Για τη Γουότφορντ και την Premier League είπε:
«Πάντα, πάντα λέω ότι είχα την ευκαιρία να παίξω στην Premier League με τη Γουότφορντ, ένα από τα καλύτερα πρωταθλήματα που υπάρχουν, νομίζω. Έπαιξα στη Serie A και στην Premier League. Τη La Liga δεν την έπαιξα, αλλά πιστεύω ότι η Premier League είναι σε άλλο επίπεδο από αυτό που μπόρεσα να ζήσω αυτά τα τέσσερα χρόνια που ήμουν εκεί με τη Γουότφορντ.
Ήταν μια μοναδική εμπειρία, γιατί μέχρι και σήμερα πιστεύω ότι όλοι οι καλύτεροι παίκτες περνούν από εκεί, από την Premier. Είναι αλήθεια ότι αν πας σε κάποιο άλλο πρωτάθλημα επίσης βλέπεις σπουδαίους παίκτες, αλλά η Premier είναι σαν να βρίσκεσαι ένα βήμα πιο μπροστά από τα άλλα, σε επίπεδο ατμόσφαιρας, γηπέδων, σεβασμού από τον κόσμο και επιπέδου συλλόγων.
Πιστεύω ότι η Premier είναι κάτι μοναδικό και όταν μιλούσα με κάποιους συμπαίκτες μου και είχαν την ευκαιρία να πάνε να παίξουν στην Premier, τους είπα να πάνε, γιατί είναι μια μοναδική εμπειρία.
Είναι μια μοναδική εμπειρία που πρέπει απλώς να είσαι εκεί για να τη ζήσεις και να την περάσεις. Είναι κάτι πολύ όμορφο που θα μου μείνει στη μνήμη και το απόλαυσα πολύ και μέχρι σήμερα είμαι ευγνώμων γιατί μου έδωσαν την ευκαιρία να παίξω.
Είναι αλήθεια ότι για να ζήσεις εκεί πρέπει να είσαι καλά προετοιμασμένος ψυχολογικά, γιατί έχουν διαφορετική κουλτούρα. Η Αγγλία είναι μια ιδιαίτερη χώρα, πέρα από τις διαφορές που υπάρχουν ανάμεσα στην Αργεντινή και την Αγγλία.
Αλλά για να ζήσεις εκεί πρέπει να συνηθίσεις πολλά πράγματα, γιατί κάποιος έρχεται από μια άλλη κουλτούρα, από άλλα πράγματα, από άλλες εμπειρίες.
Αλλά το Λονδίνο είναι μια καλή πόλη, πέρα από τον καιρό. Ο καιρός, πρέπει να τονίσω, ότι για μένα είναι χάλια, αλλά… μπορείς να το διαγράψεις αυτό.
Ο καιρός δεν είναι καλός, αλλά μετά η πόλη, το Λονδίνο, πιστεύω ότι είναι πολύ όμορφο. Είναι πραγματικά πολύ όμορφο».
Για τις στιγμές που σημάδεψαν την καριέρα του είπε:
«Η καλύτερη στιγμή της καριέρας μου… Δεν ξέρω, γιατί αν πρέπει να σου πω ποια είναι η καλύτερη στιγμή της καριέρας μου, υπάρχουν πάρα πολλά πράγματα μέσα σε αυτήν την “καλύτερη στιγμή” της καριέρας μου.
Το συναισθηματικό κομμάτι, το άσχημο κομμάτι, η στιγμή που απόλαυσα πολύ, η στιγμή που δεν πέρασα τόσο καλά.
Και ίσως είναι… είχες έναν καλό μήνα, έξι κακούς μήνες, ένα καλό πρωτάθλημα, ένα κακό πρωτάθλημα. Είναι πολύ δύσκολο να ορίσεις μια στιγμή όπου ήσουν καλά.
Πιστεύω ότι σε όλους τους συλλόγους από τους οποίους έχω περάσει, είχα καλές και κακές στιγμές και δεν κράτησα μόνο εκείνες στις οποίες ήμουν καλά ή εκείνες στις οποίες ήμουν άσχημα. Απλώς προσπάθησα να απολαμβάνω καθημερινά τις στιγμές που είχα.
Μπορώ όμως να θυμηθώ τις δύσκολες στιγμές που πέρασα. Είναι όταν ένας ποδοσφαιριστής τραυματίζεται. Νομίζω ότι τότε πραγματικά περνάει δύσκολα.
