Φόρτωση Text-to-Speech…
«Κάθε πυρκαγιά είναι ένας πόλεμος και σε ολόκληρο τον κόσμο η αεροπυρόσβεση θεωρείται αποστολή υψηλού ρίσκου». Με αυτά τα λόγια ο ταξίαρχος (Ι) εν αποστρατεία Δημήτρης Δημόπουλος περιγράφει τις δυσκολίες και τους κινδύνους που αντιμετωπίζουν οι πιλότοι των πυροσβεστικών αεροσκαφών όταν επιχειρούν να προσβάλουν από αέρος τα πύρινα μέτωπα.
«Το περιβάλλον στο οποίο επιχειρούμε έχει πολλούς παράγοντες που εναλλάσσονται διαρκώς. Ο αέρας, το ανάγλυφο, οι αναταράξεις, τα κύματα της θάλασσας, η περιορισμένη ορατότητα. Είναι πολλά αυτά με τα οποία πρέπει να παλέψει ο χειριστής για να καταφέρει να βοηθήσει αυτούς που το χρειάζονται», αναφέρει στην «Κ».
Ορισμένες φορές, όμως, ακόμη και οι πιο ικανοί χειριστές δεν μπορούν να δαμάσουν τα στοιχεία της φύσης που κρατούν καθηλωμένα τα πτητικά μέσα. Οι θυελλώδεις άνεμοι που έπνεαν τις πρώτες ώρες της μεγάλης πυρκαγιάς στη Βοιωτία εμπόδισαν τα αεροσκάφη και τα ελικόπτερα να απογειωθούν και να καταφέρουν καίρια πλήγματα στη φωτιά. «Οι χειριστές είναι αυτοί που υποφέρουν περισσότερο. Αυτοί που περιμένουν δίπλα στο αεροπλάνο να βελτιωθούν οι συνθήκες. Αυτοί που βλέπουν την πυρκαγιά από ψηλά και θέλουν να την τελειώσουν. Οταν βρίσκονται καθηλωμένοι στην πίστα και δεν μπορούν να προσφέρουν λόγω των συνθηκών, πονούν περισσότερο απ’ όλους», λέει στην «Κ» ο απόστρατος ταξίαρχος.
Με περισσότερες από 2.000 ώρες πίσω από τα χειριστήρια πυροσβεστικών αεροσκαφών, ο πρώην διοικητής της 335 Μοίρας Τακτικών Μεταφορών έχει συμμετάσχει σε αμέτρητες αποστολές αεροπυρόσβεσης, πετώντας με όλους τους τύπους αεροσκαφών. Με τα πιο σύγχρονα Canadair CL-415, τα παλαιότερα CL-215, αλλά και με τα μικρά και ελαφριά αλλά άκρως αποτελεσματικά PZL, όπου ολοκλήρωσε την καριέρα του φορώντας το εθνόσημο.
«Ξεκίνησα από τα μαχητικά, από την 339 Μοίρα Αναχαίτισης Αίας με έδρα την Ανδραβίδα. Πετούσαμε με F-4 Phantom ΙΙ. Αγαπούσα τα μαχητικά αεροσκάφη. Ωστόσο, για προσωπικούς λόγους μετατέθηκα στα ελικοφόρα. Τα λάτρεψα, όπως και την αποστολή της αεροπυρόσβεσης. Ενιωθα ότι με τον ρόλο που μου είχε ανατεθεί και με την προσφορά στον συνάνθρωπο, ανταμείβονται οι κόποι μου», λέει ο κ. Δημόπουλος στην «Κ».
Στην καριέρα του αντιμετώπισε πολλά δύσκολα περιστατικά, όμως ένα από αυτά τον σημάδεψε για πάντα. «Ηταν το 2015, όταν ξέσπασε μια φωτιά στη Μάνη. Οδηγούσα προς Ελευσίνα για να απογειωθώ με πορεία προς Καλαμάτα. Χτύπησε το κινητό μου και ήταν ο στρατηγός της Πυροσβεστικής. Πίστευα ότι με πήρε για ενημέρωση, αλλά μόλις απάντησα μου είπε ότι ένα από τα αεροπλάνα μας έπεσε κοντά στην Καλαμάτα. Πάγωσα. Το μυαλό μου πήγε αμέσως στους πιλότους. Φίλοι μου. Είχαμε κοινή διαδρομή. Σκεφτόμουν τις οικογένειες και τα παιδιά τους όταν χτύπησε το κινητό μου. Βλέπω στην οθόνη τον αριθμό του πιλότου που έπεσε. Πάγωσα. Δεν μπορούσα να το πιστέψω. Βγήκαν και οι δύο ζωντανοί από το αεροπλάνο. Εκεί λύγισα. Ακόμη συγκινούμαι όταν το σκέφτομαι».
Και φέτος, στη μάχη με τις πυρκαγιές έχουν ριχτεί όλα τα διαθέσιμα πτητικά μέσα των Ενόπλων Δυνάμεων, όπως και οι επίγειες δυνάμεις της Διοίκησης Κατασκευών και Αντιμετώπισης Φυσικών Καταστροφών του ΓΕΕΘΑ. Εξάλλου, το υπουργείο Εθνικής Αμυνας ξεκίνησε εγκαίρως την προετοιμασία των μέσων και του προσωπικού ώστε όλες οι διαθέσιμες δυνάμεις να βρίσκονται σε άμεση ετοιμότητα.
Η ΕΑΒ, μάλιστα, ολοκλήρωσε τη συντήρηση δέκα αεροσκαφών Canadair που ενισχύουν τη δύναμη των πτητικών μέσων, ενώ κάθε βράδυ οι τεχνικοί της Πολεμικής Αεροπορίας φροντίζουν ώστε με το πρώτο φως τα αεροπλάνα να είναι «ετοιμοπόλεμα».
Στη φωτιά της Αττικοβοιωτίας, τα πυροσβεστικά αεροσκάφη των Ενόπλων Δυνάμεων (Canadair CL-415/215, Chinook και PZL) πραγματοποίησαν περισσότερες από 85 εξόδους, ενώ αθροιστικά ξεπέρασαν τις 220 ώρες στον αέρα «πολεμώντας» τις πυρκαγιές σε νησιωτική και ηπειρωτική Ελλάδα. Τις πυροσβεστικές δυνάμεις συνέδραμαν ακόμη ελικόπτερα Chinook της αεροπορίας στρατού, προωθητές γαιών του μηχανικού που αξιοποιήθηκαν στη διάνοιξη αντιπυρικών ζωνών, στελέχη, οχήματα και μηχανήματα της ΔΙΚΑΦΚΑ.