Φόρτωση Text-to-Speech…
Μια παλιά φωτογραφία από το κέντρο της Γλυφάδας, 50 χρόνια πίσω, στα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης δηλαδή, έδειχνε ένα ήρεμο προάστιο με ζαχαροπλαστεία, περίπτερα, ταβέρνες και πολλές θέσεις στάθμευσης. Πολλά παιδιά αλλά και ενήλικοι κυκλοφορούσαν το καλοκαίρι με ποδήλατα. Ηταν σύνηθες να βλέπεις χέρσα οικόπεδα με ξερόχορτα ανάμεσα σε μονοκατοικίες και σκόρπιες πολυκατοικίες που σήμερα μας φαίνονται vintage. Τα βράδια, τέτοια εποχή, υπήρχε σταθερή επιλογή ανάμεσα σε 4-5 θερινά σινεμά.
Η αλλαγή του τρόπου ζωής στα προάστια έχει γεννήσει το νέο υβρίδιο που βλέπουμε γύρω μας εδώ και λίγα χρόνια. Οι νέας γενιάς πολυκατοικίες που ανεγείρονται, καθώς ένα νέο κοινό ζητάει αυτή τη στέγη, ορίζουν πλέον και την απομάκρυνση από την οικογενειακή ατμόσφαιρα του 20ού αιώνα. Η ένταξη των αθηναϊκών προαστίων σε ένα δίκτυο μητροπολιτικής ανωνυμίας είναι μία από τις σοβαρές μεταβολές που συμβαίνουν στην Αθήνα του δικού μας αιώνα.
Η ανάδυση των νοτίων προαστίων σε ζώνη υψηλής έλξης αυτών των επενδύσεων προκαλεί κινητικότητα όχι μόνο στον κτηματομεσιτικό και κατασκευαστικό κλάδο, αλλά και στην κοινωνική σύνθεση και στον τρόπο ζωής. Ζούμε αυτήν την περίοδο αυτή τη μετάβαση, που σε άλλους μοιάζει εφιαλτική και σε άλλους ελκυστική. Είναι βέβαιον πως τα αθηναϊκά προάστια όπως τα ζήσαμε, τα αποχαιρετάμε χρόνο με τον χρόνο.
Μέσα στη γεωγραφία της Αθήνας, το πρότυπο της Γλυφάδας, όπως συνοπτικά τείνει να ονομάζεται αυτή η επιδεικτική πολυτέλεια στις νέες οικοδομές και ο αφανισμός των μονοκατοικιών και των παλιών κήπων, έχει εξελιχθεί σε τάση επεκτατική προς όλες τις ζώνες της Αττικής, με δυνατότητες προσαρμογής ως προς την ποιότητα των υλικών και του σχεδιασμού ανάλογα με το τι σηκώνει κάθε περιοχή. Υπάρχει, όμως, πλέον ένα αισθητικό καλούπι μιας ισοπεδωτικής ομοιομορφίας που πολλά έχει να μας πει για τη διαβρωτική δύναμη ενός κοινωνικού κομφορμισμού.
Το εξαγώγιμο πρότυπο της Γλυφάδας γεννά ήδη τον τύπο των προαστίων που θα επικρατήσει. Νησίδες της παλιάς ζωής θα προκαλούν ενδεχομένως νοσταλγία και κάποιες από αυτές θα δίνουν υπεραξία. Το ερώτημα είναι η ανθεκτικότητα αυτού του νέου κοινωνικού και οικονομικού προτύπου σε αστάθμητους παράγοντες, η συμπεριφορά του στον χρόνο και η αντοχή της έλξης που γεννά η λεγόμενη Ριβιέρα.