Φόρτωση Text-to-Speech…
Οσα δεν λέγονται ★★½
ΔΡΑΜΑ (2025), 114΄
Σκηνοθεσία: Γκαμπριέλε Μουτσίνο
Ερμηνείες: Στέφανο Ακόρσι, Καρολίνα Κρεσεντίνι
Η συζυγική απιστία, το ερωτικό πάθος και η πραγματική… πρωταγωνίστρια Ταγγέρη βρίσκονται στο επίκεντρο της ταινίας, που μεταφέρει στην οθόνη το δημοφιλές μυθιστόρημα «Syracusa» της Ντέλια Εφρον. Ο Κάρλο και η Ελίζα (εκείνος καθηγητής πανεπιστημίου, εκείνη δημοσιογράφος) είναι ένα επιτυχημένο ζευγάρι που ζει στη Ρώμη, όμως μοιάζει πνιγμένο στην καθημερινότητα και στη ρουτίνα. Αναζητώντας την ανανέωση θα πάνε διακοπές στην Ταγγέρη του Μαρόκου, παρέα με τους καλούς τους φίλους και τη 13χρονη κόρη τους· εκεί ωστόσο θα εμφανιστεί μπροστά τους η Μπλου, η όμορφη φοιτήτρια και ερωμένη του Κάρλο, η οποία απειλεί να τινάξει στον αέρα όχι μία αλλά δύο οικογένειες.
Ο Γκαμπριέλε Μουτσίνο στήνει με αρκετή προσοχή το σκηνικό μιας τυπικής ιστορίας απιστίας, όμως η πραγματική δράση δεν ξεκινά, παρά μόνον όταν μεταφερόμαστε στην εξωτική Ταγγέρη. Μέσα στον λαβύρινθο της αραβικής πόλης, με τον εκτυφλωτικό ήλιο και τις απροσδόκητες συναντήσεις να ανεβάζουν εξίσου τη θερμοκρασία, οι ήρωες θα οδηγηθούν στη μοιραία σύγκρουση. Η ένταση αγγίζει τα όρια του θρίλερ, ενώ οι γενικώς καλές ερμηνείες κρατούν το σύνολο πειστικό, σε ένα φιλμ όμως που δεν κρύβει ιδιαίτερες εκπλήξεις, τόσο σε επίπεδο πλοκής όσο και σε αυτό της καλλιτεχνικής δημιουργίας.
Μεξικό 86 ★★½
ΘΡΙΛΕΡ (2024), 94΄
Σκηνοθεσία: Σεζάρ Ντίαζ
Ερμηνείες: Μπερενίς Μπεζό
Ο τίτλος μπορεί να παραπέμπει στο περίφημο Μουντιάλ του 1986, ωστόσο το φιλμ του Σεζάρ Ντίαζ ασχολείται με σοβαρότερα και σίγουρα πιο δραματικά γεγονότα. Μια νεαρή αντιστασιακή από τη Γουατεμάλα, η οποία μάχεται κατά της στρατιωτικής δικτατορίας, αναγκάζεται να καταφύγει στο Μεξικό αφήνοντας πίσω τον νεογέννητο γιο της. Μία δεκαετία αργότερα, όταν εκείνος θα έρθει για να μείνει μόνιμα μαζί της, η ίδια θα βρεθεί διχασμένη ανάμεσα στην αγάπη για το παιδί της και στη συνέχιση του επαναστατικού αγώνα.
Η αιματοβαμμένη ιστορία της Λατινικής Αμερικής, με τις κατά τόπους δικτατορίες που επιβλήθηκαν σε εκατομμύρια ανθρώπους, προβάλλει μέσα από μια προσωπική ιστορία, η οποία αντιπαραβάλλει τη μητρική αγάπη με το ηθικό καθήκον. Το εντελώς άδικο αυτό δίλημμα γεννάει ουσιαστικά όλη τη δραματική ένταση της ταινίας, από την οποία πάντως δεν λείπουν και μια-δυο σκηνές πραγματικής δράσης. Από την άλλη, και παρά τη φιλότιμη ερμηνεία της Μπερενίς Μπεζό, η ταινία δεν καταφέρνει να προσφέρει πολύ αξιοσημείωτες συγκινήσεις ή να εισέλθει σε μεγαλύτερο πολιτικό βάθος, όπως υπόσχεται αρχικά η θεματική της.
