Φόρτωση Text-to-Speech…
Υπάρχουν πολλοί λόγοι για να μη σηκωθείς από την καρέκλα σου καθ’ όλη τη (σχεδόν) τρίωρη διάρκεια της «Οδύσσειας» του Κρίστοφερ Νόλαν. Υπάρχουν όμως και ορισμένοι για να σηκωθείς. Συντάκτες της «Κ» που είδαν το καλοκαιρινό κινηματογραφικό έποςγράφουν για τις σκηνές στις οποίες θα έκαναν ευχαρίστως ένα διάλειμμα για ποπ κορν ή τουαλέτα. Ολοι συμφωνούν ότι υπάρχει τουλάχιστον μία σκηνή που τους φάνηκε πληκτική. Ή σχεδόν όλοι.
Οδυσσέας α λα Τσακ Νόρις
Ηλίας Μαγκλίνης
Μου είναι πολύ εύκολο να ξεχωρίσω την πιο πληκτική στιγμή στην «Οδύσσεια», μολονότι δεν είναι μονάχα αυτή. Εχει και άλλες, πολλές. Επιλέγω ωστόσο τη σκηνή της εξόντωσης των μνηστήρων από τον Οδυσσέα. Αν δεν κάνω λάθος, ο Οδυσσέας σκοτώνει 108 μνηστήρες. Ο Νόλαν πρέπει να μας έδειξε τους εκατό (!) σε μια παρατεταμένη σκηνή ξεπαστρέματος ταραντινικού τύπου, που δεν προκαλεί μονάχα αλύπητα χασμουρητά αλλά και γέλιο. Ο Οδυσσέας μεταμορφώνεται σε Τσακ Νόρις ή Ζαν-Κλοντ βαν Νταμ. Επιασα τον εαυτό μου να παρακαλεί να τελειώσει. Εντάξει, εκτός από πολύτροπος, ο Οδυσσέας είναι και μάστορας πολεμικών τεχνών. Το εμπεδώσαμε.
Στο resort της Καλυψώς
Ελένη Σαμπάνη
Από πότε το νησί της Καλυψώς έγινε θέρετρο για all inclusive διακοπές; Ειλικρινά, αυτό ήταν και το σημείο στην «Οδύσσεια» του Νόλαν όπου ένιωσα για πρώτη φορά τον ρυθμό να πέφτει. Παρότι οι συγκεκριμένες σκηνές έχουν ξεκάθαρα κομβικό ρόλο στη δομή των φλας μπακ και στη συναισθηματική κατάσταση του Οδυσσέα, η αισθητική τους –τα λινά ρούχα και οι αργές βόλτες στην αμμουδιά– έδινε μια αίσθηση «ήρεμου resort» που με αποσυντόνιζε. Κάθε φορά που η αφήγηση επέστρεφε εκεί, έπιανα τον εαυτό μου να σκέφτεται «εντάξει, όχι πάλι».
Ο Οδυσσέας σκοτώνει 108 μνηστήρες. Ο Νόλαν πρέπει να μας έδειξε τους εκατό (!) σε μια παρατεταμένη σκηνή ξεπαστρέματος ταραντινικού τύπου, που δεν προκαλεί μονάχα αλύπητα χασμουρητά αλλά και γέλιο.
Ο Νταρθ Βέιντερ Αγαμέμνονας
Παντελής Τσομπάνης
Θεωρώ αρκετά βαρετές τις σκηνές οι οποίες μου θυμίζουν άλλες ταινίες. Ας πούμε, η σκηνή της άλωσης της Τροίας μού θύμισε την πολεμόχαρη και ακριβοθώρητη «Τροία» του Βόλφγκανγκ Πέτερσεν (2004). Εντάξει, δεν συγκρίνεται ο Νόλαν με τον Γερμανό σκηνοθέτη. Ούτε περιμένω να αποδοθεί κάπως διαφορετικά η άλωση μιας πόλης. Γιατί όμως να δοθεί τόσος πολύτιμος αφηγηματικός χρόνος σε μια σκηνή που έχουμε ξαναδεί; Μόνο και μόνο για να ανοίξουν οι πύλες της Τροίας και να εμφανιστεί εντυπωσιακά ο Αγαμέμνονας με την πανοπλία του α λα Νταρθ Βέιντερ; Ειδικά με την ενοχλητικά κλιμακωτή μουσική του Γκόρανσον σε εκείνο το σημείο, μοιάζει σαν μια κατάλληλη ευκαιρία για επίσκεψη στο κυλικείο ή στην τουαλέτα.