Και εγώ είχα μερικούς τραυματισμούς και δεν ήμουν καλά, γιατί πέρα από το ότι ένας τραυματισμός σου παίρνει χρόνο για να αποκατασταθεί, ο ποδοσφαιριστής πάντα θέλει να είναι εκεί. Θέλει να προπονείται, θέλει να βοηθάει την ομάδα.
Και πιστεύω ότι όταν ένας ποδοσφαιριστής τραυματίζεται, είναι η στιγμή που περνάει πολύ δύσκολα.
Και αν θέλεις να βάλεις το συναισθηματικό κομμάτι, εκεί μπαίνει η οικογένεια, οι φίλοι σου, οι άνθρωποι που δουλεύουν δίπλα σου. Πιστεύω ότι αυτό είναι το πιο σημαντικό κομμάτι, όπου σε βοηθούν να προχωρήσεις, να σε στηρίζουν, εκεί όπου σου δίνουν τη δύναμη να γίνεις καλύτερα μέρα με τη μέρα, ώστε μετά να συνεχίσεις να απολαμβάνεις αυτό που κάνεις, που είναι να παίζεις ποδόσφαιρο».
Για τα γκολ που ξεχωρίζει είπε:
«Δεν ήξερα ότι είχα τόσα πολλά παιχνίδια και όλες αυτές τις στατιστικές (508 ματς, 53 γκολ, 57 ασίστ) γιατί… ποτέ δεν κάθισα να τα κοιτάξω, ούτε είναι κάτι που κοιτάω ή που σκέφτομαι.
Ναι, είναι πολλά παιχνίδια, πολλά γκολ και ασίστ, και ένα γκολ… ένα γκολ που μου έρχεται τώρα στο μυαλό, είναι ένα που έβαλα όταν ήμουν στην Ουντινέζε, όταν σκόραρα απέναντι στη Σαλερνιτάνα.
Γιατί εκείνη την περίοδο περνούσα μια δύσκολη προσωπική στιγμή, και ήταν αφιερωμένο στον πατέρα μου. Αυτό πιστεύω ότι ήταν ένα από τα γκολ που μου άρεσε περισσότερο, λόγω της κατάστασης.
Λόγω της δύσκολης περιόδου που περνούσε ο πατέρας μου. Μέσα από μια μπάλα, μέσα από έναν αγώνα, μπορέσαμε να εκφράσουμε πολλά συναισθήματα.
Ήταν ένα από τα γκολ που μου άρεσαν περισσότερο για όλα, για όλα, όπως σου είπα και πριν: για τη φάση, για τον τρόπο που εξελίχθηκε το παιχνίδι, για έναν σημαντικό αγώνα που παίζαμε.
Και μετά υπάρχουν τα γκολ που κατάφερα να βάλω κάθε φορά που μπορούσα να τα αφιερώσω στα παιδιά μου. Νομίζω ότι αυτά είναι τα γκολ που θυμάμαι περισσότερο, και όταν συνοδεύονται από μια αφιέρωση, είναι αυτά που θυμάσαι πιο έντονα. Αλλά για να ολοκληρώσω, τα πιο όμορφα γκολ που έχω βάλει πιστεύω ότι ήταν αυτά».
Για τη σχέση του με τον Έρικ Λαμέλα είπε:
«Την καλύτερη σχέση την έχω με τον Έρικ Λαμέλα. Με τον Κόκο, τον Κόκο Λαμέλα. Με αυτόν νομίζω ότι έχω τη στενότερη σχέση στο ποδόσφαιρο.
Ήμασταν συμπαίκτες, μετά παίξαμε αντίπαλοι, πάντα τύχαινε να ζούμε λίγο-πολύ παράλληλα την καριέρα μας, θα έλεγα, γιατί όταν παίξαμε μαζί στη Ρίβερ, μετά ήμασταν μαζί στην εθνική ομάδα νέων, την ίδια χρονιά μας πήραν και τους δύο στην Ιταλία. Εκείνος πήγε στη Ρόμα και εγώ πήγα στην Ουντινέζε, και εκεί παίξαμε αντίπαλοι.
Μετά εκείνος πήγε στην Τότεναμ, εγώ πήγα στη Γουότφορντ, και ήμασταν εκεί στο Λονδίνο. Μετά πηγαίναμε και με την εθνική ανδρών, ήμασταν και εκεί συμπαίκτες.
