Οι μεταφυσικές εξηγήσεις, οι δικαιολογίες και οι παρηγοριές μάλλον έχουν σβηστεί από μόνες τους στο προσωπικό λεξιλόγιό του. Ο Θοδωρής Βλάχος και ξέρει ποιος είναι και τι λάθη κάνει. Ηταν τέτοιες μέρες πριν από τρία χρόνια, στις 29 Ιουλίου 2023. Η Εθνική πόλο ανδρών αγωνιζόταν στον τελικό του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος κόντρα στην πανίσχυρη Ουγγαρία, στη Φουκουόκα.
Στο τελευταίο λεπτό, με το σκορ στο 10-10, ο ομοσπονδιακός προπονητής έκανε κάτι που λίγη ώρα αργότερα το μετάνιωσε και το ομολόγησε. Ο αγώνας ολοκληρώθηκε με το ίδιο σκορ και οδηγήθηκε στη διαδικασία των πέναλτι, στην οποία η ελληνική ομάδα ηττήθηκε. Ο κ. Βλάχος απολογήθηκε για το τάιμ άουτ που ζήτησε στα 37΄΄ για τη λήξη, ανακόπτοντας την κόντρα επίθεση των διεθνών του.
«Εκανα το μεγαλύτερο λάθος της ζωής μου σε μία φάση, που θα έκρινε τον τελικό. Ημασταν δύο με έναν μπροστά, για να βάλουμε γκολ. Πήρα τάιμ άουτ. Το μεγαλύτερο λάθος της ζωής μου, στη μεγαλύτερη στιγμή της εθνικής ομάδας. Συγγνώμη από τα παιδιά και απ’ όλο τον κόσμο. Κάναμε μεγάλη προσπάθεια, φτάσαμε στην πηγή και δεν ήπιαμε νερό. Θα έχουμε κι άλλες ευκαιρίες, αλλά αυτή ήταν μοναδική. Αν καταφέραμε να μας αγαπήσουν όλοι οι Ελληνες είναι σπουδαίο. Μακάρι να καταφέρναμε το απόλυτο. Θα προσπαθήσουμε να το αφήσουμε πίσω μας», ήταν τα λόγια του Ελληνα προπονητή.
Ο λόγος του κόουτς Βλάχου
Τρία χρόνια μετά το περιβόητο τάιμ άουτ, αλλά και τρία ακόμη μετάλλια στο στήθος του κόουτς Βλάχου και των παικτών του, η διπλή ευχή «θα έχουμε κι άλλες ευκαιρίες» και «θα προσπαθήσουμε να το αφήσουμε πίσω μας» έγινε ο λόγος του.
Η Εθνική πόλο ανδρών δεν διαλύθηκε ψυχολογικά σε εκείνον τον τελικό στη Φουκουόκα. Κατέκτησε στην πορεία το ασημένιο μετάλλιο στο World Cup (Παγκόσμιο Κύπελλο, μία «μικρογραφία» του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος) του 2025 και το τελευταίο επτάμηνο πέτυχε να κερδίσει τα μοναδικά μετάλλια που της έλειπαν.
Κι όμως, η πιο σταθερή και πετυχημένη εθνική ομάδα στην ιστορία του ελληνικού αθλητισμού δεν είχε κατακτήσει ένα χρυσό μετάλλιο σε μεγάλη διοργάνωση και, μάλλον απίστευτο για την πορεία της όλα αυτά τα χρόνια, δεν είχε ανέβει στο βάθρο του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος.
Η αρχή της δικαίωσής «της» έγινε τον περασμένο Ιανουάριο στο Ευρωπαϊκό του Βελιγραδίου. Οι ασημένιοι Ολυμπιονίκες του 2021 στο Τόκιο και κάτοχοι του χάλκινου μεταλλίου του 2022 στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα φόρεσαν επίσης το χάλκινο μετάλλιο. Η πρώτη αποστολή δεν είχε ακριβώς εκτελεστεί, καθώς ο κόουτς Βλάχος και οι παίκτες του είχαν στόχο τον τίτλο. Ο πρώτος στόχος, όμως, ήταν γεγονός με την 3η θέση. Την Κυριακή (26/7) στο Σίδνεϊ, η «γαλανόλευκη» έσβησε και την άλλη μοναδική «υποχρέωσή» της, με τον θρίαμβο στον τελικό του World Cup επί της Ουγγαρίας και την κατάκτηση του χρυσού.
Η δεύτερη και τρίτη φορά που δεν «στοιχειώθηκε»
Πριν από τη διπλή «ρεβάνς» της Εθνικής πόλο, είχε υπάρξει άλλη μία φορά που έπεσε, αλλά στάθηκε στα πόδια της. Στο περσινό Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, επιχείρησε να πετύχει τη σημαντικότερη ανατροπή σε αγώνα της τετράδας, στον ημιτελικό κόντρα στην Ισπανία. Οι διεθνείς βρέθηκαν πίσω με 6-2 στη δεύτερη περίοδο, όμως κράτησαν τους Ιβηρες στο μηδέν σχεδόν σε ολόκληρο το δεύτερο ημίχρονο.
Οι παίκτες του Θοδωρή Βλάχου προσπέρασαν με 7-6, όμως οι Ισπανοί ισοφάρισαν στο τελευταίο δευτερόλεπτο, αν και είχαν μία επίθεση μόλις τεσσάρων δευτερολέπτων και μάλιστα δίχως τάιμ άουτ και νίκησαν στα πέναλτι. Και πάλι, όμως, η Εθνική στάθηκε στα πόδια της, δεν «άδειασε» και πήρε την 3η θέση.
