Επιστροφή στο (πλαστικό) δάσος

Eνας σκίουρος ξεπροβάλλει από έναν κορμό με φυλλωσιά. Μια επιγραφή διακηρύσσει: «Return to Nature»· όμως, ολόκληρο το σκηνικό είναι από πλαστικό. Η παιδική χαρά, στρωμένη με συνθετικό χλοοτάπητα, βρίσκεται στην καρδιά του Οικογενειακού Πάρκου Περιβαλλοντικής Ευαισθητοποίησης του Δήμου Παπάγου. Ανάμεσα στην υπόσχεση της «επιστροφής στη φύση» και στο πλαστικό τοπίο, η αντίφαση περνάει απαρατήρητη. Τα παιδιά παίζουν ανέμελα. Το ψεύτικο δάσος μπορεί να μην τους μαθαίνει πολλά για το περιβάλλον. Iσως όμως τους συστήνει, από νωρίς, το τοπίο ενός μέλλοντος όπου η φύση θα υπάρχει κυρίως ως απομίμηση. -Χ. Φ. Φ.

Χανγκόβερ χωρίς αλκοόλ

Δεν ξεφεύγεις ποτέ από το πιόμα. Αυτό διαπιστώνει πικρά ο νεαρός Μονκ – ήρωας του «Μέρες χωρίς αλκοόλ» (εκδ. Gutenberg), που υπογράφει ο πρωτοεμφανιζόμενος Μάικλ Ντίγκλερ. Ο ίδιος, βέβαια, δεν πίνει πια – νηφάλιος μετά τη μεγάλη «πτώση» του, περιφέρει τη νηφαλιότητά του ως τρόπαιο. Τρόπαιο, όμως, σε μια ερημωμένη ζωή χωρίς δομή και ειρμό. Το βιβλίο του Ντίγκλερ δεν είναι ακριβώς το πορτρέτο ενός αλκοολικού. Είναι, μάλλον, το πορτρέτο μιας γενιάς που βρίσκεται σε μόνιμο χανγκόβερ. Ακόμη όμως και μέσα στο θολό τίποτα των 30άρηδων της αμερικανικής ενδοχώρας, η αναζήτηση διαφυγών και νοημάτων ανυψώνεται διά της υπαινικτικής διακριτικότητας της γραφής. Και προκαλεί –εκτός από σφίξιμο– και ένα αχνό χαμόγελο. -Θ. Λ.

Are you talking to me?

Στο φετινό φεστιβάλ της Tribeca ο Ρόμπερτ ντε Νίρο δεν χάλασε χατίρι στο κοινό επαναλαμβάνοντας τη διάσημη ατάκα του «Ταξιτζή»: «Are you talking to me?». Αυτές τις μέρες προβάλλεται στα θερινά σινεμά η αποκατεστημένη κόπια της ταινίας και πέρα από τις κινηματογραφικές αρετές της, η ταινία με έναν τρόπο μιλάει και στο σήμερα. Ο άυπνος, μοναχικός Τράβις, ένας απομονωμένος άνθρωπος που δεν μπορεί να επικοινωνήσει και να συνδεθεί με τους γύρω του, κόβει βόλτες με το ταξί του στη νυχτερινή μεγαλούπολη μέχρι που πιστεύει ότι όλοι είναι εναντίον του. Μοναξιά και εμμονές. Είναι τόσο ξένος ο συνδυασμός από την εποχή μας; «Are you talking to me? Well, I’m the only one here». -Σ. Ι.

Υδρα, βιβλία, εφημερίδες

Το βιβλιοπωλείο του Hydra Book Club είναι από εκείνα τα μικρά μέρη που δίνουν χαρακτήρα σε έναν προορισμό, που εν προκειμένω είχε εξασφαλισμένη την κοσμοπολίτικη πατίνα, αλλά πλέον διαθέτει και την αρετή της φιλαναγνωσίας. Πάνω στο λιμάνι, με άψογη αισθητική, το βιβλιοπωλείο προσφέρει φροντισμένες επιλογές σε ελληνικούς και ξενόγλωσσους τίτλους, περιοδικά, μικρά αντικείμενα και παιχνίδια, όλα διαλεγμένα από τον Νεοϋορκέζο δημοσιογράφο και επιμελητή Τζος Χίκι, που ζει γενικώς στον κόσμο και ειδικώς στο νησί αρκετό διάστημα. Και μια πληροφορία για τους εραστές της έντυπης δημοσιογραφίας: έπειτα από χρόνια, οι ελληνικές εφημερίδες ξαναγίνονται της μόδας στο νησί, αφού το βιβλιοπωλείο ανέλαβε τον ρόλο του πιο hype πρακτορείου ελληνικού Τύπου. -Μ. Β.

Γλυπτο-θήκη

Oταν δεν υπάρχει ένας πίνακας ανακοινώσεων σε ένα σταθμό για να ενημερωθεί το κοινό για πιθανές αλλαγές σε δρομολόγια και ανταποκρίσεις, υπάρχουν και εναλλακτικές. Oχι φυσικά σε κάποιον τοίχο του σταθμού, αλλά σε ένα έργο τέχνης, όπως το εικονιζόμενο γλυπτό στον σταθμό του ΗΣΑΠ στην Κηφισιά, που φιλοτέχνησαν ο Μίλτος Παπαστεργίου και η Θεοδώρα Βουτσινά το 2004, στο πλαίσιο του ολυμπιακού προγράμματος αναβάθμισης των σταθμών. Μάλιστα, αν έχει και επιφάνεια που δεν αφήνει σημάδια το σελοτέιπ, ακόμη καλύτερα (#not). Ακόμη δεν καταλαβαίνω γιατί η πόλη μισεί τόσο πολύ τα γλυπτά της και οι άνθρωποι τα κακοποιούν με διάφορους ευφάνταστους και μη τρόπους. -Π. ΤΣ.

Αρχιτεκτονικός τουρισμός

Περίπου 1,5 ώρα από την Αθήνα. Στον δρόμο για τους Δελφούς. Νοτιοδυτικά του Διστόμου. Παραλία άνω του μέσου όρου. Κι ένα εστιατόριο με τιμές… 1980. Αν θέλετε να γυρίσετε στη δεκαετία του ’70 υπάρχει κάτι πιο χειροπιαστό από τη μηχανή του χρόνου. Τα Ασπρα Σπίτια, ο πρωτοποριακός οικισμός που σχεδίασε το 1961 ο Κωνσταντίνος Δοξιάδης για να στεγάσει τους εργαζομένους στην παρακείμενη μονάδα επεξεργασίας βωξίτη «Αλουμίνιον της Ελλάδος», είναι ένα ταξίδι σε ένα ζωντανό μνημείο της μοντέρνας αρχιτεκτονικής, αλλά, ευτυχώς, προσφέρει και άλλες, παράπλευρες συγκινήσεις. Αρτια ρυμοτομία, μεγάλοι χώροι πρασίνου, αθλητικές εγκαταστάσεις κι ένα από τα πιο ερεθιστικά «what if» της ελληνικής αρχιτεκτονικής ιστορίας. -Δ. Ρ.