Φόρτωση Text-to-Speech…
Μπορούσε να αδιαφορήσει. Να κάνει πως δεν τα βλέπει, πως δεν ακούει το κλάμα τους, πως δεν είναι δική της υπόθεση. Ομως δεν μπορούσε. Συναισθανόταν το μαρτύριό τους. Δύο κυνηγόσκυλα κλεισμένα σε «σπιτάκια» –κλουβιά καλυμμένα με ελενίτ, στην πραγματικότητα– στην ταράτσα καταστήματος απέναντι από το σπίτι της. Εκεί, νύχτα μέρα, όλο τον χρόνο. Στην παγωνιά και στις καταιγίδες του χειμώνα, στους θερινούς καύσωνες. Με ελάχιστες εξόδους, στη χάση και στη φέξη, όποτε ο κηδεμόνας τους έχει διάθεση να ασκήσει το «ευγενές» σπορ της θήρας. Για εκείνον δεν είναι παρά αξεσουάρ του κυνηγιού· για εκείνη είναι πλάσματα που έχουν ανάγκη από χώρο, ουσιαστική φροντίδα και ανθρώπινη παρουσία.
Στις αρχές του καλοκαιριού σήκωσε το τηλέφωνο και έκανε καταγγελία στον πενταψήφιο αριθμό του Τμήματος Προστασίας Ζώων της Ελληνικής Αστυνομίας, το 10410. Ελαβε την απάντηση ότι «η Υπηρεσία λαμβάνει σοβαρά υπόψη καταγγελίες αυτού του είδους και προβαίνει στις προβλεπόμενες ενέργειες». Ομως ο καιρός περνούσε. Επανήλθε. Εβγαλε φωτογραφίες και βίντεο και απευθύνθηκε στο αστυνομικό τμήμα της πόλης της, κάνοντας επώνυμη καταγγελία αλλά ζητώντας να μη γνωστοποιηθούν τα στοιχεία της, για ευνόητους λόγους. Μόνο που ο κηδεμόνας των σκύλων, ιδιαίτερα δικτυωμένος με τους τοπικούς φορείς, ενημερώθηκε και έγινε έξω φρενών. «Κάνε πίσω, γιατί ξέρω κι άλλους δρόμους», την απείλησε. Σχεδόν ταυτόχρονα αστυνομικοί πήγαν στο σημείο και πραγματοποίησαν αυτοψία. Αποφάνθηκαν ότι τα ζώα διαβιούν σε πολύ καλές συνθήκες.
Η νομοθεσία για την προστασία των ζώων έγινε αυστηρότερη. Η εφαρμογή της, όμως, παραμένει ζητούμενο.
Δεν έχει σημασία σε ποια πόλη διαδραματίστηκαν αυτά. Αλλωστε θα μπορούσαν να έχουν συμβεί παντού. Οσα συχνά αντικρίζει κανείς ανά την Ελλάδα το αποδεικνύουν: σκελετωμένες από την πείνα γάτες σε πλατείες χωριών, εγκαταλελειμμένα κυνηγόσκυλα σε επαρχιακούς δρόμους, παστουρωμένες κατσίκες και γαϊδουράκια δεμένα χωρίς νερό και τροφή σε χωράφια νησιών. Η νομοθεσία έγινε αυστηρότερη. Η εφαρμογή της, όμως, παραμένει ζητούμενο. Οι εθελοντές ματώνουν καθημερινά για να ταΐσουν, να στειρώσουν, να περιθάλψουν, αλλά για τους υπευθύνους «δεν τρέχει τίποτα». Η Ειδική Γραμματεία Προστασίας Ζώων προσπαθεί στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων που της έχουν δοθεί, μα η δύναμη της αδράνειας στη χώρα μας είναι ισχυρή.
Τι αφήνει, λοιπόν, πίσω της αυτή η ιστορία; Μία ακόμη καταγγελία που μπήκε στο αρχείο. Εναν κακοποιητή που χαίρει ατιμωρησίας. Δύο κυνηγόσκυλα καταδικασμένα να ζουν στη φυλακή τους. Και μια γυναίκα τρομοκρατημένη από έναν θυμωμένο γείτονα. Προσπάθησε να προστατέψει τα ζώα και έμεινε η ίδια απροστάτευτη… «Δεν έχω κουράγιο να συνεχίσω. Δεν φοβάμαι τόσο για μένα, όσο για τον γιο μου», μου έγραψε. «Τελικά είμαστε λίγοι σ’ αυτήν τη χώρα όσοι συμπονούμε τα ζώα. Και μόνοι».