Φόρτωση Text-to-Speech…
Καταλαβαίνουμε όλοι πως η Χράντετς δεν είναι ούτε Μπέτις, ούτε Φιορεντίνα, ούτε Μαρσέιγ. Δεν είναι «εμπορική ομάδα», απ’ αυτές που ο φίλαθλος–οπαδός τρέχει να βγάλει εισιτήριο για να τη δει κόντρα στην αγαπημένη του ομάδα. Αλλά από την άλλη, καλύτερα Χράντετς, παρά Μπεσίκτας – μια από τις δυο θα έπεφτε στον δρόμο του Παναθηναϊκού.
Διότι «εμπορικότερη» η τουρκική ομάδα έναντι της τσεχικής, αλλά πολύ υψηλότερο εμπόδιο αναμφίβολα στα play-off. Οι Τσέχοι έλαχαν στον δρόμο των «πράσινων», ως το τελευταίο εμπόδιο πριν από τη League Phase. Και εδώ που φτάσαμε, είναι και το δυσκολότερο από τα τρία. Οχι διότι είναι καλύτερη ομάδα από την Πάκσι και την ΤΣΣΚΑ 1948, αλλά διότι κι εκείνοι, όπως και ο Παναθηναϊκός, απέχουν μια διπλή αναμέτρηση από τον ευρωπαϊκό όμιλο. Και έχουν κάθε δικαίωμα να ονειρεύονται ότι θα τα καταφέρουν: για να φτάσουν ώς εδώ, κάτι έχουν κάνει καλά και επιπλέον η εικόνα του Παναθηναϊκού, στα προηγούμενα τέσσερα ματς, λογικό είναι να μην τους τρομάζει.
Στα παιχνίδια που προηγήθηκαν, ο Παναθηναϊκός περισσότερο «αναστέναξε» εντός έδρας, παρά στις έδρες των αντιπάλων. Με την Πάκσι εκτός κέρδισε «μόνο» 2-1, σε ένα παιχνίδι που ήταν για 3 και 4 γκολ. Και στη ρεβάνς του ΟΑΚΑ χρειάστηκε το γκολ του Ραστόντερ στο 85΄, για να αποφύγει την ταλαιπωρία και το άγχος της παράτασης.
Με την ΤΣΣΚΑ 1948, ο Παναθηναϊκός έφερε 1-1 στο ΟΑΚΑ, σε ένα ματς που κινδύνευσε σοβαρά να το χάσει από τις φαρμακερές αντεπιθέσεις των Βούλγαρων και τις δικές του αμυντικές ανορθογραφίες. Και στη ρεβάνς «τα χρειάστηκε» και κέρδισε τελικά με 2-1 χάρη στο γκολ του Ντέσερς στην παράταση. Μόνο που αυτή τη φορά, καλό θα ήταν να πάρει ένα αποτέλεσμα στο ΟΑΚΑ, που να μην τον υποχρεώνει να πάει στην Τσεχία κυνηγώντας αποκλειστικά τη νίκη. Το ΟΑΚΑ δεν θα γίνει ποτέ «καυτή έδρα», αλλά… Είναι τέτοια η «μορφολογία» του ΟΑΚΑ, η χρονική περίοδος (20 Αυγούστου), το όνομα του αντιπάλου αλλά και το «ταπεινό» Conference, που καταλαβαίνει κανείς ότι το γήπεδο δεν γίνεται να γεμίσει – που και γεμάτο να είναι, «καυτή έδρα» δεν τη λες, λόγω της απόστασης των εξεδρών από τον αγωνιστικό χώρο. Αν ο αντίπαλος ήταν ένα μεγαλύτερο όνομα, αν το παιχνίδι δεν ήταν για τα play-off του Conference αλλά γι’ αυτά του Τσάμπιονς Λιγκ, αν το ματς ήταν στα τέλη Αυγούστου όπου περισσότεροι άνθρωποι θα είχαν γυρίσει από τις διακοπές τους, να είχε μπόλικο κόσμο στις εξέδρες. Μόνο που με τα «αν», δεν κάνουμε δουλειά. Αυτά είναι τα δεδομένα και με αυτά πρέπει να πορευτεί η ομάδα. Με 20, 25, 30 χιλιάδες κόσμο, με όσους αποφασίσουν να στηρίξουν τον Παναθηναϊκό με την προσδοκία να τον δουν πρώτα να μπαίνει στη League Phase και μετά να πηγαίνει όσο πιο μακριά γίνεται.
