Φόρτωση Text-to-Speech…
Ηκαλλιέργεια της σύγχυσης γύρω από τα χαρακτηριστικά ενός φαινομένου οδηγεί με κάθε βεβαιότητα τη συζήτηση σε λάθος δρόμο. Ετσι, πολλές φορές καλλιεργείται συνειδητά, καθώς αυτό υπαγορεύουν οι ανάγκες ενός πολιτικού αφηγήματος. Τέτοιες μέρες που περνάμε, λόγω Θέουτα, διαπίστωσα ότι η διαφορά μεταξύ ενός οικονομικού και ενός παράνομου μετανάστη δεν γίνεται εύκολα αντιληπτή από αρκετούς πολίτες, αν και έχουν τη διανοητική ικανότητα να την κατανοήσουν. Προφανώς συμβαίνει κάτι άλλο.
Η διαφορά μεταξύ ενός οικονομικού και ενός παράνομου μετανάστη δεν γίνεται εύκολα αντιληπτή από αρκετούς πολίτες, αν και έχουν τη διανοητική ικανότητα να την κατανοήσουν. Προφανώς συμβαίνει κάτι άλλο.
Ας το πάρω από την αρχή. Σε πολλές χώρες παρατηρείται έλλειψη εργατικών χεριών σε διάφορους κλάδους. Είναι λογικό σε διακρατικό επίπεδο να συνάπτονται συμφωνίες για την έλευση μεταναστών, ώστε να καλυφθούν αυτά τα κενά. Η οικονομία πρέπει να λειτουργήσει. Αυτοί οι άνθρωποι έρχονται στις χώρες υποδοχής έχοντας μαζί τους όλα τα έγγραφα που πιστοποιούν ποιοι είναι και κατευθύνονται στις περιοχές όπου πρόκειται να εργαστούν. Είναι καταγεγραμμένοι και οι αρμόδιες υπηρεσίες γνωρίζουν πού βρίσκονται και τι κάνουν. Από την άλλη μεριά, έχουμε τους παράνομους μετανάστες. Αυτούς που έρχονται μόνο με ένα κινητό τηλέφωνο, που τους παρείχε είτε ο διακινητής είτε η ΜΚΟ με την οποία συνεργάζεται. Ως εκ τούτου, οι Αρχές δεν γνωρίζουν ούτε τον ακριβή τόπο προέλευσής τους ούτε την ηλικία τους, πολύ δε περισσότερο το όνομά τους. Οταν αφιχθούν στον τόπο προορισμού τους, αν μεν εντοπιστούν, καταγράφονται με βάση τις δικές τους δηλώσεις, αν δεν εντοπιστούν διασκορπίζονται και χάνονται μέσα στα αστικά κέντρα. Φυσικά, όλο αυτό το σκηνικό καθιστά πρακτικά αδύνατη, σε σημαντικό βαθμό, κάθε απόπειρα επαναπροώθησής τους. Από αυτήν την κατάσταση οι Σύροι πρόσφυγες, θύματα πολέμου, αποτέλεσαν την εξαίρεση. Είθισται, τόσο η Αριστερά όσο και η λαϊκιστική Δεξιά να συγχέουν σκόπιμα τις δύο παραπάνω διακριτές κατηγορίες μεταναστών. Η λαϊκιστική Δεξιά για να υποστηρίξει το σύνθημα ότι «οι ξένοι κλέβουν τις δουλειές μας» και η Αριστερά για να διευρύνει την έκταση της συμπόνιας που προσφέρει. Η σύγχυση είναι άρρηκτα δεμένη με την εκατέρωθεν πολιτική εργαλειοποίηση της μετανάστευσης. Οι μεν θέλουν να προστατεύσουν τους αυτόχθονες, οι άλλοι τους μετανάστες. Ομως αν, ευθύς εξαρχής, έκαναν τη διάκριση μεταξύ αυτών που έρχονται νόμιμα σε μια χώρα για να εργαστούν αμειβόμενοι και σε αυτούς που παράνομα περνούν τα σύνορά της σε αναζήτηση καλύτερης τύχης, τότε αμφότερες οι πλευρές θα στερούνταν ενός βασικού πολιτικού εργαλείου. Και για τους δύο αυτούς χώρους το μεταναστευτικό πρόβλημα προσλαμβάνεται ενιαία, χωρίς κατηγοριοποιήσεις και έχει ενσωματωθεί στον λόγο τους, αποτελώντας μέρος της ταυτότητάς τους. Μάλιστα, για ένα σημαντικό κομμάτι της ευρωπαϊκής λαϊκιστικής Δεξιάς το μεταναστευτικό έχει υπερβεί το όριο του αφηγήματος και έχει εξελιχθεί σε κινητοποιητικό μύθο. Είναι ο κεντρικός υπόγειος αγωγός μέσω του οποίου τα φτωχά κοινωνικά στρώματα των λαϊκών προαστίων μεταπηδούν από την Αριστερά στη λαϊκιστική Δεξιά.