Φόρτωση Text-to-Speech…
Οχι, δεν μιλώ για βιβλία. Γιατί εξακολουθούν να συντροφεύουν τις διακοπές μας και ας γεμίζουν άμμο ή θαλασσινές σταγόνες (μια τυχαία συνύπαρξη φύσης και πολιτισμού, την οποία ένα e-book δεν θα άντεχε για πολύ). Ούτε αναφέρομαι στις εφημερίδες, για των οποίων τη δύσκολη αναζήτηση στη θερινή Ελλάδα έγραψε εύστοχα ο Παντελής Μπουκάλας («Κ», 28.7.26). Αλλα, πιο «ευτελή», χάρτινα τεκμήρια της καθημερινότητας του καλοκαιριού θέλω να μνημονεύσω.
Θυμάστε, λόγου χάρη, εκείνους τους οδικούς χάρτες στο ντουλαπάκι του αυτοκινήτου, που πασχίζαμε να διπλώσουμε σωστά; Ισως δεν βοηθούν όσο το GPS, μαζί τους όμως σαν να εξαφανίζεται και το στοιχείο της αναζήτησης σε έναν τόπο. Πωλούνται ακόμη σε χαρτοπωλεία της επικράτειας και συνήθως αγοράζω έναν, έστω σαν αναμνηστικό. Οι καρτ-ποστάλ επίσης, εμφανίζονται σε καταστήματα τουριστικών, αναρωτιέται όμως κανείς αν σχεδιάστηκαν πρόσφατα ή έχουν ξεμείνει. Και ζήτημα είναι πόσοι τις αγοράζουν για αυτό που προορίζονται: να γραφτούν και να σταλούν με μια φροντίδα που δεν είναι σίγουρο ότι επιβιώνει στην ψηφιακή επικοινωνία.
Οι αφίσες των πανηγυριών με γοητεύουν με το ενθουσιώδες και ξεκάθαρο μήνυμά τους (ημερομηνία, χώρος, συντελεστές, χορηγοί κ.λπ.), ενώ αν παρευρεθώ στο γεγονός, όλο και κάποιο λαχνό θα αγοράσω, για μια λαχειοφόρο που μάλλον θα αργήσει (και δεν θα είχε νόημα) να γίνει ψηφιακά. Τα τραπέζια στην πλατεία του χωριού θα είναι στρωμένα με λευκά, χάρτινα τραπεζομάντιλα, ας θυμηθούμε λοιπόν και τα αντίστοιχα ενός παραθαλάσσιου εστιατορίου, που συχνά απεικονίζουν τον χάρτη της περιοχής.
Πιο παλιά κυκλοφορούσε και ο τόμος «Διακοπές», που χρησίμευε στην τηλεφωνική αναζήτηση καταλύματος. Σήμερα οι κρατήσεις γίνονται γρηγορότερα, νωρίτερα και σίγουρα κανείς δεν διανοείται να φτάσει σε έναν τόπο αισιοδοξώντας απλώς ότι κάπου θα βρει να μείνει.
Εξιδανίκευση του παρελθόντος (και επιβάρυνση του περιβάλλοντος), σύμφωνοι. Κάποτε όμως το καλοκαίρι διέθετε μια χάρτινη υλικότητα, της οποίας ολίγα ίχνη δεν πειράζει να επιβιώνουν. Μέρος της είναι και τα σταυρόλεξα ή, για τους μικρότερους, τα κόμικς της επιβεβλημένης μεσημεριανής ραστώνης, που ανταγωνίζονταν τις «Χαρούμενες διακοπές» (οι οποίες ευτυχώς κυκλοφορούν ακόμη).
Το ενδιαφέρον είναι ότι όλα τα παραπάνω προϋποθέτουν περισσότερο χρόνο από ένα σκρολάρισμα. Συχνά τον συμπυκνώνουν κιόλας. Οπως ένα παλιό εισιτήριο, που ξαναβρίσκεις 25 χρόνια μετά κι εκείνες οι διακοπές ξαναζωντανεύουν μπροστά σου.