Φόρτωση Text-to-Speech…
Δημήτρη, είσαι μόλις 24, αλλά δείχνεις ακόμη μικρότερος.
Το ακούω συνέχεια. Μικροδείχνω λίγο, το ξέρω. Αλλά μάλλον είναι καλό αυτό! (γέλια)
Ποια είναι η πρώτη εικόνα που σου έρχεται στο μυαλό όταν σκέφτεσαι τα παιδικά σου χρόνια;
Ότι άλλαζα συνεχώς σπίτια! Έχω πολύ όμορφες αναμνήσεις από τα παιδικά μου χρόνια, αλλά λόγω του χωρισμού των γονιών μου έζησα συνολικά σε επτά-οκτώ διαφορετικά σπίτια έως τα 18 μου. Ευτυχώς, όλα βρίσκονταν γύρω από το κέντρο της Αθήνας, οπότε οι παρέες και η καθημερινότητά μου έμειναν ίδιες. Παρά τις αλλαγές, ένιωθα πάντα πως είχα μια σταθερή βάση.
Με τη Μυρτώ Αλικάκη και τον Πέτρο Λαγούτη γονείς, φαντάζομαι πως όλοι θεωρούσαν δεδομένο ότι θα γίνεις ηθοποιός.
Και αυτός είναι μάλλον ο λόγος που για χρόνια έλεγα το ακριβώς αντίθετο! Ένιωθα πάντα την ανάγκη να διαφοροποιηθώ. Μεγαλώνοντας, όμως, κατάλαβα ότι η επιθυμία υπήρχε πάντα μέσα μου. Απλώς άργησα να τo παραδεχτώ.
Η πρώτη σου επιλογή δεν ήταν η Δραματική Σχολή.
Όχι. Έδωσα Πανελλήνιες, πέρασα στη Διατροφολογία στη Θεσσαλονίκη και ξεκίνησα να παρακολουθώ τη σχολή διαδικτυακά εξαιτίας της πανδημίας. Τελικά, όμως, ο εγκλεισμός λειτούργησε ως αφορμή για να κάνω έναν σοβαρό απολογισμό. Αναρωτήθηκα τι πραγματικά ήθελα να κάνω στη ζωή μου και συνειδητοποίησα ότι δεν ήθελα να συμβιβαστώ με μια επιλογή που δεν με γέμιζε. Έτσι, πήρα την απόφαση να ακολουθήσω την υποκριτική.
Το επίθετό σου άνοιξε πόρτες ή σου φόρτωσε μια μόνιμη σύγκριση;
Νομίζω περισσότερο το δεύτερο. Αυτό ήταν που με προβλημάτιζε περισσότερο όταν αποφάσισα να πω στους γονείς μου ότι θέλω να γίνω ηθοποιός. Εκείνοι, βέβαια, ήταν απολύτως υποστηρικτικοί. Πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι που θα σε βλέπουν πρώτα ως «το παιδί των γονιών σου». Προσπαθώ να μη μένω εκεί. Θέλω να κάνω επιλογές που με εκφράζουν και πιστεύω ότι μόνο ο χρόνος μπορεί να δείξει ποιος πραγματικά είσαι.
Και μέχρι στιγμής ο χρόνος δείχνει να σου φέρεται γενναιόδωρα.
Δεν μπορώ να παραπονεθώ. Βρίσκομαι μόλις στον πρώτο χρόνο της δουλειάς κι έχω την τύχη να έχω συνεργαστεί με ανθρώπους όπως ο Χριστόφορος Παπακαλιάτης, ο Δημήτρης Παπαϊωάννου, ο Σωτήρης Τσαφούλιας και, τώρα, ο Θωμάς Μοσχόπουλος. Ο καθένας με ενέπνευσε με διαφορετικό τρόπο και αισθάνομαι πραγματικά ευγνώμων γι’ αυτό.
Ετοιμάζεσαι για την πρώτη σου Επίδαυρο, με το έργο Ίων του Ευριπίδη, που σκηνοθετεί ο Θωμάς Μοσχόπουλος…
Ανυπομονώ πραγματικά, όχι μόνο για τη μαγική εμπειρία της Επιδαύρου, αλλά και γιατί η παράσταση, μέσα από τη ματιά του Θωμά Μοσχόπουλου, ανοίγει μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση γύρω από την έννοια της ταυτότητας. Για το πώς ορίζουμε τον εαυτό μας μέσα από τους άλλους και πώς, τελικά, ανακαλύπτουμε ποιοι πραγματικά είμαστε. Με αφορά πολύ αυτό το θέμα. Προσπαθώ να συμφιλιώνομαι με όλες τις πλευρές του εαυτού μου, ακόμη κι όταν μοιάζουν αντιφατικές. Νομίζω ότι η μεγαλύτερη πρόκληση δεν είναι να ανακαλύψεις ποιος είσαι, αλλά να αποδεχθείς όλες τις εκδοχές του εαυτού σου.
Πώς είναι ο Δημήτρης έξω από τη δουλειά;
Λατρεύω να περνάω χρόνο με τους φίλους μου. Ταυτόχρονα αγαπώ πολύ τον αθλητισμό. Αποφορτίζει το μυαλό! Γυμναστήριο, τρέξιμο, τένις, μπάσκετ…
Τι εύχεσαι να έχεις καταφέρει σε δέκα χρόνια από σήμερα;
Να συνεχίζω να κάνω αυτή τη δουλειά επειδή τη θέλω, όχι επειδή τη χρειάζομαι. Θα ήθελα να έχω την ελευθερία να επιλέγω μόνο όσα με εκφράζουν πραγματικά. Ίσως αυτό να είναι και κάτι που χαρακτηρίζει τη γενιά μου. Μεγαλώσαμε μέσα σε διαδοχικές κρίσεις και με σόσιαλ μίντια πανταχού παρόντα, γι’ αυτό νομίζω ότι βάζουμε πιο εύκολα την ψυχική υγεία πάνω από την καταξίωση. Αισθάνομαι πολύ κοντά σε αυτή τη λογική.