Φόρτωση Text-to-Speech…
Ήταν Δευτέρα 23 Αυγούστου του 1926, δέκα λεπτά μετά τις δώδεκα το μεσημέρι, όταν ο Ροντόλφο Βαλεντίνο, ο πρώτος σινεστάρ που έγινε σύμβολο του σεξ, άφησε την τελευταία του πνοή στη Νέα Υόρκη σε ηλικία 31 ετών. Λίγο αργότερα και επί μία εβδομάδα, περί τις εκατό χιλιάδες άνθρωποι θα περνούσαν από το γραφείο κηδειών του Φρανκ Ε. Κάμπελ, όπου η σορός του τέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα. Κατά τη διάρκειά του, οι αστυνομικές δυνάμεις αποδείχθηκαν ανεπαρκείς στην τιθάσευση του πλήθους και ζημιές προκλήθηκαν στους γύρω δρόμους από όσους θέλησαν να ασπαστούν για τελευταία φορά τον «Λατίνο εραστή». Στις δε εφημερίδες έγινε λόγος για αυτοκτονίες από αλλόφρονες γυναίκες, υπό το σοκ της απώλειάς του.
Γεννημένος στις 6 Μαΐου του 1895 στην Καστελανέτα της Απουλίας, που βρέχεται από το Ιόνιο Πέλαγος, είχε μια άνετη παιδική ηλικία και στα δεκαεπτά του άφησε πίσω του τον ιταλικό Νότο, για να ζήσει την μποέμικη ζωή στο Παρίσι και στο Μόντε Κάρλο. Έναν χρόνο μετά θα γύριζε πίσω άφραγκος, για να μεταναστεύσει στην Αμερική, όπου θα παρίστανε τον Ιταλό αριστοκράτη μέχρι να του τελειώσουν, ξανά, τα χρήματα. Τότε, αφού επιχείρησε να κάνει, ανεπιτυχώς, διάφορες δουλειές του ποδαριού, έγινε ενοικιαζόμενος καβαλιέρος σε καμπαρέ. Αυτή η δουλειά αποδείχθηκε το εφαλτήριό του για τον χώρο της σόουμπιζ, στον οποίο μπήκε ως χορευτής πριν κάνει το πέρασμα στον βωβό κινηματογράφο.
Υπήρξε μελαχρινός σε μια εποχή που το Χόλιγουντ προτιμούσε τους ξανθούς με τα γαλανά μάτια. Εξ ου και κανείς δεν τον λογάριαζε για πρωταγωνιστή. Μέχρι που, πέντε χρόνια πριν από τον θάνατό του, έπαιξε στους Τέσσερις ιππότες της Αποκάλυψης, το πολεμικό έπος που τον μετέτρεψε σε σύμβολο του σεξ, με ένα «αγκάθι». Ο Τύπος άρχισε να τον περιγράφει ως θηλυπρεπή και εκλάμβανε τον τρόπο που εξέφραζε την ταυτότητα του φύλου του ως ένδειξη «παρεκκλίνουσας σεξουαλικότητας», κάτι που τον έκανε έξω φρενών. Σε κάθε περίπτωση, παντρεύτηκε δύο φορές και οι φήμες για ρομάντζα με άνδρες παρέμειναν ανεπιβεβαίωτες.
Εκείνο το «αγκάθι», παραδόξως, κράτησε τον θρύλο του ζωντανό έως σήμερα, που ο βωβός κινηματογράφος δεν είναι «in» και οι ταινίες του δεν προβάλλονται στην τηλεόραση. Ο Βαλεντίνο υπήρξε ο εξάγγελος των σημερινών «soft boys» –του Τιμοτέ Σαλαμέ, του Χάρι Στάιλς, του Τρόι Σίβαν– και το αρχέτυπο της μακράς παράδοσης των ανδρών σταρ που κατά καιρούς προκάλεσαν παροξυσμό στο κοινό αγγίζοντας τη «θηλυκή» πλευρά της αρρενωπότητάς τους (Ντέιβιντ Μπόουι, Πρινς, Τζόνι Ντεπ κ.ά.), φλεξάροντάς την ως «thirsty trap» για το γυναικείο και ομοερωτικό βλέμμα.
Ας ξαναγυρίσουμε, όμως, στο έτος 1926. Ενάμιση μήνα προτού ο Βαλεντίνο αφήσει πίσω του τον μάταιο τούτο κόσμο έπειτα από επιπλοκές χειρουργικής επέμβασης, είχε βγει στις αμερικανικές αίθουσες η τελευταία του ταινία, Ο γιος του σεΐχη. Νωρίτερα, στην ποιητική συλλογή του Ονειροπολήσεις, έγραφε: «Από μια σκοτεινή γωνιά/ έρχεται ένα φάντασμα του παρελθόντος,/ για να με μπερδέψει/ και να με κατηγορήσει/ ως ματαιόδοξο εικονοκλάστη».
Ανάμεσα στις γυναίκες που τον θρήνησαν ήταν και η Τερέζα ντε Μπιάτζι, μια μεσοαστή Ιταλίδα. Έξι χρόνια μετά, έδωσε το όνομά του στον πρωτότοκο γιο της, που αργότερα έγινε ο διάσημος σχεδιαστής μόδας.