Ο οπαδός μιας ομάδας τα θέλει όλα. Ο πρόεδρος μόνον να αγοράζει παίκτες και μάλιστα από καλό ράφι, χωρίς να πουλάει κανέναν. Συγχρόνως, να κατακτά και τίτλους και η ομάδα να έχει και μια καλή πορεία στην Ευρώπη. Οταν ένας στοιχειωδώς λογικός άνθρωπος ρωτάει αυτόν τον οπαδό, ο οποίος εκφράζει μια συλλογική συνείδηση και νοοτροπία, «ρε μεγάλε, και πώς θα γίνουν όλα αυτά;», η απάντηση είναι έτοιμη. «Να βάλει λεφτά ο πρόεδρος. Εχει!». Μα, δεν γνωρίζει αυτός ο ανθρωπότυπος του οπαδού ότι το ποδόσφαιρο είναι επαγγελματικό και η εποχή των ηρωικών προέδρων που υποθήκευαν τις περιουσίες τους έχει παρέλθει; Τα γνωρίζει όλα αυτά, αλλά τα αγνοεί. Ισως και αυτός να είναι ο ρόλος του. Να πιστεύει στους ποδοσφαιριστές-σημαίες, να κραυγάζει το σύνθημα «είναι τρελός ο πρόεδρος!» όταν κάνει μεταγραφές και η ομάδα πάει καλά και με την ίδια ευκολία να στήνει λαϊκά δικαστήρια για τον προπονητή, τους παίκτες, τους δημοσιογράφους, όταν η πορεία είναι καθοδική. Και φυσικά σε αυτήν την περίπτωση ζητάει από τον πρόεδρο να πουλήσει τις μετοχές του. Ενα περιβάλλον το οποίο ουδεμία σχέση έχει με τα όσα συμβαίνουν στο ευρωπαϊκό επαγγελματικό ποδόσφαιρο.
Το ποδόσφαιρο είναι επαγγελματικό και η εποχή των ηρωικών προέδρων που υποθήκευαν τις περιουσίες τους έχει παρέλθει. Είναι γνωστό, αλλά αγνοείται.
Παντού υπάρχει η λογική του καταμερισμού εργασίας. Στον χώρο του ποδοσφαίρου οι μικρότερες ομάδες επιβιώνουν αναδεικνύοντας ταλέντα τα οποία πουλούν στη συνέχεια σε μεγαλύτερες ομάδες. Αυτή η διαδρομή ισχύει σε όλα τα επίπεδα του ποδοσφαιρικού στερεώματος και έχει γίνει αποδεκτή από τη συντριπτική πλειονότητα των οπαδών. Η πορτογαλική Πόρτο υπολογίζεται πως, μέσα σε λίγα χρόνια, από την πολιτική των μεταγραφών έβαλε στο ταμείο της περί τα 500 εκατομμύρια ευρώ και εξ όσων γνωρίζω, ουδείς οπαδός της διαμαρτυρήθηκε. Αλλωστε και στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο η αγωνιστική ισχύς και η εξωαγωνιστική επιρροή έχουν άμεση σχέση με το ύψος του μπάτζετ που έχει καθορίσει η ιδιοκτησία της ομάδας. Αυτόν τον κανόνα τον σπάνε, επιβεβαιώνοντάς τον, ομάδες-κομήτες που μετά μια εντυπωσιακή χρονιά ξαναπέφτουν στα κυβικά τους.
Σήμερα η πώληση του Κωνσταντέλια, κατά κόσμον Ντέλια, έφερε αναστάτωση στους φίλους της ομάδας του. Και δεν αναφέρομαι μόνον στις αντιδράσεις των οργανωμένων. Σε άλλες, πολύ πιο ηρωικές εποχές, τότε που η μεταφυσική έννοια της φανέλας είχε πραγματική υπόσταση, η πώληση του Γιώργου Σιδέρη σε ομάδα του εξωτερικού, στη βελγική Αντβέρπ, δεν ξεσήκωσε θύελλα διαμαρτυριών. Απεναντίας, θεωρήθηκε τιμητική και για την ομάδα του και για το ελληνικό ποδόσφαιρο. Παρατηρώ πως οι τωρινές, συναισθηματικές αντιδράσεις των οπαδών δεν συμβαδίζουν με τη δομή και τη λογική του επαγγελματικού ποδοσφαίρου. Είναι άλλης τάξεως ζήτημα πού θα επενδυθούν τα χρήματα της συγκεκριμένης μεταγραφής. Και εδώ τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο τον έχει η ιδιοκτησία της ομάδας. Στις ΠΑΕ οι οπαδοί δεν είναι συνεταίροι.