Φόρτωση Text-to-Speech…
Ενα μικρό παπουτσάκι σε μια γωνία. Κάθε καλοκαίρι που ανοίγουμε την πόρτα είναι εκεί, ίχνος της παιδικότητας που φώλιασε ξανά και ξανά σε αυτό το καλοκαιρινό σπίτι. Χρειάζεται να το συμμαζέψουμε, λέμε μεταξύ μας, αλλά κανένας δεν θέλει να το σηκώσει από το πάτωμα. Δίπλα, στέκονται κάτι επιτραπέζια παιχνίδια ξεθωριασμένα και ποτισμένα με αλάτι. Και αυτά, αν και αχρησιμοποίητα «αιώνες», έχουν τη θέση τους στο μουσείο των καλοκαιριών μας.
Στο ράφι κάτω από την ψωμιέρα βρίσκεται το σωστό ταψί για γεμιστά, αρκετά μεγάλο για να χορτάσει την όρεξη πολλών. Τα κολοκυθολούλουδα ήταν τα αγαπημένα μου, αλλά τώρα που είναι η σειρά μου να τα φουρνίσω, δεν βρίσκω πια. Η αγορά του χωριού προσαρμόζεται στον τουρισμό και οι ανθοί είναι εύθραυστοι, δεν βολεύουν.
Στις ντουλάπες υπάρχουν αυτά τα ίδια σεντόνια που έβαζε η γιαγιά όταν ήμουν μικρή: εκρού λίγο πιο χοντρά σαν υφαντά. Τότε που περνούσα μήνες σε τούτο το σπίτι δεν τα χώνευα, δεν ήταν αρκετά μαλακά, με ζέσταιναν. Τώρα, όταν τα απλώνουμε μου φαίνονται πιο όμορφα από τα καινούργια, τα σατέν με τα μοντέρνα σχήματα της πόλης. Μεγάλο φίλτρο οι αναμνήσεις.
Κάθε πρωί πίνω τον καφέ μου στο τελευταίο φλιτζάνι από εκείνο το σερβίτσιο που είχε φέρει η Μαρία, ένα καλοκαίρι που ήρθαν τα κορίτσια για διακοπές, περισσότερο από 20 χρόνια πριν. Δύο βδομάδες τις βγάλαμε στη βεράντα να αγναντεύουμε τη θάλασσα και να λύνουμε τα προβλήματα του σύμπαντος, πίνοντας κοκτέιλ από την ίδια κανάτα με καλαμάκια.
Στο σπίτι του καλοκαιριού τα γέλια, η χαρά, η μοιρασιά, κάνουν το ποτάμι της ζωής να φουσκώνει πιο πολύ. Τους χειμώνες η στάθμη πέφτει, αλλά το σημάδι που άφησε το νερό όταν σκαρφάλωσε ψηλά μας δίνει δύναμη. Ο χρόνος διαστέλλεται και χωράει ιστορίες, σκέψεις και γεγονότα που έχουν μείνει ανομολόγητα για χρόνια και έτσι ξαφνικά, χωρίς να το περιμένεις, ξεφεύγουν από το στόμα.
Είναι αλήθεια ότι τα σπίτια ξαναγίνονται, οι ανθρώπινες ζωές έχουν μεγαλύτερη σημασία. Τη στιγμή όμως που κοιτάζεις τις στάχτες του δικού σου σπιτιού, χρειάζεσαι χώρο και χρόνο για να πενθήσεις. Δεν είναι μόνο τα ντουβάρια. Εναι οι προηγούμενες ζωές που στέγασες εντός τους και χάθηκαν σε μια στιγμή, χωρίς να μπορείς να κάνεις τίποτα πια.
Κάποτε θα καθίσω να κάνω έναν κατάλογο με τις δεκάδες των ανθρώπων που πέρασαν από το καλοκαιρινό σπίτι της δικής μου ιστορίας, που έχει κλείσει πια τα εξήντα. Κάποτε, όχι ακόμη. Γιατί ελπίζω σε συνέχεια.