Φόρτωση Text-to-Speech…
Αυτοψίες στην καμένη γη. Ξανά, τον σπαραγμό για όσα έγιναν στάχτη ακολουθεί η απόγνωση μπροστά στην αντίξοη επανεκκίνηση από το μηδέν. Περισσότερα από 111.000 στρέμματα με κόπους γενεών, ζώα, καλλιέργειες, υποδομές, έλατα, πεύκα, πουρνάρια, ελιές έγιναν στάχτη, καταλείποντας καρβουνιασμένα τοπία και ένα περιβάλλον βεβαρημένο, τοξικό. Μόλις μία εβδομάδα έκλεισε από τη μεγάλη πυρκαγιά στη Δυτική Αττική και ούτε σαν εξασθενημένη ηχώ δεν ακούγεται πλέον η απεγνωσμένη κραυγή μετά κάθε καταστροφή: «Δεν πρέπει να χάσουμε άλλα δάση στην Αττική!». Ομως χάνουμε. Σε μία δεκαετία χάσαμε σχεδόν τα μισά.
Η συμφορά δεν συνηθίζεται, αλλά ξεχνιέται, και νομίζεις πως η ζωή θα ξαναρχίσει σαν πρώτα. Ομως όχι. Κάθε πυρκαγιά αφαιρεί ένα κομμάτι ευρωστίας από την αθηναϊκή λεκάνη, την Πάρνηθα, την Πεντέλη, τον Υμηττό, το Αιγάλεω, τα Γεράνεια, τον Κιθαιρώνα, το Θριάσιο, τα Μεσόγεια, τον Μαραθώνα, τον Κάλαμο, από αυτό το μαγικό σύνολο ποικιλόχρωμων καμπυλώσεων ανάμεσα σε δύο θάλασσες, που αχοβολά αιώνες κάτω από το αττικό φως. Αποσπά ένα κομμάτι ευημερίας από τον ωκεανό εκατομμυρίων ψυχών. Αποδυναμώνει τον χαρακτήρα που προσέδωσαν στο πολυάνθρωπο χωνευτήρι η οικονομία και η ιστορία του, κατατρώει ό,τι υγιές σώθηκε κάτω από τον ασίγαστο αναβρασμό της ζωής.
Βρισκόμαστε σε κρίσιμη καμπή. Στο σημείο μετά το οποίο εκκινεί μια δραματική αλλαγή. Αναδύεται ο κίνδυνος να μετατραπεί η Αττική σε αβίωτη γη. Είναι μια σκοτεινή προοπτική για όλους κοινή, όμως όχι από όλους αντιληπτή. Χάσαμε την επαφή με τη φύση και μαζί την ικανότητα κατανόησης του βομβαρδισμένου από τις ανθρώπινες παρεμβάσεις και την κλιματική αλλαγή άμεσου κόσμου μας. Και με γκρεμισμένα από καιρό τα αλλοτινά αναχώματα προστασίας, κάθε εκδήλωση κόπωσης κυβερνώντων και κυβερνωμένων, κάθε οικιστική ή άλλη «αξιοποίηση» των δασών, κάθε κυνική πράξη ιδιοτέλειας πολλαπλασιάζει τις επαληθεύσεις του κακού. Πέρα από την επείγουσα ανάγκη να επενδύσει η χώρα στην ορθή διαχείριση των δασών, στη θωράκιση των τοπικών κοινωνιών, στη δημιουργία ανθεκτικών τοπίων, χρειάζεται να καλλιεργηθεί κάτι πιο βαθύ: το αίσθημα της ευθύνης απέναντι στη φυσική κοίτη της ύπαρξής μας, η συνείδηση της διάρκειας, της προοπτικής, ώστε να γίνει η όποια ροπή στην εθελοτυφλία ή την παραίτηση «οίστρος ζωής», όπως θα έλεγε ο Εμπειρίκος. Ιχνος σωτηρίας δεν εγκαταβιοί στη νωθρότητα ή την αδιαφορία.