Zabriskie Point ★★★★
ΔΡΑΜΑ (1970), 113΄
Σκηνοθεσία: Μικελάντζελο Αντονιόνι
Ερμηνείες: Μαρκ Φρεσέτ, Ντάρια Χάλπριν
Η ταινία-φετίχ του Μικελάντζελο Αντονιόνι, η οποία είναι και η πρώτη που ο σπουδαίος κινηματογραφιστής γύρισε στην Αμερική, κυκλοφορεί αυτή την εβδομάδα σε επανέκδοση. Βρισκόμαστε πάνω στην κορύφωση των νεολαιίστικων κινημάτων διαμαρτυρίας κατά του πολέμου του Βιετνάμ, υπέρ της φυλετικής ισότητας κ.ο.κ. Με τα πανεπιστήμια να βράζουν και τις Αρχές να απαντούν με αμείλικτη σκληρότητα, ένας ακτιβιστής φοιτητής εμπλέκεται στην υπόθεση δολοφονίας ενός αστυνομικού. Προσπαθώντας να διαφύγει θα κλέψει ένα μικρό αεροσκάφος, με το οποίο θα φτάσει μέχρι την έρημο Μοχάβε της Καλιφόρνιας, όπου θα συναντήσει την Ντάρια, μια νεαρή υπάλληλο πολυεθνικής που τη διασχίζει με αυτοκίνητο. Η εμπειρία που θα μοιραστούν πρόκειται να αλλάξει τις ζωές τους.
Ο Αντονιόνι καταφέρνει να συλλάβει το πνεύμα της Αμερικής των ’60s και, ως γνήσιος καλλιτέχνης, να το ερμηνεύσει δημιουργικά. Η αρχή της ταινίας του γίνεται μέσα σε πανεπιστημιακές αίθουσες, όπου διεξάγονται πυρετώδεις φοιτητικές συνελεύσεις, ωστόσο σύντομα η κάμερα θα βρει πολύ μεγαλύτερο εύρος πεδίου. Η απέραντη έρημος, κινηματογραφημένη μεγαλειωδώς, αρχικά από ψηλά και έπειτα στο έδαφος, γίνεται η εναλλακτική πραγματικότητα μέσα στην οποία οι δύο νέοι καταφεύγουν για να γλιτώσουν (;) από τη σκληρότητα ενός κόσμου που ορίζεται από την ισχύ των όπλων και τον νόμο του χρήματος. Κορύφωση αποτελεί αναμφίβολα η εκτενής σκηνή της ερωτικής συνεύρεσης, μία από τις πιο ευρηματικές και ουσιαστικές στην ιστορία του σινεμά, διανθισμένη και με τις μελωδίες των Pink Floyd, που υπογράφουν ολόκληρο το σάουντρακ. Αξέχαστη, φυσικά, και η σεκάνς του τέλους, από την οποία ο Ντέιβιντ Φίντσερ εμπνεύστηκε το φινάλε του δικού του «Fight Club».
Οι ψίθυροι ★★★½
ΔΡΑΜΑ (1961), 107΄
Σκηνοθεσία: Γουίλιαμ Γουάιλερ
Ερμηνείες: Οντρεϊ Χέπμπορν, Σίρλεϊ ΜακΛέιν
Μια ταινία του κλασικού Χόλιγουντ, η οποία έχει ωστόσο και κάποιες επίκαιρες προεκτάσεις, κυκλοφορεί επίσης αυτή την εβδομάδα σε επανέκδοση. Η Κάρεν (Οντρεϊ Χέπμπορν) και η Μάρθα (Σίρλεϊ ΜακΛέιν) είναι κολλητές φίλες και διευθύντριες ενός οικοτροφείου θηλέων. Οταν μια άτακτη μαθήτρια διαδίδει τη φήμη ότι οι δυο τους δεν είναι απλώς φίλες αλλά και ερωμένες, η κοινή γνώμη θα στραφεί αυτομάτως εναντίον τους, απειλώντας να καταστρέψει τις ζωές τους. Η γενναία ανάδειξη του θέματος-ταμπού της ομοφυλοφιλίας, καθώς κι εκείνου της μαζικής υστερίας και των ψευδών ειδήσεων, ξεχωρίζει την ταινία του Γουίλιαμ Γουάιλερ, η οποία αποφεύγει τους εύκολους συμβιβασμούς μέχρι και το πικρό φινάλε της.