Φόρτωση Text-to-Speech…
Στα 1.060 υψόμετρο, το μικρό ορεινό χωριό, ένα από τα διάσπαρτα της Αργιθέας, είναι δύσκολος προορισμός. Μόλις 57 χιλιόμετρα μακριά από την Καρδίτσα, αλλά χρειάζεται σχεδόν μιάμιση ώρα για να φτάσει κάποιος εκεί. Τα λιγοστά σπίτια, μικρά τα περισσότερα, φτιαγμένα μιαν άλλη εποχή, όταν ολόκληρες οικογένειες ζούσαν σε ένα δωμάτιο και στο κατώγι φύλαγαν σοδειές και ζωντανά, σκαρφαλώνουν στη βουνοπλαγιά και συνδέονται με ένα δαιδαλώδες δίκτυο στενών δρόμων – πάνω στη χάραξη παλιών μονοπατιών.
Τον περισσότερο χρόνο είναι σχεδόν έρημο. Η δύσκολη πρόσβαση, η απουσία σχολείου, οι σκληροί χειμώνες, με χιόνια και συχνές κατολισθήσεις, που αρκετές φορές κλείνουν τον δρόμο, το κάνουν αφιλόξενο για τον σύγχρονο τρόπο ζωής. Λιγοστοί κάτοικοι πηγαινοέρχονται και κάποιοι ηλικιωμένοι μένουν κάποιους μήνες, όσο ο καιρός το επιτρέπει. Τον Αύγουστο όμως… Αχ, τον Αύγουστο. Σαν ένα αόρατο νήμα να τους τραβάει, μαζεύονται όλοι εκεί. Από τους πιο μεγάλους, σχεδόν αιωνόβιους γέρους μέχρι βρέφη λίγων ημερών. Κάθονται οι παππούδες και οι γιαγιάδες στο καφενείο και στις αυλές και ακούν. Ακούν τα γέλια των παιδιών, που τρέχουν στα μονοπάτια, που μαζεύονται παρέες, κατηφορίζουν στη ρεματιά και παίζουν στο ποτάμι.
Οι κάπως νεότεροι οργανώνουν πρόγραμμα για τα εγγόνια με πεζοπορίες. Να τους μάθουν τα γύρω βουνά, να τους δείξουν τα καλά μέρη για ρίγανη και τσάι. Να τους μάθουν πώς να μαζέψουν τόσο, ώστε να μείνει σπόρος και ρίζες και για τις επόμενες χρονιές. Και στον γυρισμό στο χωριό, όταν ανταμώνουν με άλλους παππούδες και άλλα εγγόνια, που επιστρέφουν από ανάλογες εξορμήσεις, αρχίζουν τα πειράγματα. Ποιος μάζεψε την περισσότερη ρίγανη, ποιος βρήκε το πιο ανθισμένο τσάι και οι προσπάθειες να εκμαιεύσει η μια παρέα από την άλλη τις μεριές που φέτος έχουν καλή παραγωγή. Γελούν τα μάτια των παιδιών χορτάτα από εικόνες βουνού, από περιπέτεια δύσκολης και κοπιαστικής ανάβασης, από την έκπληξη του ζαρκαδιού και της αλεπούς, που πετάχτηκαν από το δάσος.
Ζεστές θύμησες για τις κρύες ημέρες του χειμώνα. Τότε που στο χωριό αντηχούν αλυχτίσματα λύκων και τσακαλιών χωρίς αυτί να τα ακούσει. Τότε που τα παιδιά πρέπει να γυρίσουν στο σχολείο και οι παππούδες να εγκαταλείψουν τον τόπο τους. Με την ελπίδα να είναι μικρές οι κατολισθήσεις αυτόν τον χειμώνα, για να ανοίξει γρήγορα και εύκολα ο δρόμος, και την ευχή να ανταμώσουν όλοι του χρόνου.