Φόρτωση Text-to-Speech…
Εκτιμώ τον Δημήτρη Ζερβουδάκη για τις καλλιτεχνικές του ικανότητες αλλά και τη συνέπειά του στο καλό τραγούδι.
Φαντάζομαι, όλα αυτά τα πολλά χρόνια που βρίσκεται στην πιάτσα, ειδικά μετά τις πρώτες σημαντικές στιγμές του, θα αρνήθηκε πολλές «γυαλιστερές» προτάσεις.
Αντιθέτως, εκείνος κινείται σαν ήρεμη δύναμη στις γειτονιές του τόπου του, με εξαιρέσεις τις καθόδους στην Αθήνα, και όχι μόνο. Και δισκογραφικά, όρθωσε το δικό του «ΚΥΜΑ».
Επίσης, μου έκανε εντύπωση η σθεναρή αντίστασή του σε πρωταγωνιστές της λεγόμενης εμπορικής όχθης να ερμηνεύσουν στιγμές στις οποίες είχε το μερτικό του, δίχως τη σχετική και απαραίτητη συναίνεση και άδεια. Θα μπορούσε απλώς να μην έλεγε τίποτα και να έκανε ταμείο… Ανατρέχω σε μια τοποθέτησή του: «Καλά θα κάνουν όλοι αυτοί να μείνουν στα χωράφια τους, την καινοφανή λάμψη τους, μα και την ατελείωτη μαλακία τους που υποβιβάζει τον μέσο όρο της αισθητικής και της ζωής μας. Αφήστε μας ήσυχους, παίξτε με τα κουβαδάκια σας στην “παραλία” από όπου τα “παίρνετε” χρόνια! Σκατοκλεφτρόνια!».
Μικρή αλλά εγκάρδια η γνωριμία μας. Σε μια συνέντευξη που μου παραχώρησε, τον ρώτησα με ποια τραγούδια μεγάλωσε. Ο Ζερβουδάκης μού απάντησε:
«H μoυσική κυριαρχεί στη ζωή μου από την παιδική μου ηλικία. Οι γονείς μου τραγουδούσαν μαζί και πολύ όμορφα. Αγαπημένοι τους ο Αττίκ και ο Γούναρης μεταξύ πολλών άλλων. Ο πατέρας μας σκάλιζε λίγο και μια χαβάγια. Τα ρεμπέτικα τα γνώρισα πολύ νωρίς από έναν μπάρμπα μου. Τα δημοτικά και τη βυζαντινή από τον δάσκαλό μου στις δύο τελευταίες τάξεις του δημοτικού. Τον Χατζιδάκι ως μαθητής. Τον Καζαντζίδη μέσα από τα μεροκάματα. Τον Θεοδωράκη μέσα από την απαγόρευση των τραγουδιών του επί χούντας. Ο Σαββόπουλος με είχε συγκλονίσει στην παιδική ακόμη ηλικία, όταν έπεσα επάνω στο “Φορτηγό” του. Τον Μαρκόπουλο μέσα από τα “Ριζίτικα” του Ξυλούρη. Τον Λοΐζο με τον αγαπημένο μας “Δρόμο”. Τον Μικρούτσικο με τα έξοχα “Πολιτικά” του. Doors, Pink Floyd, Neil Young, Βοb Dylan. Ολο το ροκ κλίμα μιας παρατεταμένης άνοιξης. Τom Waits, Leonard Cohen. Kαι βέβαια μια ιδιαίτερη αγάπη και προτίμηση στην blues αλλά και jazz μουσική σήμερα. Μια αγάπη που βαθαίνει με τα χρόνια. Λατρεύω τις μουσικές του κόσμου. Για παράδειγμα των Ζουλού, με την οποία ήρθα σε επαφή πριν από λίγο καιρό τυχαία».(1)
Ο Δημήτρης Ζερβουδάκης, τόσο σαν ερμηνεία όσο και σαν νοοτροπία, κατά την προσωπική μου γνώμη, έχει και το μέταλλο και τη σκουριά του. Είναι μασίφ δηλαδή κατάσταση και όχι ραφιναρισμένη, γι’ αυτό και πολύτιμη. Θυμάμαι να συνομιλώ με έναν απ’ τους μεγάλους μας, χωρίς την παραμικρή αμφισβήτηση, τραγουδιστάδες μας, που συνεργάστηκε μαζί του, και να συμφωνούμε σε αυτό το καταστάλαγμα.
Η δισκογραφική σπορά του Δημήτρη Ζερβουδάκη είναι εντυπωσιακή τόσο αριθμητικά, παρά την εκλεκτικότητά του, όσο και ποιοτικά.
Το καλοκαίρι του 2024 ο Δημήτρης Ζερβουδάκης ερμήνευσε το περίφημο «Νύχτωσε χωρίς φεγγάρι» του Απόστολου Καλδάρα με τους αρχικούς, προ λογοκρισίας, στίχους του. Η διασκευή είναι του μπουζουξή Βαγγέλη Πετρινιώτη και η ενορχήστρωση του ακορντεονίστα Ηρακλή Βαβάτσικα. Κιθάρα έπαιξε ο Δημήτρης Σφίγγος και κοντραμπάσο ο Μίλτος Τσαλιγόπουλος.
Πηγές:
- Ogdoo.gr (Οκτώβριος, 2023)