Φόρτωση Text-to-Speech…
Ενα έφηβο αγόρι εμφανίζεται στη σκηνή, τρέχει γύρω γύρω και στέκει σε ένα ύψωμα του σκηνικού, παίζοντας με μια σφυρίχτρα. Το ακολουθεί ένα κορίτσι και παίζουν μαζί. Τα παιδιά έχουν βγει έξω από το στρατόπεδο όπου φυλάσσονται οι μανάδες τους, τα αδέλφια τους. Είναι δύο από τα «παιδιά του Λοξία». Τη σκηνή του παιχνιδιού θα διακόψουν οι σειρήνες του στρατοπέδου. Βρισκόμαστε στην Τροία, όπου ο νικητής στρατός των Ελλήνων ετοιμάζεται να ξεκινήσει το ταξίδι της επιστροφής προς την πατρίδα, παίρνοντας μαζί του σκλάβες τις συγκεντρωμένες σε στρατόπεδα Τρωαδίτισσες.
Ετσι άρχισε η παράσταση των «Τρωάδων» του Εθνικού Θεάτρου σε σκηνοθεσία Ελένης Ευθυμίου, που έκανε πρεμιέρα στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου το περασμένο Σάββατο. Η παράσταση είχε σπουδαίες ερμηνείες: η Λυδία Φωτοπούλου ως Εκάβη, η Εύη Σαουλίδου στον ρόλο της Ανδρομάχης, ο Αργύρης Ξάφης ως Ταλθύβιος, ο Γιώργος Χριστοδούλου ως Μενέλαος, η Βασιλική Τρουφάκου στον ρόλο της Ελένης, η Νάνσυ Σιδέρη ως Κασσάνδρα. Το ιδιαίτερο στοιχείο της, βέβαια, ήταν η συμμετοχή στον ενδεκαμελή Χορό ατόμων με αναπηρίες –«τα παιδιά του Λοξία», όπως ονομάζονταν στην παράσταση– της ομάδας Εν Δυνάμει.
Πρόκειται για μεικτή ομάδα ηθοποιών με και χωρίς αναπηρία, με την οποία η Ελένη Ευθυμίου δουλεύει εδώ και μία δεκαετία. Η σκηνοθέτις κατάφερε να εντάξει απολύτως τα μέλη της ομάδας στη σκηνική δράση δίπλα στους έμπειρους, καταξιωμένους ηθοποιούς. «Η σύσταση του Χορού, όπου συνυπάρχουν γυναίκες, παιδιά και ανάπηρα άτομα, λειτουργεί ως αποκατάσταση μιας ιστορικής αορατότητας. Ο πόλεμος αφήνει πίσω του σώματα, που η ίδια η Ιστορία τείνει να λησμονήσει. Η παρουσία τους μετατοπίζει το βλέμμα από τον ήρωα στην κοινότητα και από το κατόρθωμα στη φροντίδα. Η αλληλεγγύη γίνεται η τελευταία μορφή αντίστασης απέναντι στην ολοκληρωτική καταστροφή», επισημαίνει η δραματολόγος και κριτικός θεάτρου Σοφία Ευτυχιάδου στο κείμενό της για το πρόγραμμα της παράστασης. «Ολα τα κορίτσια χόρευαν και βούιζε ο τόπος από τα χρυπήματα των ποδαριών», είπε –μιλώντας για τις καλές ημέρες της Τροίας– ένα μέλος του Χορού, που κινείτο με καροτσάκι.
Η συμμετοχή των ατόμων αυτών, των «παιδιών του Λοξία», προκάλεσε στο κοινό συγκίνηση. Αλλά όχι μόνο για τη δύσκολη θέση όπου βρίσκονται και βιώνουν. Η παρουσία τους στην Ορχήστρα της Επιδαύρου ξύπνησε τις δικές μας ενοχές για τα βλέμματα αποστροφής όταν τα συναντάμε στον περίγυρό μας. Πόσο ελλειμματική είναι η κοινωνική μας στάση όταν η διατρανούμενη αλληλεγγύη μας προσφέρεται μόνο στον αρτιμελή και για τον ανάπηρο αποτελεί ένα ξεροκόμματο οίκτου; Η παράσταση της Ελένης Ευθυμίου είναι ένα σπουδαίο καλλιτεχνικό γεγονός, γιατί με τη συμμετοχή των «παιδιών του Λοξία» συνιστά μια ουσιαστική κοινωνική και πολιτική πράξη με ισχυρό αποτύπωμα.