Η υπογραφή Κοινής Αμυντικής Συμφωνίας από τους ηγέτες Τουρκίας, Πακιστάν και Σαουδικής Αραβίας, στη Μέκκα την περασμένη Παρασκευή 7 Αυγούστου, αποτελεί μία μείζονα εξέλιξη για τα έως σήμερα γεωπολιτικώς ισχύοντα εις την Εγγύς και Μέση Ανατολή.
Το γεγονός ότι η νέα συμφωνία ενισχύει το πολιτικό και στρατιωτικό αποτύπωμα της Αγκυρας εις την περιοχή προβληματίζει δικαιολογημένα την ελληνική κυβέρνηση, που υιοθετώντας πολιτική «στρατηγικής συμμαχίας» με το Ισραήλ θεωρούσε πως είχε τοποθετηθεί και στην περίπτωση αυτή εις τη «σωστή πλευρά της Ιστορίας».
Βεβαίως, η κάθε μία από τις τρεις συνασπισθείσες μουσουλμανικές χώρες αντιμετωπίζει διαφορετικές στρατηγικές προκλήσεις. Εάν υπάρχει κάτι που λειτουργεί ως «συγκολλητική ουσία» είναι το παλαιστινιακό και οι διαρκώς συγκλίνουσες τοποθετήσεις τους στα θέματα της Γάζας και της Ιερουσαλήμ.
Θέμα κοινής στρατιωτικής ενεργείας εναντίον του Ισραήλ δεν υφίσταται βεβαίως. Το ερώτημα που τίθεται είναι εάν η δημιουργία του συστήματος ασφαλείας Τουρκίας, Πακιστάν και Σαουδαραβίας θα περιορίσει την περιφερειακή στρατηγική ελευθερία δράσεως του Ισραήλ.
Με δεδομένο ότι οι σχέσεις Αγκυρας και Τελ Αβίβ βρίσκονται στο χαμηλότερο επίπεδο τα τελευταία χρόνια, με ενδιαφέρον αναμένεται εάν εξακολουθήσουν οι απειλές του Ισραήλ εναντίον της Τουρκίας και πώς θα αντιμετωπισθούν από τη νεοσυγκροτηθείσα τριμερή μουσουλμανική συμμαχία.
Παρέλκει ασφαλώς η επισήμανση πως η Ελλάς δεν θα ήταν σκόπιμο να εμπλακεί στον νέο δαίδαλο που αρχίζει να διαμορφώνεται στη Μέση Ανατολή. Δεν έχει τη δυνατότητα, δεν είναι ασκημένη για να μετάσχει στο «χοντρό παιχνίδι» που στήνεται στην περιοχή.
Επί δεκαετίες, μέχρι κοπώσεως ημών των πολιτών, πολιτικοί ηγέτες διακηρύττουν ότι η χώρα είναι μέρος αναπόσπαστο της Ενωμένης Ευρώπης. Ας μείνουμε κατά συνέπειαν στο ευρωπαϊκό «μαντρί» και ας αναμένουμε τις αποφάσεις που, όταν διατυπωθούν, μάλλον δεν θα σημαίνουν τίποτε. Διότι κατά πως έλεγε ο Ευάγγελος Αβέρωφ, «όποιον βγει από το μαντρί τον τρώει ο λύκος».
Οσο για την Τουρκία, αυτή είναι άλλη χώρα. Μέλος του ΝΑΤΟ από το 1952, το 1955 μετείχε στο Σύμφωνο της Βαγδάτης, που το 1959 μετονομάστηκε σε Οργανισμό Κεντρικής Συνθήκης και είχε ως στόχο την αναχαίτιση της ΕΣΣΔ στην περιοχή αυτή. Ο ρόλος της Τουρκίας στο σύστημα ασφαλείας της Δύσεως υπήρξε πάντα διπλός.