Σαν βιντεογκέιμ
Δημήτρης Ρηγόπουλος
Δεν είναι μόνο ότι πάντα βαριόμουν τις ταινίεςδράσης με εκείνες τις απολύτως πειστικές σκηνές όπου ο υπερήρωας, ανεξαρτήτως ηλικίας, ηθικού και σωματικών προσόντων, ξεπαστρεύει καμιά εκατοσταριά μοχθηρούς αντιπάλους στην καθισιά του. Είναι και ότι, ύστερα από τρεις ώρες οικειοθελούς εγκλεισμού στο μούλτιπλεξ, οι αντοχές μου έβαιναν μειούμενες και ένα πιο ρομαντικό κομμάτι του εαυτού μου αναζητούσε ένα πιο «συμβολικό» φινάλε. Σε κάθε περίπτωση δεν ήμουν προετοιμασμένος να δω τον Οδυσσέα ως μυθολογική ρεπλίκα του παλιού, καλού Σιλβέστερ Σταλόνε (Ράμπο) ή ως «Τσακ Νόρις της Ιθάκης» – σε μια ατελείωτη σκηνή βγαλμένη από τα καλύτερα βιντεογκέιμ του είδους, που στο τέλος ήμουν σίγουρος ότι διήρκεσε όσο όλη η υπόλοιπη ταινία μαζί.
Λινά ρούχα, αργές βόλτες στην αμμουδιά με την Καλυψώ-Σαρλίζ Θερόν και τα επτά χρόνια να περνούν βασανιστικά αργά, με αφηγήσεις από περιπέτειες τόσο μακρινές… Η αισθητική του spa and wellness resort σε όλο της το μεγαλείο.
Στην άνευρη θεά Αθηνά
Μάρω Βασιλειάδου
Είναι εντυπωσιακό πόσο διαφωνήσαμε περί πλήξης στην «Οδύσσεια» εγώ και η παρέα με τα 12χρονα κορίτσια που κάθονταν δυο σειρές μπροστά μου στην κινηματογραφική αίθουσα. Οσο εγώ απολάμβανα τις σκηνές που οι τριήρεις ταξιδεύουν στη Μεσόγειο και τα καταγάλανα νερά σε ξεσηκώνουν να παρακολουθήσεις μια σπουδαία ναυτική περιπέτεια, εκείνες πήγαιναν εναλλάξ να αγοράσουν νάτσος, ποπ κορν ή αναψυκτικά. Αντίθετα, κάθε φορά που εμφανιζόταν στην οθόνη η Ζεντάγια υποδυόμενη την πιο άνευρη και ασήμαντη θεά Αθηνά από καταβολής αρχαιοελληνικής μυθολογίας, με τον ταπεινό μπεζ κεφαλόδεσμο σαν βγαλμένη από την Παλαιά Διαθήκη να γενικολογεί με έναν Οδυσσέα-Νώε, νόμιζες ότι θα κολλούσαν το μουτράκι τους στην οθόνη για να καταβροχθίσουν το είδωλό τους.
Λογύδρια και φλας μπακ
Ξένια Κουναλάκη
Εκανα απανωτά eye roll κι έριξα χασμουρητά στο τελευταίο φιλειρηνικό λογύδριο του Οδυσσέα, όπου απευθυνόμενος στην Πηνελόπη περίπου της λέει ότι άργησε να επιστρέψει λόγω του Τρωικού Πολέμου, της αγριότητας, της απειλής για το τέλος του πολιτισμού – ευκαιρία για τον σκηνοθέτη να επιδοθεί σε μερικά ακόμη φλας μπακ γεμάτα δράση και αίμα. Στην προσπάθειά του να επικαιροποιήσει την «Οδύσσεια» με αναφορές στις σημερινές συρράξεις, στο μεταναστευτικό και στον Ντόναλντ Τραμπ, ο Νόλαν αψήφησε την ανθρώπινη κατάσταση, που είναι πολύ πιο οικουμενική και αχρονική εμπειρία. Δεν θα ήταν πιο ρεαλιστικό κι ωμό, αλλά και κομμένο στα μέτρα μας, να περιοριστεί στις αναγνωριστικές αναφορές στο κρεβάτι τους για να την κάνει να ξεχάσει πως έπεσε θύμα της γοητείας της Καλυψώς κι έμεινε επτά χρόνια μαζί της;
Τηλέμαχος σαν Πίτερ Πάρκερ
Θοδωρής Λέννας
Θα έβγαινα από την αίθουσα σε όλες τις αμήχανες περιπλανήσεις του Τηλέμαχου του Τομ Χόλαντ εντός και εκτός του ανακτόρου της Ιθάκης. Εκ πρώτης όψεως ιδανικό κάστινγκ, κρίνοντας από το σουλούπι, παρότι τσινάει κάπως η ταύτισή του με το franchise του Spider-man. Ο Τηλέμαχός του τελικά δεν απεκδύεται τον Πίτερ Πάρκερ. Είναι ελαφρύς στην κοσμοθεωρία και μπερδεμένος στις πράξεις, όχι όμως αινιγματικός. Δεν αποπνέει τραύμα, οργή ή το βάρος της μοίρας και της καταγωγής του, μόνο μια μονοδιάστατη παιδικότητα. Σε αντίθεση με άλλους, ο ρόλος του Χόλαντ είχε τον χρόνο να «ανασάνει» στο πανί, να πάρει ένα κάποιο μονοπάτι: του παιδιού που ενηλικιώνεται· του γιου που θα είναι πάντα λίγος σε σύγκριση με τον πολύτροπο, χιλιοτραγουδισμένο πατέρα; Τελικά, παραμένει απλώς ένα μαρβελικών προδιαγραφών, άνοστο συμπλήρωμα.
