«Ο πατέρας μου δεν έγραψε ποίηση για να έχω εγώ προίκα», δήλωσε η Ερη Ρίτσου, σχολιάζοντας τη συζήτηση που έχει ανοίξει γύρω από τη διαχείριση του έργου του Μάνου Χατζιδάκι και τη στάση του γιου του, Γιώργου Χατζιδάκι.
Μιλώντας το μεσημέρι της Παρασκευής στα Παραπολιτικά 90,1 FM, η κόρη του Γιάννη Ρίτσου υποστήριξε ότι, παρότι έχει κληρονομήσει τα πνευματικά δικαιώματα του έργου του πατέρα της, δεν θεωρεί τον εαυτό της «σωματοφύλακα» του έργου του και δεν έχει απαγορεύσει ποτέ την καλλιτεχνική αξιοποίησή του.
«Ο πατέρας μου έγραψε ποίηση επειδή του ήταν ανάγκη, και την κοινοποίησε επειδή ήθελε ο κόσμος να εισπράξει αυτό που εκείνος ένιωθε», ανέφερε, προσθέτοντας ότι μια καλλιτεχνική προσέγγιση μπορεί να μην της αρέσει ή να μη συμφωνεί μαζί της, «όμως αυτό δεν σημαίνει ότι μπορώ να δεσμεύσω κάποιον άλλον».
Αφορμή για την τοποθέτηση της κ. Ρίτσου στάθηκε το περιστατικό στο Αρχαίο Θέατρο Δίου, όπου ο Μανώλης Μητσιάς δεν τραγούδησε τον «Γιάννη τον φονιά», σε μουσική Μάνου Χατζιδάκι και στίχους Νίκου Γκάτσου, καθώς δεν είχε δοθεί άδεια από τον γιο του συνθέτη, Γιώργο Χατζιδάκι. Ο ερμηνευτής απήγγειλε τελικά τους στίχους του τραγουδιού.
Λίγες ώρες νωρίτερα, συγκεκριμένα το βράδυ της Πέμπτης, η κ. Ρίτσου είχε κάνει μια μακροσκελή ανάρτηση στον προσωπικό της λογαριασμό στο Facebook, με αφορμή, όπως σημείωσε η ίδια, «την επικαιρότητα και τα διάφορα τραγελαφικά των “κληρονόμων”». Αναφέρθηκε στη δική της σχέση με τους γονείς της και την ευθύνη που αισθάνεται απέναντι στην παρακαταθήκη τους, εξηγώντας γιατί θεωρεί ότι η αξία ενός ανθρώπου δεν μπορεί να προέρχεται από το έργο που δημιούργησαν οι γονείς του.
«Ομολογώ πως είμαι ένας ευτυχισμένος άνθρωπος, που είχε την τύχη να έχει για γονείς δυο εξαιρετικά καλούς ανθρώπους και να εισπράξει από αυτούς άπειρη αγάπη.
Σαν αποτέλεσμα θεωρώ πως βγήκα ισορροπημένος άνθρωπος χωρίς συμπλέγματα (πέραν αυτού, που στα νιάτα μου είχε δημιουργήσει η καμπούρα μύτη μου).
Στη ζωή μου προσπαθώ να είμαι και να γίνομαι καλός άνθρωπος σαν και τους γονείς μου και να επιβεβαιώνω πως αξίζει να υπάρχω στη γη λόγω των πράξεών μου και όχι λόγω της δημιουργίας/προσφοράς των γονιών μου, που ανήκε στους ίδιους καθώς και σε όσους εκείνοι αφιέρωναν το έργο τους, είτε ήταν το αναγνωστικό κοινό στο οποίο απευθυνόταν ο πατέρας μου, είτε οι ασθενείς τους οποίους θεράπευε η μητέρα μου.
Τα παραπάνω σκεφτόμουνα με αφορμή την επικαιρότητα και τα διάφορα τραγελαφικά των “κληρονόμων”».