Στον κόσμο που ζούμε και αλληλεπιδρούμε υπάρχει ένα αξίωμα που βρίσκει εφαρμογή στα πάντα. Είναι το αξίωμα της «κρίσιμης μάζας». Στο ChatGPT θα βρείτε την ερμηνεία του συστήματος που, «εφόσον ξεπεράσει ένα κρίσιμο όριο μεγέθους ή συμμετοχής, αρχίζει να αυτοσυντηρείται και να αναπτύσσεται με δική του δυναμική», αλλά με πιο απλά λόγια είναι αυτό που λέμε «η σταγόνα που ξεχειλίζει το ποτήρι». Φοβάμαι ότι η φιλοζωία στην Ελλάδα αγγίζει επικίνδυνα την κρίσιμη μάζα της.
Πρώτα ήταν τα εξοντωτικά διοικητικά πρόστιμα που δεν πληρώνονται ποτέ – αλλά παίζουν ψηλά στα δελτία και στα σόσιαλ μίντια, προσφέροντας πεδίο επίδειξης αρετής σε μια φαρισαϊκή πολιτεία που δεν δίνει δεκάρα για τα ζώα, αδέσποτα ή όχι.
Ακολούθησε το πλήθος περιστατικών με σκυλιά που κυκλοφορούν ανεξέλεγκτα ή ξεφεύγουν από τα ανίκανα αφεντικά τους και κατασπαράζουν παιδιά, μεγάλους ανθρώπους και άλλα ζώα – με τη δικαιολογημένη αγανάκτηση των πολιτών να συνοδεύεται σχεδόν υποχρεωτικά από τον αντίποδα εκδηλώσεων αλληλεγγύης για «το καημένο το ζώο». Χωρίς καμία αίσθηση χρονισμού, οι φιλόζωοι που δεν ασχολήθηκαν ποτέ με τον έλεγχο των ασύδοτων σκυλομπαμπάδων θεωρούν σκόπιμο να ρίξουν λάδι στη φωτιά όταν κάποιος αγωνιά ακόμη πάνω από το κρεβάτι του νοσοκομείου ή θρηνεί έναν δικό του άνθρωπο.
Την Κυριακή που μας πέρασε, μου έστειλαν μια αφίσα-ανακοίνωση που γράφει: «Η σίτιση και πότιση των αδέσποτων ζώων όχι μόνο επιτρέπεται, αλλά και επιβάλλεται! Η απομάκρυνση των δοχείων σίτισης θεωρείται παθητική κακοποίηση και οδηγεί σε υψηλές ποινές και πρόστιμα έως 50.000 ευρώ. Μην ενοχλείτε τους εθελοντές, καλύπτονται από το νόμο και η διαδικασία είναι αυτόφορη» (με αυτή την ορθογραφία…).
Πρόκειται, φυσικά, για μια ανοησία. Μια παλαβομάρα που γέννησε η νομική ψευδεπιστήμη του διαδικτύου, όπου ο καθένας μπορεί να περάσει ό,τι θέλει ως αληθινό, αρκεί να εξασφαλίζει καλή θεατότητα. Και στον κόσμο της φιλοζωίας, όπως έχει καταντήσει σήμερα, όπου όλοι είναι αρχάγγελοι της κάθαρσης και μητέρες Τερέζες της συμπόνιας, εφόσον το λένε οι πολλοί, ε, έτσι θα ’ναι.
Ε, δεν είναι!
Είναι άλλο πράγμα να ταΐζεις τα αδέσποτα με πρόγραμμα και συνέπεια, να μαζεύεις τα πιάτα τους (δύσκολη δουλειά που, ωστόσο, κάποιοι την κάνουν με φιλότιμο) και να μη ρυπαίνεις, και άλλο να πετάς ένα λερό τάπερ με αποφάγια μπροστά από την πόρτα του γείτονα, για να φάνε τα αδέσποτα –αν το δουν– και μετά να το περιλάβουν οι μύγες, τα ποντίκια και στο τέλος τα σκουλήκια· κατακαλόκαιρο στην πόλη των σαράντα βαθμών υπό σκιάν.
Σε αυτή τη δεύτερη περίπτωση, έχουμε κάθε δικαίωμα να «απομακρύνουμε τα δοχεία σίτισης», αν και προτιμότερο θα ήταν να τα σερβίρουμε στους φιλόζωους που τα τοποθέτησαν…
Δεν θα κουραστώ να το λέω. Η φιλοζωία δεν είναι υποχρέωση. Ούτε και θα γίνει ποτέ, όσο κι αν ωρύονται οι ψυχικά διαταραγμένοι ζωοαμύντορες. Η φιλοζωία είναι προνόμιο ψυχικού μεγαλείου. Και επειδή από προνόμιο κάποιοι πάνε να τη μετατρέψουν σε ποινή και καταδίκη, αφήστε, παιδιά, μη βοηθάτε άλλο. Καλά τα καταφέρναμε τόσα χρόνια και μόνοι μας.