Στα 12 χρόνια της παρουσίας του κόουτς Βλάχου στην ομάδα, η Εθνική πόλο κατέκτησε 11 μετάλλια. Σε ένα καλοκαίρι «ξηρασίας», όπως το 2024 και τους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Παρίσι, οι παίκτες του δοκίμασαν και πάλι τις αντοχές τους. Εκείνη τη φορά ήταν ο προημιτελικός απέναντι στη Σερβία που πήγε να τους «σημαδέψει», με το γκολ του Γιάκσιτς λίγο πιο μπροστά από το κέντρο της πισίνας, στα 2΄΄ για τη λήξη. Οι Σέρβοι συνέχισαν και κατέκτησαν το χρυσό. Οι Ελληνες γύρισαν σπίτι ψάχνοντας για απαντήσεις, όχι για δικαιολογίες. Τις βρήκαν, γιατί πολύ απλά δεν έχασαν ποτέ τον εαυτό τους.
Το χρυσό που έκρυβε μέσα του τις ήττες και οι «πανηγυρτζήδες»
Η Εθνική πόλο ανδρών – όπως κι εκείνη των γυναικών, παγκόσμιων πρωταθλητριών του 2025, βεβαίως – έχει ανεβάσει από μόνη της τις προσδοκίες, με τον χαρακτήρα, τη δουλειά και τη νοοτροπία της. Γι’ αυτό και αντιμετώπισε με νηφαλιότητα κάθε αναποδιά στον δρόμο της.
Ο χρυσός θρίαμβος στο Σίδνεϊ ήταν όλες εκείνες οι «οδυνηρές» ήττες. Εκείνες οι απογοητεύσεις που δεν έκαναν τους παίκτες και τον προπονητή να σκύψουν το κεφάλι. Οι «λακκούβες» που δεν διαμόρφωσαν την πορεία της. Μία πορεία που όλοι στην ομάδα ήξεραν πως δεν θα είναι μία ευθεία γραμμή. Αυτό ενδεχομένως δεν το είχαν αντιληφθεί τόσο το κοινό, κυρίως, όσο και ο Τύπος.
Αυτές οι αυξημένες προσδοκίες έφεραν και μουρμούρα στις ήττες από Ουγγαρία, Ισπανία και Σερβία. Μονάχα που, στ’ αλήθεια, πόσοι δικαιούνται να έχουν απαιτήσεις;
Δεν υπάρχει καμία διάθεση να κάνει κάποιος την «αστυνομία» χαράς και λύπης, αποθέωσης και απογοήτευσης. Ωστόσο, πόσοι από εκείνους που γέμισαν τα social media με αναρτήσεις για τη νίκη επί της Ουγγαρίας γνωρίζουν όλους τους διεθνείς; Πόσοι κάνουν τον κόπο, όχι μόνο να πάνε τον χειμώνα σε ένα γήπεδο πόλο για έναν αγώνα του ελληνικού πρωταθλήματος, αλλά έστω να χαζέψουν ένα ματς στην τηλεόραση; Πόσο βοηθούν σε αυτό τα ΜΜΕ, χωρίς να μπορεί κάποιος να «αναγκάσει» το κοινό να παρακολουθήσει κάτι και να διαμορφώσει τις αληθινές προτιμήσεις, πέρα από το ποδόσφαιρο και το μπάσκετ; Πόσο βοηθούν οι αρμόδιοι, σε μία λίγκα που πάντως επιμένει να έχει μόνο δύο ξένους και να δίνει ευκαιρίες στους νεαρούς Ελληνες;
Η Ελλάδα δείχνει να έχει τη δική της σχολή πόλο. Σε εκείνη τη συνέντευξη του κόουτς Βλάχου μετά την ήττα από την Ουγγαρία, το 2023, ο ομοσπονδιακός προπονητής είχε πει επίσης ότι «αν καταφέραμε να μας αγαπήσουν όλοι οι Ελληνες είναι σπουδαίο». Μάλλον αυτό δεν συνέβη καθολικά και οι πιο πολλοί εμφανίζονται στις νίκες. Αλλωστε, ο αείμνηστος Ντούσαν Ιβκοβιτς είχε πει ότι «στους Ελληνες δεν αρέσουν τα σπορ, αλλά οι νίκες στα σπορ».
Οπως και να έχει, η Ιστορία δεν χρωστούσε τίποτε στην Εθνική πόλο ανδρών. Δεν χρωστούσε κάτι στον κόουτς Θοδωρή Βλάχο και τους παίκτες. Η Ιστορία δεν χρωστά τίποτα και σε κανέναν. Η Ιστορία γράφεται από εκείνους που μοχθούν, που δεν τα παρατούν. Αυτή είναι η ιστορία αυτής της παρέας που ανανεώνεται σε αθλητές, ωστόσο δεν αλλάζει ποτέ τη νοοτροπία της, είτε με ένα γκολ τίτλου στη λήξη είτε με μία άστοχη επίθεση ή μία αναποτελεσματική άμυνα που της στερεί ένα μετάλλιο. Το δικό της διαρκές «μετάλλιο» είναι η προσέγγισή της και, συχνά, η αντίδραση στην απαξίωση από αρμόδιους φορείς, κοινό και ΜΜΕ.