Του Πατριάρχη
Αν η κυβέρνηση αποφάσισε επιτέλους να βάλει τάξη στις Κεντρικές Φυλακές, τότε ας το κάνει μέχρι τέλους. Όχι επιλεκτικά. Όχι μόνο εκεί που η σύγκρουση είναι βολική για την διεύθυνση. Γιατί όταν η πειθαρχία εφαρμόζεται μόνο προς μία κατεύθυνση, παύει να είναι πειθαρχία και μετατρέπεται σε εργαλείο εξυπηρέτησης σκοπιμοτήτων.
Η απόλυση του συνδικαλιστή Μαλτέζου είναι μια υπόθεση που πιθανότατα θα απασχολήσει τα δικαστήρια. Εκεί θα κριθεί αν η διαδικασία ήταν νόμιμη, αν τηρήθηκαν οι πρόνοιες του νόμου και αν υπήρχαν επαρκείς λόγοι για μια τόσο βαριά πειθαρχική κύρωση. Δεν είναι δουλειά της κοινής γνώμης να υποκαταστήσει τον δικαστή.
Υπάρχει όμως μια αρχή που δύσκολα αμφισβητείται. Κανένας συνδικαλιστής δεν αποκτά ασυλία επειδή εκπροσωπεί εργαζόμενους. Οι κανονισμοί ισχύουν για όλους. Η ιεραρχία σε ένα σώμα ασφαλείας (τέτοιο είναι ο κλάδος Δεσμοφυλάκων) δεν είναι διακοσμητική. Όποιος υπηρετεί σε μια τόσο ευαίσθητη υπηρεσία οφείλει να γνωρίζει ότι υπάρχουν όρια, διαδικασίες και υποχρεώσεις. Αν αυτά παραβιάστηκαν, οι συνέπειες δεν μπορούν να αγνοηθούν.
Το ίδιο ακριβώς, όμως, ισχύει και για τη διεύθυνση των Φυλακών.
Εδώ και χρόνια οι Κεντρικές Φυλακές δεν απασχολούν την επικαιρότητα για τις επιτυχίες τους. Το αντίθετο. Καταγγελίες για αυθαιρεσίες, καταγγελίες για ανοχή σε ξυλοδαρμούς και βιασμούς κρατουμένων, υποθέσεις που έφτασαν μέχρι τη Δικαιοσύνη, ροζ σκάνδαλα, καταγγελίες για ευνοϊκή μεταχείριση συγκεκριμένων κρατουμένων, υποψίες για στημένες υποθέσεις, αλλεπάλληλες δημόσιες συγκρούσεις και μια εικόνα που κάθε άλλο παρά εμπιστοσύνη εμπνέει στους πολίτες.
Αν όλα αυτά δεν είναι αρκετά για να αξιολογηθεί και η διεύθυνση μιας υπηρεσίας, τότε τι ακριβώς πρέπει να συμβεί για να θεωρηθεί ότι υπάρχει πρόβλημα;
Δεν γίνεται να επικαλούμαστε τους κανονισμούς μόνο όταν αφορούν έναν δεσμοφύλακα ή έναν συνδικαλιστή και να ξεχνάμε τους ίδιους κανονισμούς όταν αφορούν όσους διοικούν. Η ευθύνη της διεύθυνσης είναι πάντοτε μεγαλύτερη από την ευθύνη του υφισταμένου. Αυτό επιβάλλει η κοινή λογική και αυτό επιβάλλει κάθε σύγχρονη αντίληψη διοίκησης.
Οι Φυλακές δεν είναι μια οποιαδήποτε δημόσια υπηρεσία. Είναι ένας χώρος όπου το κράτος ασκεί μια άχαρη μορφή εξουσίας απέναντι στον πολίτη, τη στέρηση της ελευθερίας. Γι’ αυτό και τα πρότυπα νομιμότητας, διαφάνειας και λογοδοσίας οφείλουν να είναι ακόμη αυστηρότερα.
Δεν μπορεί κάθε λίγους μήνες να ξεσπά μια νέα κρίση και η απάντηση να είναι ότι όλα λειτουργούν κανονικά. Όταν οι κρίσεις γίνονται μόνιμη κατάσταση, τότε το πρόβλημα δεν είναι περιστασιακό. Είναι δομικό.
Αν ήρθε η ώρα να αποκατασταθεί η πειθαρχία στις Κεντρικές Φυλακές, δεν θα βρεθούν πολλοί να διαφωνήσουν. Οι περισσότεροι πολίτες αυτό ακριβώς ζητούν. Εκείνο που επίσης ζητούν είναι να υπάρχει ένα και μοναδικό μέτρο. Οι ίδιοι κανόνες για όλους. Οι ίδιες απαιτήσεις για όλους. Η ίδια αυστηρότητα απέναντι σε κάθε μορφή αυθαιρεσίας, ανεξάρτητα από το αξίωμα, τις δημόσιες σχέσεις ή την προστασία που μπορεί να απολαμβάνει κάποιος.
Γιατί η τάξη δεν αποκαθίσταται με παραδειγματισμούς. Αποκαθίσταται όταν κανείς δεν αισθάνεται ότι βρίσκεται πάνω από τους κανόνες. Και αυτό αφορά τόσο τον τελευταίο δεσμοφύλακα όσο και όσους θεωρούν πως βρίσκονται στο απυρόβλητο… γιατί όντως βρίσκονται για λόγους που δεν έχουν εξηγηθεί επαρκώς και πειστικά.