Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Από το 1978 δραστηριοποιείται επαγγελματικά ως τραγουδίστρια. Από τα τέλη της δεκαετίας του 1990, οι πέντε δισκογραφικές δουλειές της, σε μουσική του Στάθη Καλυβιώτη και στίχους της ίδιας, έχουν κατακτήσει τις πρώτες θέσεις των Top 10 σημαντικών ραδιοφωνικών σταθμών της Ευρώπης και της Αμερικής. Παράλληλα, έχουν αποσπάσει εξαιρετικές κριτικές από κορυφαία μέσα ενημέρωσης, όπως τα The Guardian, The Independent, fRoots, Songlines, Time Out, Billboard και El Pais. Η Κρίστη, μαζί με τον Στάθη Καλυβιώτη και τη μπάντα τους, πραγματοποιεί περιοδείες σε όλο τον κόσμο, συμμετέχοντας σε μεγάλα μουσικά φεστιβάλ. Εχουν εκδοθεί πέντε βιβλία της, με πιο πρόσφατο το «Στα μονοπάτια των Κυκλάδων», από τις εκδόσεις Opportuna.
Ποια βιβλία έχετε αυτόν τον καιρό πλάι στο κρεβάτι σας;
Την «Ελληνική Μυθολογία» του Νίκου Τσιφόρου και τους «Εμπόρους των Εθνών» του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη. Διαχρονικά και πάντα επίκαιρα και τα δύο. Για να γελάμε ή για να κλαίμε, γιατί αυτά τα δύο μαζί πάνε.
Ποιο ήταν το πιο ενδιαφέρον στοιχείο που μάθατε πρόσφατα χάρη στην ανάγνωση ενός βιβλίου;
Οτι δεν γίνεται να έχει ενδιαφέρον για τον αναγνώστη ένα βιβλίο «τόσων σελίδων», γραμμένο κατά παραγγελία κάποιου «υπερεκδότη» από έναν διάσημο συγγραφέα, ο οποίος έχει δεσμευτεί με πολυετές συμβόλαιο και πρέπει, ντε και καλά, να το παραδώσει.
Βρήκατε ποτέ τον μπελά σας επειδή διαβάσατε ένα βιβλίο;
Ομολογώ πως όποτε αισθάνομαι ότι θα βρω τον μπελά μου με κάποιο βαρετό βιβλίο, απλώς το σταματώ και πηγαίνω στο επόμενο. Γιατί όσο μεγαλώνουμε, τόσο μικραίνει ο χρόνος μας και δεν… λέει να τον χάνουμε.
Περιγράψτε την ιδανική αναγνωστική συνθήκη.
Δυο μαξιλάρια στην πλάτη και άλλα δύο κάτω από τα γόνατα, με τα πόδια λυγισμένα πάνω τους, να στηρίζουν το βιβλίο σαν ξύλινο αναγνωστήριο.
Υπάρχουν κάποια είδη λογοτεχνίας που προτιμάτε και άλλα που αποφεύγετε;
Προτιμώ τις αληθινές ιστορίες, τα βιβλία που περιγράφουν ιστορικά γεγονότα, τις αυτοβιογραφίες που γράφονται ως καταστάλαγμα εμπειριών ζωής αλλά και τα βιβλία που έχουν πλάκα και με κάνουν να γελάω.
Τι είναι αυτό που σας συγκινεί περισσότερο σε ένα βιβλίο;
Η αλήθεια της εσωτερικής ανάγκης του συγγραφέα του.
Υπάρχει κάποιο αγαπημένο βιβλίο που θα θέλατε να γίνει ταινία;
Η αυτοβιογραφία του Μάρκου Βαμβακάρη, σε επιμέλεια Αγγέλας Βέλλου Κάιλ (Παπαζήσης).
Εκφράζεστε κυρίως μέσα από τη μουσική. Τι σας προσφέρει η συγγραφή που δεν μπορεί να σας προσφέρει η μουσική;
Ησυχία και ιδιωτικότητα. Είμαστε μόνο το λάπτοπ μου και εγώ! Τόσο αντίθετο και συγχρόνως τόσο όμορφα «συμπληρωματικό» στη ζωή μιας τραγουδίστριας, που εδώ και πενήντα πέντε χρόνια εκφράζει τα συναισθήματά της ζωντανά μπροστά στο κοινό – και, μάλιστα, τα τελευταία είκοσι πέντε χρόνια, ανά τον κόσμο.
Τι βρήκατε «Στα μονοπάτια των Κυκλάδων»;
Τον πολιτισμό των απλών ανθρώπων που τα περπατούν εδώ και αιώνες.
Πόσο τα έχει επηρεάσει ο τουρισμός μέσα στα χρόνια;
Είμαι… βετεράνος στα μονοπάτια -από τότε που ήταν αδιάβατα, κλεισμένα με θάμνους, συχνά ακανθώδεις, και χωρίς σημάνσεις-, οπότε θα το πω ευθαρσώς: εκείνοι που έδωσαν το παράδειγμα στους δυσκίνητους Νεοέλληνες, ειδικά στους Αθηναίους, να περπατούν ήταν οι ξένοι. Και κάτι ακόμα, όχι τόσο ευχάριστο, που το έχω δει σε άλλες χώρες που μάς μοιάζουν: οι τουρίστες σιγά σιγά «την κάνουν» για αλλού, όσο περισσότερο αλλοιώνεται και λιγοστεύει η αυθεντική, η μοναδική γοητεία της πατρίδας μας, που με τα ίδια μας τα χέρια -και το κόμπλεξ μας- τη καταστρέφουμε.
Αν έπρεπε ένα μόνο να κρατήσετε από αυτή την περιήγηση (εικόνα, συνάντηση, μυρωδιά, ήχο), ποιο θα ήταν;
Δεν χρειάζεται να την κρατήσω, γιατί είναι πάντα εδώ, κολλημένη στα ρουθούνια της μνήμης μου: η μυρωδιά του θυμαριού και του μελίχρυσου, όταν υγραίνονται από το ιώδιο του θαλασσινού νερού.
Τι θα θέλατε να μείνει στον αναγνώστη όταν θα έχει διαβάσει και την τελευταία σελίδα του βιβλίου;
Μια τέτοια μυρωδιά. Το σουρεαλιστικό χιούμορ των Αμοργιανών. Ο ήχος της τσαμπούνας του κυρ Μανώλη. Λίγη από τη σοφία της κυρά Ρήνης. Η τελευταία καληνύχτα της κυρά Ζαμπέτας.