Φόρτωση Text-to-Speech…
Το καλοκαίρι του 2026 είναι το καλοκαίρι του Οδυσσέα. Και όχι μόνον ενός. Ο Οδυσσέας του Νόλαν έχει ταράξει τη συνήθη ακινησία του Αυγούστου ενώ τροφοδότησε θέμα συζήτησης στις παρέες κάτω από τις ομπρέλες.
Αλλά δεν είναι μόνον η κινηματογραφική «Οδύσσεια» που έχει φέτος την τιμητική της. Η «Χερσόνησος με τα άδεια σπίτια» (εκδ. Μεταίχμιο, μτφρ. Α. Βασιλάκου) του Νταβίδ Ουκλές, ταξιδεύοντας από στόμα σε στόμα κι από χέρι σε χέρι, έχει καταφέρει να δημιουργήσει ένα κηπάκι ανθρώπινης οικειότητας μέσα στην «ανυδρία» της αποξένωσης, μια γειτονιά ευτυχισμένων αναγνωστών που αναγνωρίζο-νται μεταξύ τους με ένα νεύμα.
Ολοι όσοι κατεβαίνουμε στην παραλία με αυτό το βιβλίο των 820 σελίδων στην τσάντα γέρνοντας ελαφρώς από τον ένα ώμο, είμαστε φίλοι του Ανδαλουσιανού Οδίστο, που το όνομά του παραπέμπει στον δικό μας Οδυσσέα.
Ο Οδίστο Αρδολέντο είναι γενάρχης μιας αγροτικής οικογένειας από τη νότια Ισπανία, πρωταγωνιστικός χαρακτήρας στο μυθιστόρημα του Ουκλές. Πριν γίνει μυθοπλασία, ο Οδίστο υπήρξε το alter ego ενός αληθινού παππού που έλεγε ιστορίες στον εγγονό του, τον μικρό Νταβίδ. Κι αυτές οι ιστορίες ήταν βγαλμένες μέσα από τον εμφύλιο που «άδειασε» την Ιβηρική Χερσόνησο.
Ο Νταβίδ Ουκλές έζησε μέχρι τα 18 του χρόνια δίπλα στον ελαιώνα του παππού του και από μικρός δούλευε στα λιοχώραφα, όπως είπε στην πρώτη συνέντευξη που έδωσε στην Ελλάδα, στην «Κ», αρχή του καλοκαιριού (16/6). Ακούγοντάς τον τότε να μιλάει, και αργότερα να τραγουδάει ολοκληρώνοντας μέσα σε ένα κύμα ευφορίας τη συζήτηση με τον ιστορικό Κωστή Κορνέτη στο Ινστιτούτο Θερβάντες, σκέφτομαι πως αυτός ο γελαστός άνδρας που νεότερος περνούσε τα καλοκαίρια στο Σαντιάγο ντε Κομποστέλα με την κιθάρα του και για εκατό νύχτες τον χρόνο τραγουδούσε ασταμάτητα για να βγάλει τα προς το ζην, «την αξιοπρέπειά μου» όπως είπε, είναι ο ιδανικός αοιδός.
«Αυτού του είδους η ζωή αφήνει το στίγμα της πάνω σου – ένα ρυθμό, έναν τρόπο να βλέπεις τα πράγματα και μεγάλη ανθεκτικότητα. Ολα αυτά έχουν περάσει στο βιβλίο: οι σιωπές, οι εικόνες, τα χρώματα», έχει πει.
Γι’ αυτόν τον ταλαντούχο συγγραφέα, τόσο πολλοί στριμώχνουμε την πετσέτα θαλάσσης δίπλα στο βιβλίο κι ας βαραίνει η τσάντα, ενώ στο χωριό του συγγραφέα υπάρχει πλέον ένα μνήμα στο νεκροταφείο για τον Οδίστο Αρδολέντο, με φρέσκα λουλούδια κάθε μέρα.