Και αυτή η σχέση πιστεύω ότι μέχρι και σήμερα παραμένει ξεχωριστή. Παραμένει ιδανική. Ίσως τώρα με την περισσότερη συχνότητα στην επικοινωνία και όλα αυτά, αλλά γενικά σχεδόν πάντα μιλούσαμε μεταξύ μας.
Μέχρι και σήμερα συνεχίζουμε να μιλάμε. Είχα το προνόμιο να παίξω μαζί του εδώ στην ΑΕΚ, γιατί πέρα από τη σχέση που έχουμε, ως επαγγελματίες και ως ποδοσφαιριστές πρέπει επίσης να τονίσω ότι ήταν ένας από τους καλύτερους παίκτες.
Είχε ένα εκπληκτικό αριστερό πόδι, ένα πολύ εκλεπτυσμένο αριστερό πόδι, ήταν πολύ κομψός, ήταν όμορφο να τον βλέπεις να παίζει. Αλλά εντάξει, αυτό είναι το ποδοσφαιρικό κομμάτι. Μετά υπάρχει το ανθρώπινο κομμάτι».
Έχουμε καλή σχέση, είναι ένας φίλος που εκτιμώ πολύ, που πάντα του εύχομαι τα καλύτερα. Οι οικογένειές μας τα πάνε πολύ καλά, έχουμε τα παιδιά μας που μέχρι και σήμερα συνεχίζουν επίσης να μιλάνε μεταξύ τους και έχουν καλή σχέση. Πιστεύω ότι το ποδόσφαιρο μου έδωσε έναν φίλο και είμαι πολύ χαρούμενος γι’ αυτό».
Για τον καλύτερο και τον χειρότερο προπονητή του είπε:
«Πέρασα από αρκετούς συλλόγους και είχα πολλούς προπονητές, και το απόλαυσα, απόλαυσα την καθημερινότητα μαζί τους, πέρασα καλά.
Συγκρούσεις ναι, είχα με δύο ή τρεις. Όχι με πολλούς αλλά με δύο ή τρεις είχα κάποια σύγκρουση. Αλλά τίποτα περισσότερο, πράγματα που συνέβαιναν στην καθημερινότητα και δεν είναι ότι με σημάδεψαν κιόλας.
Δηλαδή, στην Ουντινέζε είχα έναν που μου έμαθε πολλά. Νομίζω ότι θα το λέω πάντα: Όταν έφτασα στην Ουντινέζε υπήρχε ένας προπονητής που μου φώναζε πολύ, αλλά τελικά με έκανε να καταλάβω τα πράγματα όπως ήθελε να τα κάνω και στο τέλος άρχισα να μαθαίνω.
Του είμαι ευγνώμων, γιατί χάρη σε εκείνον μετά μπόρεσα να συνεχίσω να μαθαίνω πράγματα. Μου έμαθε πολλά.
Μετά υπάρχουν οι προπονητές που σου διδάσκουν τακτικά, τεχνικά, συναισθηματικά, το ανθρώπινο κομμάτι. Υπάρχουν πάρα πολλά πράγματα.
Και όλοι σου αφήνουν κάτι, όλοι σου αφήνουν κάτι. Όλοι έχουν κάτι που λείπει από τον άλλον. Οπότε εγώ τους επιλέγω όλους, γιατί όλοι μου έμαθαν κάτι.
Για μένα ήταν όλοι σημαντικοί σε αυτή τη διαδρομή που έχω ως ποδοσφαιριστής. Οπότε είμαι χαρούμενος που δούλεψα με τους προπονητές που είχα».
Για τον πιο δύσκολο αντίπαλο που αντιμετώπισε ποτέ είπε:
«Πολλοί, πολλοί, πολλοί παίκτες με τους οποίους έχω παίξει αντίπαλος, αλλά εντάξει, ο πιο δύσκολος πιστεύω ότι ήταν όταν ήμουν στην Premier League, ο Γουόκερ. Αυτός έπαιζε δεξί μπακ και εγώ εκεί έπαιζα από την αριστερή πλευρά.
Ήταν ένας αμυντικός πολύ, πολύ επιθετικός, δυναμικός, γρήγορος, δυνατός, που για μένα ήταν δύσκολο να μπω στο παιχνίδι. Οπότε πιστεύω ότι αυτός ήταν ένας από τους παίκτες που μου έτυχε να αντιμετωπίσω και με δυσκόλεψε περισσότερο».