Λατρεύω τους Rolling Stones. Τους παραδέχομαι ακόμη και τώρα στα βαθιά γεράματά τους γιατί περνώ ωραία με τη μουσική τους. Μπορεί να μην εκπλήσσουν πια και να επαναλαμβάνονται επικίνδυνα, αλλά αυτός ο φούρνος αυτό το ψωμί βγάζει, που για τα γούστα μου, όταν δεν είναι παρακαμένο, είναι νόστιμο.
Το 1969, οι Rolling Stones βρισκόντουσαν στα καλύτερά τους. Δημιουργούσαν το αριστουργηματικό, όπως αποδείχτηκε, άλμπουμ τους «Let it Bleed» και παράλληλα προετοίμαζαν τη μεγάλη περιοδεία τους στην Αμερική, προς το τέλος της χρονιάς, για την προώθησή του.
Οι ηχογραφήσεις του δίσκου ξεκίνησαν το Φλεβάρη. Δημιουργικά, έτσι κι αλλιώς, όταν επρόκειτο για πρωτότυπο υλικό, σχεδόν όλα τα τραγούδια έφεραν τη σφραγίδα των Mick Jagger και Keith Richards. Ομως πλέον για πρώτη φορά, ο πάλαι ποτέ ηγέτης του συγκροτήματος Brian Jones είχε μηδαμινό ρόλο ως μουσικός σε αυτό. Η εξάρτησή του από ουσίες και αλκοόλ είχε καταντήσει τις συνθήκες σύμπραξης μαζί του προβληματικές. Η κατάσταση έγινε ακόμη πιο περίπλοκη με ένα ατύχημα που του συνέβη. Μαζεύτηκαν πολλές σταγόνες που ξεχείλισαν το ποτήρι, κι έτσι του ανακοίνωσαν πως τελειώνει από το γκρουπ που εκείνος είχε δημιουργήσει, και πλέον είχε εξελιχθεί σε υπερδύναμη.
Λίγο αργότερα, στις 3 Ιουλίου του 1969, ο Brian Jones θα βρεθεί νεκρός στην πισίνα του σπιτιού του στο Hartfield της Αγγλίας. Ηταν, μόλις, 27 ετών.
«Οποιος είναι έξω απ’ τον χορό πολλά τραγούδια ξέρει», λέει η παροιμία. Δεν γνωρίζω τι έπρεπε να πράξουν τα υπόλοιπα μέλη του σχήματος προκειμένου να βοηθήσουν τον συνοδοιπόρο τους στη δύσκολη και κρίσιμη στιγμή του.
Ο Bill Wyman, μπασίστας των Rolling Stones απ’ το 1962 έως και το 1993 και γνώστης των γεγονότων, καταθέτει τη δική του άποψη:
«Οι μόνοι που πήγαν στην κηδεία του Brian ήμουν εγώ και ο Charlie (Watts). Υπήρχαν πολλοί άνθρωποι του περιβάλλοντος των Stones που δεν εμφανίστηκαν ποτέ. Οχι, αυτό ήταν αηδιαστικό. Ηταν πραγματικά αηδιαστικό. Ηταν απαίσιο. Εδειξε ενοχή. Εδειξε την ενοχή τους από τον τρόπο που τον αντιμετώπισαν. Ξέρετε ότι στον σιδηροδρομικό σταθμό του Dartford, όπου συναντήθηκαν (ο Mick και ο Keith), σκάρωσαν την ιστορία ότι δημιούργησαν τους Rolling Stones, το οποίο είναι εντελώς ψευδές. Είχα μερικούς φίλους να τους γράψουν και να διαμαρτυρηθούν λέγοντας: Είναι εντελώς ανυπόστατο. Ο Brian Jones δημιούργησε τους Rolling Stones, όχι ο Mick με τον Keith. Είχαν προσκληθεί στο συγκρότημά του αργότερα, και το αγνοούν εντελώς, επειδή θέλουν το βραβείο για τη συνάντησή τους στο Dartford… Είναι τόσο λάθος, και μισώ τέτοια πράγματα, όταν οι άνθρωποι προσπαθούν να ξαναγράψουν την ιστορία για τον εαυτό τους. Είναι τόσο λάθος. Ο Mick και ο Keith πρέπει να σηκωθούν και να πουν: Οχι, αυτό είναι λάθος. Δεν δημιουργήσαμε εμείς τους Rolling Stones, αυτό το έκανε ο Brian Jones. Ο Brian Jones επέλεξε το όνομα Rolling Stones, ο Brian Jones αποφάσισε ποια μουσική θα έπαιζαν και ο Brian Jones επέλεγε κάθε μέλος στην μπάντα του το 1962 και το 1963. Αυτό πρέπει να πουν, αλλά δεν πρόκειται να το κάνουν».
Αδιαμφισβήτητα ο ήχος και η ματιά του Jones έπαιξαν καταλυτικό ρόλο στην ταυτότητα των Rolling Stones. Εμπνευσμένος αυτοδίδακτος, «ασύνορος» πολυμουσικός και δημιουργός, μάγος της κιθάρας και της φυσαρμόνικας.
Ο Keith Richards αναφέρει για την καλλιτεχνική ποιότητά του:
«Ο Brian μπορεί να έμπαινε στο στούντιο και να μην είχε ιδέα τι μουσικά όργανα ήταν τριγύρω του, να μην τα είχε πιάσει ποτέ στα χέρια του, αλλά μετά από λίγο να μπορούσε να τα παίξει σαν να μην τρέχει τίποτα! Εντελώς φυσικά. Επαιζε ξαφνικά βιμπράφωνο κι όλοι έλεγαν “τι ωραία που έχει ενορχηστρώσει το κομμάτι”. Μπορεί αυτό να γινόταν συμπτωματικά, όμως δεν ήταν ακριβώς έτσι, ήταν η ικανότητά του να παίξει οποιοδήποτε όργανο».
Ο Brian Jones υπήρξε προσωποποίηση της έκφρασης sex, drugs and rock ‘n’ roll. Μετά τη φυγή του ο Pete Townshend των Who θα γράψει το ποίημα «A Normal Day for Brian, A Man Who Died Every Day» που θα δημοσιευτεί στους Times.
Ο Jimi Hendrix θα του αφιερώσει ένα τραγούδι σε τηλεοπτικό σόου και ο Jim Morrison των Doors θα εκδώσει το ποίημα «Ode to L.A. While Thinking of Brian Jones, Deceased».
Και οι δυο τους, μέσα στα επόμενα δυο χρόνια, θα έχουν το ίδιο τέλος, στην ίδια ηλικία με τον Jones.
Να καταλήξουμε όπως ξεκινήσαμε. Το «Let it Bleed» κυκλοφόρησε καθυστερημένα στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 28 Νοεμβρίου 1969, κατά τη διάρκεια δηλαδή της περιοδείας της μπάντας εκεί, και στις 5 Δεκεμβρίου στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Χτύπησε πρωτιά στο βρετανικό πίνακα επιτυχιών ενώ έφτασε στην τρίτη θέση στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού γνωρίζοντας παγκόσμια αναγνώριση.
Παντοτινά διαμάντια του τα «Gimme Shelter», «Let It Bleed», «You Can’t Always Get What You Want», και όχι μόνο.