μανού Γκαρθία ο οποίος δεν είναι κανένα κερασάκι στην τούρτα, αλλά το παντεσπάνι. Η ομάδα θα στηριχθεί στις καλλιτεχνίες του Ισπανού και κυρίως, ο Μπενχαμίν Γκαρέ θα εγκατασταθεί στα άκρα γιατί εκεί βρίσκεται η φυσική θέση του. Στον άξονα της μεσαίας γραμμής θα προστεθεί ο Μάρτιν Χόνγκλα καθώς ο Μπασίρου θα ανέβει επίπεδο στον τομέα της ετοιμότητας.
Στο κέντρο της άμυνας θα μπει ο Μπόσκο Σούταλο καθώς στην αριστερή πλευρά, ο Ομάρ Ρίτσαρντς έχει τα χαρακτηριστικά για την προσφορά στοιχείων. Γι’ αυτό, ενδεχομένως, ο Φαμπιάνο επανέλαβε τρεις φορές τη γνώση της σημασίας της νίκης. Είναι σπουδαίο να νικάς – ειδικά εκτός έδρας παιχνίδι – καθώς περιμένεις τόσες αφίξεις και ξέρεις ότι πρέπει να κερδίσεις τον χρόνο. Αυτό πέτυχε ο Άρης στην Τρίπολη. Πήρε τους βαθμούς, κέρδισε μια εβδομάδα και φώναξε «παρών».