Φόρτωση Text-to-Speech…
Στις 7 Αυγούστου 1976 η Ελλάδα και η Τουρκία βρέθηκαν για άλλη μια φορά στην κόψη του ξυραφιού με αφορμή την έξοδο του τουρκικού ερευνητικού σκάφους «Χόρα» στο Αιγαίο.
Καθώς το πλοίο συνέχιζε τις έρευνες στα ανοιχτά της Λέσβου συγκεντρώνοντας στοιχεία για την ύπαρξη ή μη πετρελαίου στην περιοχή, η ένταση ανέβαινε. Η ελληνική κυβέρνηση επέδωσε διακοίνωση διαμαρτυρίας στο τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών, στην οποία απάντησε την επομένη η Τουρκία.
Μόλις δύο χρόνια μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, με την ελληνική κοινή γνώμη εξοργισμένη και την πίεση για δυναμική αντίδραση μεγάλη, ο Ανδρέας Παπανδρέου έκανε στην Αλεξανδρούπολη την ιστορική δήλωση-παρότρυνση προς την τότε κυβέρνηση, «βυθίσατε το “Χόρα”».
Αποτελεί αντικείμενο ιστορικής έρευνας το κατά πόσον η δήλωση, που απηχούσε τα αισθήματα της ελληνικής κοινωνίας, έγινε σε συνεννόηση με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή.
Αυτό που είναι βέβαιο είναι ότι προσέφερε σημαντική βοήθεια στον τότε πρωθυπουργό για τον χειρισμό του θέματος, προς όφελος όχι του ιδίου ή της Νέας Δημοκρατίας, αλλά της Ελλάδας.
Και παρότι προφανώς έχει τη δική του αξία το αν η επίμαχη δήλωση είχε γίνει σε συνεννόηση μεταξύ των δύο ανδρών στο πλαίσιο μιας εθνικής στρατηγικής αντιμετώπισης της κρίσης, τελικά αυτό που ίσως έχει μεγαλύτερη σημασία και δεν αμφισβητείται είναι πως ενίσχυσε τη διαπραγματευτική φαρέτρα του Ελληνα πρωθυπουργού και συνέβαλε σε μια επιτυχία, την οποία πιστώθηκαν και οι δύο πολιτικοί αντίπαλοι.
Πενήντα χρόνια αργότερα, καλό θα ήταν να προτάσσεται, και να υπηρετείται με συγκεκριμένες κινήσεις, το εθνικό συμφέρον σε μείζονα ζητήματα, με ή χωρίς προσυνεννόηση, τουλάχιστον από πολιτικούς αρχηγούς που είτε έχουν κυβερνήσει είτε προσβλέπουν να το κάνουν στο μέλλον.
Δυστυχώς, η εμπειρία από την οικονομική κρίση της προηγούμενης δεκαετίας δεν είναι ενθαρρυντική, αν θυμηθούμε την ανεύθυνη στάση της εκάστοτε αντιπολίτευσης καθ’ όλη τη διάρκεια της κρίσης.
Λογικές αξιοποίησης κινήσεων του πολιτικού αντιπάλου, με ή χωρίς συνεννόηση, όπως και συναινέσεων, ενίοτε και συστράτευσης, για την επίτευξη εθνικών στόχων, μόνο χρήσιμες μπορεί να αποβούν για τη χώρα, αλλά και για τους ίδιους τους πρωταγωνιστές.