Ολα καλά. Και τα πλάνα αρχηγικού μεγαλείου. Και η περιπαθής αφήγηση του αρχηγού να μιλάει για τον εαυτό του, αναπαράγοντας την αρχή των πρόσφατων απομνημονευμάτων του για το πότε και πού γεννήθηκε – «ο πατέρας μου ΠΑΣΟΚ, τα αδέλφια μου στην ΚΝΕ». Ολα αναμενόμενα στο διαφημιστικό σποτ του Τσίπρα. Ομως, γιατί το ανήγγειλαν ως «πολιτικό ντοκιμαντέρ»; Δεν ξέρουν τι σημαίνει η λέξη «ντοκιμαντέρ»; Δεν φοβήθηκαν ότι καλλιεργούν πολύ υψηλές προσδοκίες για ένα σχεδόν τρίλεπτο φιλμάκι μεγαλόστομης κοινοτοπίας, όπου ο πρωταγωνιστής λέει ότι μπήκε στην πολιτική από «ρομαντισμό», για να «διεκδικήσει το όνειρο», επειδή η πολιτική «μπορεί να αλλάξει τη ζωή των ανθρώπων»; Αυτό δεν είναι ντοκιμαντέρ. Είναι μάλλον μία από τις πρώτες εκθέσεις που έγραψε στο Δημοτικό των Αμπελοκήπων ο «γεννημένος στις 28 Ιούλη». Σεβεντίλα.