Ο κόσμος που πηγαίνει για να στηρίξει, πάντα δίνει ώθηση σε μια ομάδα, ακόμα κι αν σε κάποια σημεία μουρμουράει, δυσανασχετεί και θέλει να δει περισσότερα πράγματα. Αλλά όσο κόσμο κι αν έχει, όσο παλμό και ένταση, πάντα η ομάδα είναι αυτή που δίνει το σύνθημα, που ανάβει τη φωτιά, που κάνει τους οπαδούς να φωνάξουν περισσότερο και να χειροκροτήσουν πιο δυνατά. Στα δυο προηγούμενα εντός έδρας ματς, η ομάδα δεν το κατάφερε αυτό, διότι η εικόνα της –σε αρκετά διαστήματα και των δυο αγώνων– πέρα από ανετοιμότητα, έβγαλε και ανασφάλεια και φόβο και αγωνία «μην πάθουμε κανένα κακό». Λογικό από τη μια, για μια ομάδα υπό διαμόρφωση, με νέους παίκτες να μπαίνουν, με απώλειες λόγω τραυματισμών και ασθενειών, με ανομοιογένεια, με ζητούμενα από τον προπονητή που ακόμα δεν έχουν γίνει «κτήμα» των παικτών. Αλλά οι μέρες περνάνε, οι προκρίσεις (ακόμα και δύσκολα) έχουν έρθει, η ποιότητα έχει γίνει μεγαλύτερη (ειδικά στο μεσοεπιθετικό κομμάτι), η ομάδα δείχνει να βρίσκει σιγά σιγά μια κάποια αμυντική ισορροπία και αυτό που περιμένουμε πλέον να δούμε, στο πέμπτο επίσημο παιχνίδι της σεζόν, που γίνεται εντός έδρας, είναι καλύτερα πράγματα σε σχέση με τα προηγούμενα τέσσερα. Αυτά τα σημάδια βελτίωσης και προόδου, που δείχνουν ότι η ομάδα καλυτερεύει όσο κυλά ο χρόνος και έχει τα φόντα να γίνει πολύ καλύτερη, όταν ολοκληρωθούν οι μεταγραφές και η ενσωμάτωση των παικτών που έχουν έρθει.
Να δείξει τα δόντια του από νωρίς. Σε ομάδες σαν τη Χράντετς, δεν μπορείς να «δώσεις δικαιώματα», διότι τις κρατάς μέσα στο παιχνίδι και τις κάνεις να ελπίζουν. Ο Παναθηναϊκός το έκανε αυτό το λάθος εκτός έδρας με την Πάκσι, όταν δεν «καθάρισε» την πρόκριση και έκανε τη ζωή του δύσκολη στη ρεβάνς. Το έκανε εντός με την ΤΣΣΚΑ 1948, όταν προηγήθηκε και αντί να κυνηγήσει και δεύτερο γκολ στο σημείο εκείνο που οι Βούλγαροι έμοιαζαν «ζαλισμένοι», οπισθοχώρησε και δέχθηκε γρήγορα την ισοφάριση.
Με τη Χράντετς, πρέπει να επιβάλει το δικό του παιχνίδι από την αρχή, να θέσει εκείνος τους κανόνες, να βάλει τους Τσέχους στην περιοχή τους και να τους δείξει ότι δεν θα ξεμπερδέψουν εύκολα. Να εκμεταλλευτεί τη διαφορά ποιότητας που έχει, να «χρησιμοποιήσει» τη φωνή του κόσμου του, να κάνει «ποδοσφαιρικό μπούλινγκ» στους αντιπάλους από την αρχή, ώστε –επιτέλους– να πάει στη ρεβάνς μια εβδομάδα μετά, έχοντας τον αέρα του φαβορί και ένα καλό σκορ από τον πρώτο αγώνα. Αν το κάνει αυτό, πέρα από τα προφανή κέρδη, θα «ζεστάνει» και τον κόσμο του ενόψει πρωταθλήματος, έναν κόσμο που θέλει μια καλή αφορμή, μια σπίθα, για να πάρει μπρος και να αγκαλιάσει μια ομάδα που έχει και τον προπονητή και το υλικό για να κάνει μια πραγματικά καλή χρονιά.