Φόρτωση Text-to-Speech…
Από το φθινόπωρο μέχρι το τέλος της άνοιξης η λιμνοθάλασσα του Καλοχωρίου είναι ένας σπάνιος υδροβιότοπος στον οποίον ζουν φλαμίνγκο, πάπιες, καλαμοκανάδες, ερωδιοί, αργυροπελεκάνοι και άλλα είδη πτηνών, δημιουργώντας ένα σημαντικό οικοσύστημα σε απόσταση λίγων χιλιομέτρων από το κέντρο της Θεσσαλονίκης. Ομως από τον Μάιο μέχρι τα τέλη Σεπτεμβρίου η λιμνοθάλασσα στεγνώνει εξαιτίας της μείωσης των αποθεμάτων νερού που την τροφοδοτούν με αποτέλεσμα οι κάτοικοι και οι επισκέπτες της περιοχής να αντικρίζουν εικόνες πλήρους ερημοποίησης.
«Εχει δημιουργηθεί ένας βιότοπος πολύ κοντά σε μια μεγάλη αστική περιοχή, μία όαση, και εμείς δεν τη συντηρούμε», λέει στην «Κ» ο Γιώργος Κωνσταντινίδης, μέλος της περιβαλλοντικής οργάνωσης «Εχεδώρου Φύσις».
Ειδικοί και περιβαλλοντικές οργανώσεις προτείνουν πιο σωστή διαχείριση των υδάτων τους ξηρούς μήνες ώστε η τεχνητή λιμνοθάλασσα και το οικοσύστημά της να διατηρούνται σε όλη τη διάρκεια του έτους.
Ο καθηγητής Υδρογεωλογίας του ΑΠΘ, Κωνσταντίνος Βουδούρης, εξηγεί στην «Κ» ότι η λιμνοθάλασσα του Καλοχωρίου αντιμετωπίζει πολλά από τα προβλήματα που μαστίζουν και άλλες λίμνες της χώρας στην εποχή της κλιματικής αλλαγής. «Οι λίμνες τροφοδοτούνται από βροχοπτώσεις, τα νερά των ποταμών και τα υπόγεια ύδατα. Τους ξηρούς μήνες, όταν γίνονται περισσότερες αντλήσεις, μειώνονται τα αποθέματα νερού. Στη συγκεκριμένη λιμνοθάλασσα παρατηρούμε το φαινόμενο αυτό εδώ και πολλά χρόνια».
Ο κ. Βουδούρης σημειώνει ότι αυτή η νέα κανονικότητα που έχει διαμορφωθεί στη λιμνοθάλασσα δεν πρέπει να είναι αποδεκτή. «Τα συστήματα αυτά έχουν μεγάλο οικολογικό ενδιαφέρον και πρέπει να τα προστατεύουμε. Πρέπει να συλλέγεται νερό από διάφορες πηγές για να τα τροφοδοτούμε και παράλληλα να μη γίνεται υπεράντληση. Διαφορετικά τα οικοσυστήματα υποφέρουν».
Ο Γιώργος Κωνσταντινίδης λέει στην «Κ» ότι η λιμνοθάλασσα ξεραίνεται λόγω μη ορθής διαχείρισης των υδάτων. «Λόγω της κλιματικής αλλαγής, δεν υπάρχουν πλέον οι απογευματινές μπόρες που είχαμε συνηθίσει τα παλαιότερα καλοκαίρια. Ετσι, η λιμνοθάλασσα δεν μπορεί να ξαναγεμίσει και μένει ξερή», σημειώνει.
Για τον κ. Κωνσταντινίδη, η λύση στο πρόβλημα είναι ή διαχείριση του νερού με τέτοιο τρόπο ώστε να μην πέφτει ποτέ κάτω από μια ελάχιστη στάθμη. «Το περισσευούμενο νερό της λιμνοθάλασσας αντλείται για να αποφευχθεί μια πλημμύρα στο χωριό που βρίσκεται δίπλα. Αντί όμως να σταματά η άντληση τον Μάρτιο ώστε να υπάρχει πάντα ένα ικανοποιητικό απόθεμα, αυτή συνεχίζεται μέχρι τον Μάιο. Το αποτέλεσμα είναι το νερό να βρίσκεται στη χαμηλότερη στάθμη του όταν ξεκινά το καλοκαίρι», εξηγεί.
«Εχει δημιουργηθεί ένας βιότοπος πολύ κοντά σε μια μεγάλη αστική περιοχή και εμείς τον αφήνουμε να στεγνώνει κάθε καλοκαίρι. Δεν συντηρούμε μια όαση. Το ότι η λιμνοθάλασσα είναι τεχνητή δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να την προστατεύσουμε», καταλήγει.