Φόρτωση Text-to-Speech…
Εμείς τη Μαρία θα τη γιορτάσουμε σήμερα, γιατί χθες ταξιδεύαμε και δεν προκάναμε. Της Παναγίας, η γιορτή που χτυπάει κατάστηθα τον Αύγουστο και υμνεί τις Μαρίες, οι οποίες έχουν πάντα μια θαλασσινή αλμύρα στα χείλη και την ευγένεια της παράδοσης που δεν αρνήθηκαν ποτέ. Θα τη γιορτάσουμε γλυκά και απλά όπως της ταιριάζει και θα στήσουμε ένα τραπέζι κάτω από τα δέντρα στην πλακόστρωτη αυλή δίπλα στα αμπέλια. Ένα τραπέζι γιορτινό, με κρουστό λινό τραπεζομάντιλο, παράταιρες φαγιάντσες από διάφορες προίκες της οικογένειας, χαμηλά σιδερένια βάζα με δάφνες και πικροδάφνες, και κομψά, λυγερά, διάφανα ποτήρια του κρασιού, τα κατάλληλα για κάθε σερβίρισμα, γιατί σε αυτά δεν χωρούν παρεκκλίσεις.
Εκεί που κάναμε τις ανατροπές φέτος, ήταν στο μενού.
Στη σαμπανιέρα κρυώνει ένα κρασί υψηλής «ραπτικής». Η δραματική εκδοχή του Ασύρτικου της Σαντορίνης διά χειρός του μετρ Πάρι Σιγάλα: Akulumbo (Ακολούμπο), όπως ονομάζουν οι ντόπιοι το υποθαλάσσιο ηφαίστειο στην πίσω πλευρά του νησιού. Εκεί, στην ομώνυμη παραλία με τα χοντρά βότσαλα, που μας είχε φιλοξενήσει μέρες και μέρες τα χρόνια της ξέγνοιαστης Σαντορίνης. Και πολύ κοντά στους Μπαξέδες, στο καινούργιο οινοποιείο OENOΠ του Πάρι.
Ακολούμπο, λοιπόν, για να γιορτάσουμε τη Μαρία και τις αναμνήσεις μας.
Ένα κρασί βολκανικό, μια εκρηκτική Σαντορίνη, όπως πρέπει να είναι ένα κρασί που γεννιέται από τη γη της λάβας. Γλύκα και οξύτητα, τσακμακόπετρα και βρεγμένα βότσαλα, αλμύρα, εσπεριδοειδή, η γήινη υπογράμμιση του πηλού των αμφορέων που το φιλοξενούν ανελλιπώς. Πώς να μη σας πω εδώ ότι τα αμπέλια είναι αυτόρριζα, 60χρονα, και ο τρύγος γίνεται όταν ωριμάσουν τα σταφύλια για τα καλά. Η ζύμωση και η ωρίμανση γίνονται σε αμφορείς με τις οινολάσπες για 24 μήνες.
Προφανώς είναι ένα κρασί για εκπαιδευμένους ουρανίσκους, ένα κρασί απαιτητικό και δύσκολο που, αν μπορέσεις να το ξεκλειδώσεις, θα σε ανεβάσει στα ουράνια της γεύσης.
Για το Ακολούμπο μοιραστήκαμε ποτήρια Chardonnay και Βουργουνδίας, Pinot noir δηλαδή.
Τα εδέσματα παίζουν ρόλο κομπάρσου δίπλα του. Ωστόσο απολαύσαμε ένα ακέρωτο φρέσκο αυγοτάραχο του φίλου μου Ζαφείρη Τρικαλινού, μεγάλες καραβίδες ψημένες, τόσο όσο, στα κάρβουνα. Kι επειδή πολλές φορές δεν έχουμε μέτρο, ανοίξαμε ένα κονφί πάπιας, πεσκέσι από μια Γαλλίδα φιλενάδα, το περάσαμε στο τηγάνι και το σερβίραμε με φρέσκα σύκα από τη συκιά μας. Ολοκληρώσαμε το θεσπέσιο γεύμα με ωριμασμένη παρμεζάνα του Ιδρύματος Τοσίτσα και δοξάσαμε τις συγκυρίες που μας επιτρέπουν ακόμη να γιορτάζουμε τους ανθρώπους μας, χωρίς συμβιβασμούς και υποκρισίες, με αγάπη, φαντασία, χιούμορ και υπέροχα κρασιά.
Και του χρόνου, Μαρία.