Φόρτωση Text-to-Speech…
Σήμερα, για πολλοστή φορά φέτος, ο βαθμός επικινδυνότητας για την εκδήλωση πυρκαγιάς στην Αττική βρίσκεται στην ανωτάτη κλίμακα. Αυτό σημαίνει ότι λαμβάνεται (και ορθώς) μια σειρά από προληπτικά μέτρα απαγόρευσης κυκλοφορίας σε περιαστικά δάση, στον Υμηττό και στην Πάρνηθα κατά κύριο λόγο.
Οταν επικρατούν ακραίες μετεωρολογικές συνθήκες, κανονικά θα έπρεπε να βλέπουμε έξω τον στρατό. Φαντάροι να περιπολούν σε διασταυρώσεις και δρόμους που οδηγούν σε δάση, βουνά, λόφους ύστερα από συνεννόηση με την Αστυνομία και την Πυροσβεστική. Ετσι μεταδίδεται και στους πολίτες το αίσθημα της εγρήγορσης και της συλλογικής συστράτευσης υπέρ ενός κοινού σκοπού.
Γιατί η δημόσια διοίκηση επιλέγει αυτό που εξυπηρετεί τη γραφειοκρατία και όχι τους πολίτες.
Κλείνω αυτήν τη μικρή παρένθεση για να αναφερθώ στο επιλεκτικό κλείσιμο χώρων πρασίνου εντός του αστικού ιστού, όπως το Πεδίον του Αρεως. Ενα πάρκο στο κέντρο της πόλης υποτίθεται ότι είναι ένας χώρος στον οποίο έχουμε επιλέξει να έχουμε δέντρα, βλάστηση, φυσικό έδαφος, σκιά, δηλαδή ακριβώς τα στοιχεία που κάνουν την πόλη πιο ανθεκτική στη ζέστη και στην κλιματική αλλαγή. Και την ημέρα που ο κίνδυνος πυρκαγιάς αυξάνεται, το κράτος λέει στους πολίτες του: «Μην πλησιάζετε, επειδή ο ασφαλέστερος τρόπος που βρήκαμε για να διαχειριστούμε τον κίνδυνο είναι να μην υπάρχει κανείς εκεί».
Για τον Υμηττό το καταλαβαίνω – και υπερθεματίζω. Ο Υμηττός είναι δασικό οικοσύστημα και η απαγόρευση πρόσβασης σε συνθήκες ακραίου κινδύνου είναι απολύτως λογική. Αλλά ένα πάρκο είναι φυσική υποδομή της πόλης. Και δεν είναι το Χάιντ Παρκ. Μιλάμε για ένα πάρκο 250 στρεμμάτων, το καταφύγιο χιλιάδων ανθρώπων πέριξ του άξονα της Πατησίων. Θα μπορούσε κανείς να υποστηρίξει ότι όσο περισσότερο η πόλη εξαρτάται από το πράσινο για να αντιμετωπίσει τους καύσωνες, τόσο περισσότερο θα έπρεπε να επενδύει στην πυροπροστασία του.
Και μία ενδιαφέρουσα αντίφαση: Γιατί κλείνει (σωστά) ο Λυκαβηττός, αλλά δεν κλείνουν οι ιστορικοί λόφοι της πόλης; Ο λόφος του Φιλοπάππου είναι λιγότερο σημαντικός από τον λόφο Φινόπουλου που θα παραμείνει κλειστός; Θα μπορούσε η Περιφέρεια Αττικής (που είναι υπεύθυνη για το Πεδίον του Αρεως) να αναζητήσει εφαρμόσιμες εναλλακτικές πριν κάνει αυτό που θα έκανε κι ένα παιδί. Αναφέρω ένα απλό παράδειγμα: εθελοντική πυροπροστασία σε συνεργασία με τους συλλόγους πολιτών της περιοχής.
Στο δάσος αποκλείουμε τον άνθρωπο για να προστατεύσουμε το δάσος. Στην πόλη αποκλείουμε τον άνθρωπο από το πράσινο, επειδή δεν έχουμε βρει πώς να προστατεύσουμε το πράσινο παρουσία του ανθρώπου. Η κουλτούρα της ανευθυνο-υπευθυνότητας έχει διαποτίσει τόσο βαθιά τη δημόσια διοίκηση, που προφανώς επελέγη αυτό που εξυπηρετεί τη γραφειοκρατία και όχι τους πολίτες. Δεν ήταν, δα, και η πρώτη φορά.