Την επιστροφή του Αλέξανδρου Γιωτόπουλου στις φυλακές, μετά την αναίρεση του βουλεύματος που άνοιγε τον δρόμο για την αποφυλάκισή του, σχολίασε ο σχεδιαστής Βασίλης Ζούλιας, αναφερόμενος παράλληλα στη δολοφονία του φίλου του Κωστή Περατικού από μέλη της «17 Νοέμβρη» το 1997.
Σε ανάρτησή του στα social media, ο Βασίλης Ζούλιας ανέφερε ότι θυμάται τον εφοπλιστή Κωστή Περατικό ως έναν άνθρωπο «γελαστό, αισιόδοξο και γεμάτο σχέδια» και εξέφρασε την αντίθεσή του στην αποφυλάκιση του Αλέξανδρου Γιωτόπουλου.
Σχολιάζοντας τις εικόνες του Αλέξανδρου Γιωτόπουλου να επιστρέφει στη φυλακή, ο σχεδιαστής ανέφερε ότι δεν τον αγγίζει η εικόνα του σήμερα και υποστήριξε πως θεωρεί ότι θα έπρεπε να παραμείνει έγκλειστος μέχρι το τέλος της ζωής του.
«Δεν με συγκινεί στο ελάχιστο η εικόνα του γερασμένου κτήνους. Θα ήθελα να πεθάνει πίσω από τα σίδερα», τόνισε χαρακτηριστικά.
Αναφερόμενος στη σύλληψη του Γιωτόπουλου και στα στοιχεία που είχαν βρεθεί στην κατοικία του, ο Βασίλης Ζούλιας έκανε ειδική μνεία στις σημειώσεις που αφορούσαν τον Κωστή Περατικό, υποστηρίζοντας ότι αυτές αποτελούσαν για τον ίδιο μέρος των στοιχείων που συνδέονται με τη δράση της οργάνωσης.
Η ανάρτηση του Βασίλη Ζούλια για τον Κωστή Περατικό: «Κάθε φορά που ακούω να γίνεται συζήτηση για τον Γιωτόπουλο, το μυαλό μου πάει αμέσως στον Κωστή Περατικό. Τον θυμάμαι γελαστό, αισιόδοξο, γεμάτο σχέδια.
Θυμάμαι τον ενθουσιασμό του όταν σε μία από τις τελευταίες του συνεντεύξεις μου μιλούσε για τα Ναυπηγεία Ελευσίνας. Πίστευε ότι μπορούσαν να σωθούν. Πίστευε ότι η Ελλάδα μπορούσε να παράγει, να δημιουργεί, να προχωρά μπροστά.
Κάποιοι άλλοι αποφάσισαν ότι αυτό ήταν αρκετός λόγος για να τον εκτελέσουν. Στις 28 Μαΐου 1997, ο Κωστής έφυγε από το γραφείο του για να πάει σπίτι του. Δεν έφτασε ποτέ. Άφησε πίσω του μια γυναίκα, δύο μικρά παιδιά, γονείς, φίλους και συνεργάτες που ακόμη τον θυμούνται.
Και ξέρετε τι είναι αυτό που πάντα μου έκανε εντύπωση; Ότι ο άνθρωπος που κατηγορούνταν ως ο εγκέφαλος της 17 Νοέμβρη δεν πιάστηκε επειδή τον πρόδωσε κάποιος συνεργός. Δεν πιάστηκε επειδή τον έπνιξαν οι τύψεις. Δεν βοήθησε ποτέ να αποκαλυφθεί η αλήθεια.
Πιάστηκε γιατί βρέθηκαν τα χαρτιά του. Οι σημειώσεις του για τον Κωστή Περατικό. Τα κρατούσε σπίτι του. Σαν αρχεία. Σαν τρόπαια.
Σαν αναμνήσεις ενός εγκλήματος που θεωρούσε μέρος της πολιτικής του δράσης. Και είναι μια από τις μεγαλύτερες ειρωνείες αυτής της ιστορίας ότι ο Κωστής, ακόμη και μετά τη δολοφονία του, συνέβαλε άθελά του στο να οδηγηθεί ο Γιωτόπουλος στη Δικαιοσύνη.
Γι’ αυτό δυσκολεύομαι να παρακολουθήσω όλη αυτή τη συζήτηση περί ανθρωπισμού για τον καταδικασμένο τρομοκράτη.
Ανθρωπισμός υπήρχε για τον Κωστή; Για τον Παύλο Μπακογιάννη; Για τον Θάνο Αξαρλιάν; Για τους υπόλοιπους νεκρούς; Για τα παιδιά που μεγάλωσαν χωρίς πατέρα; Για τους γονείς που έθαψαν τα παιδιά τους;
Δεν ζητώ εκδίκηση. Δεν ζήτησα ποτέ. Αλλά δεν μπορώ να δεχθώ και τη λήθη. Γιατί πίσω από κάθε όνομα στον κατάλογο των θυμάτων υπήρχε ένας άνθρωπος.
Κι ένας από αυτούς ήταν ο φίλος μου ο Κωστής. Και όχι δεν με συγκινεί στο ελάχιστο η εικόνα του γερασμένου κτήνους. Θα ήθελα να πεθάνει πίσω από τα σίδερα».