Γεωπολιτική στην κρεβατοκάμαρα
Βαρβάρα Σαββίδη
Στο πρώτο μισάωρο της ταινίας γίνεται μια αναδρομή στο παρελθόν, παρουσιάζοντας τον Οδυσσέα (Ματ Ντέιμον) και την Πηνελόπη (Αν Χάθαγουεϊ) σε ρομαντικό ενσταντανέ να συζητούν τα πραγματικά πολιτικά κίνητρα πίσω από τον Τρωικό Πόλεμο. Η σκηνή αυτή είναι αδύναμη σεναριακά, παρόλο που έχει την αξία της: χτίζει τον αφηγηματικό άξονα της διασκευής του Νόλαν παρουσιάζοντας τα κίνητρα της συμμετοχής του Οδυσσέα στον πόλεμο, προοικονομώντας ταυτόχρονα την ενοχή και την απογοήτευσή του, που θα φωτιστούν περισσότερο σε επόμενες σκηνές. Χρησιμοποιώντας όμως την τεχνική του exposition, της επεξήγησης του ιστορικού υπόβαθρου για τους θεατές που δεν γνωρίζουν την πλοκή και τα εμπλεκόμενα πρόσωπα, έστησε με τρόπο απλοϊκό και ύφος χολιγουντιανό μια γεωπολιτική συζήτηση στην κρεβατοκάμαρα του βασιλικού ζεύγους. Οσο ρεαλιστική, «σημερινή» και άμεση προσπάθησε να φανεί αυτή η σκηνή, τόσο αφύσικη και επιτηδευμένη κατέληξε. Με μια λέξη, «κριντζ».
Ωμή και αποκρουστική
Αλεξάνδρα Σκαράκη
Αν έπρεπε να διαλέξω μία σκηνή της «Οδύσσειας» για να σηκωθώ από τη θέση μου, θα ήταν εκείνη με την Κίρκη να μεταμορφώνει τους άνδρες του Οδυσσέα σε γουρούνια. Οχι επειδή με κούρασε αφηγηματικά, αλλά επειδή η σωματική διάσταση της μεταμόρφωσης ήταν τόσο ωμή και αποκρουστική που με έκανε να γυρίσω το βλέμμα αλλού – για την ακρίβεια, να κλείσω τα μάτια μου για λίγα δευτερόλεπτα. Ισως βέβαια αυτό να ήταν η μεγαλύτερη επιτυχία της σκηνής· η Σαμάνθα Μόρτον είναι συγκλονιστική ως Κίρκη, αποδίδοντας μια ηρωίδα ταυτόχρονα γοητευτική, απειλητική και αινιγματική. Μια σκηνή που αν και βρίσκει απόλυτα τη θέση της στον σκοτεινό κόσμο που έχτισε ο Κρίστοφερ Νόλαν, δεν ήταν για μένα.
Μήπως αντέχετε;
Αιμίλιος Χαρμπής
Κι εγώ βρήκα αρκετά επαναληπτικές τις σκηνές κατά τις οποίες Οδυσσέας και σύντροφοι τρέχουν να ξεφύγουν από τα διάφορα τέρατα-εχθρούς που συναντούν στον δρόμο τους. Για εμάς ωστόσο που, λόγω ιδιότητας, έχουμε την τύχη ή την ατυχία να βλέπουμε καθημερινά μια θάλασσα ταινιών που όχι απλώς προκαλούν χασμουρητό αλλά μοιάζουν με κινηματογραφικό… Ζάναξ, η «Οδύσσεια» του Νόλαν είναι σαν τη σκιά στην έρημο. Μην πάτε τουαλέτα, αντέχετε. Κατά προτίμηση μη μασουλάτε καν ποπ κορν, χαλούν τη μυσταγωγία.